რა არის ადამიანის სიცოცხლის აზრი? — გზა შემოქმედის განზრახვისაკენ

 

​

​არსებობს კითხვები, რომლებიც დროსა და სივრცეს სცდება. კულტურის, ასაკისა თუ სოციალური მდგომარეობის მიუხედავად, თითოეულ ადამიანს ცხოვრებაში ერთხელ მაინც დაუსვამს საკუთარი თავისთვის: „რატომ ვარსებობთ? რისთვის გავჩნდით?“

​სიცოცხლე ყველაზე ფასეული და უნიკალური საჩუქარია, რაც კი გაგვაჩნია. თუმცა, თუ დავაკვირდებით, მრავალი ადამიანი საკუთარ არსებობას უმოწყალოდ ფლანგავს დროებით ამაოებასა და უმიზნო სწრაფვაში.

​წარმოიდგინეთ, რომ უკურნებელი სენით ხართ ავად და სულ ცოტა დროღა დაგრჩათ. უცებ რომელიღაც ექიმმა თქვენი დახმარება გადაწყვიტა და 100%-ით დაგარწმუნათ, რომ თქვენს განკურნებას შეძლებს. მან დაგინიშნათ წამალი და პროცედურები, რომლებიც მკაცრად უნდა დაიცვათ. მოუსმენდით თუ არა ექიმს? ძალიან იდარდებდით თუ არა სიცოცხლის ამ კრიტიკულ პერიოდში თქვენს დანარჩენ საქმეებზე: კარიერაზე, სახელის მოხვეჭაზე, გართობაზე, ან თუნდაც სახლის აშენებასა და ხის დარგვაზე?

​რეალობა ისაა, რომ ყველა ჩვენგანი უკურნებელი სენით — მოკვდავობით ვართ ავად. მრავალ ჩვენგანს ჯერ კიდევ დიდი ხანი აქვს დარჩენილი, მაგრამ ეს დრო ერთი წამივით გაიფრენს და გარდაუვალი სიკვდილი ყველასთან მოვა.

​1. ილუზორული მიზნები და ხანმოკლე არსებობის ტრაგედია

​ცხოვრება ხშირად ხანგრძლივ მგზავრობას ჰგავს. კაცი, რომელიც შორ გზას წინასწარ განსაზღვრული დანიშნულების ადგილის გარეშე დაადგება, აჩქარებული ცხოვრების ტყვე ხდება. თუ სწორი მიმართულებით არ მივდივართ, სიჩქარის მომატებას აზრი არ აქვს — მატერიალურმა წარმატებამ თუ გარეგნულმა მიღწევებმა შესაძლოა დროებითი კმაყოფილება მოგვანიჭოს, მაგრამ შინაგან სიცარიელესა და სულიერ შიმშილს ვერასდროს შეავსებს.

​მათთვის, ვინც მხოლოდ მიწიერი პერსპექტივით იფარგლება, სიცოცხლე მართლაც ხანმოკლე და უაზრო ჩანს. როდესაც ადამიანს მიზნად მხოლოდ მატერიალური კეთილდღეობა აქვს, მისი სიცოცხლე ჰგავს ჯიბეში ჩადებულ „ერთ ლარს“ — იმდენად ცოტას, რომ მისი რამდენიმე თეთრის (წლის) დაკარგვა მავნე ჩვევებსა თუ ამაოებაში არაფრად მიაჩნია.

​თუ სიცოცხლის აზრი ადრე თუ გვიან მთავრდება, მაშინ ის ნამდვილი სიცოცხლის აზრი კი არა, უბრალოდ პატარა მიზანია. ნებისმიერი მიწიერი მიზანი კი ადრე თუ გვიან სრულდება...

​სახლი დაინგრევა, ხე გახმება, ხოლო ამ პლანეტაზე ჩვენი არსებობის ხსოვნაც კი გაქრება. თუ სიცოცხლის აზრი ადრე თუ გვიან მთავრდება, ის ნამდვილი საზრისი კი არ ყოფილა, არამედ მხოლოდ დროებითი გაჩერება.

​2. მიზნის ძალა და სიცოცხლის წყარო

​ადამიანის სიცოცხლეს ნამდვილი აზრი რომ ჰქონდეს, პირველ რიგში, მან სიცოცხლის წყარო უნდა აღიაროს — ანუ მან, ვინც სიცოცხლე შექმნა. მხოლოდ მას შეუძლია ისე მოაწყოს, რომ ჩვენი სიცოცხლე და მისი აზრი არასოდეს დამთავრდეს.

​სიცოცხლე რომ უბრალო შემთხვევითობის შედეგი ყოფილიყო, ჩვენი არსებობა უმიზნო გახდებოდა, ხოლო გაურკვეველი მომავლის მოლოდინში გეგმების წყობას ყოველგვარი ფასი დაეკარგებოდა.

​ის, ვისაც ცხოვრებაში მკაფიო მიზანი აქვს, არასოდეს კარგავს ცხოვრების ხალისსა და სულის სიმტკიცეს. ცნობილი ნევროლოგი ვიქტორ ე. ფრანკლი, რომელმაც ჰოლოკოსტის საშინელებები გამოიარა, წერდა:

​„გავბედავ და ვიტყვი, რომ თვით ყველაზე საშინელი პირობების ატანაშიც კი ამ ქვეყნად ადამიანს არაფერი ეხმარება ისე, როგორც იმის ცოდნა, რომ მის სიცოცხლეს აქვს აზრი“.

​3. ინსტრუქცია შემოქმედისგან: ვის შეუძლია გვითხრას ჭეშმარიტება?

​წარმოიდგინეთ, რომ მიდიხართ რთული მექანიზმის კონსტრუქტორთან და ხედავთ, როგორ მუშაობს იგი თქვენთვის უცნობ დეტალებზე. როგორ გაიგებთ, რისთვის არის განკუთვნილი ეს მექანიზმი? ყველაზე გონივრული გზა თავად კონსტრუქტორისთვის კითხვაა.

​როგორც ადამიანები ითვალისწინებენ კონკრეტულ დანიშნულებას თვითმფრინავების, კომპიუტერებისა თუ სხვა ხელსაწყოების შექმნისას, ასევე ადამიანის ტვინისა და სხეულის შემოქმედსაც ჰქონდა გარკვეული განზრახვა, როდესაც გვქმნიდა. ვერც ერთი რთული მექანიზმი ვერ იმუშავებს გამართულად ინსტრუქციის გარეშე. ჩვენც მოგვეცა ეს ინსტრუქცია — ბიბლია, სადაც შემოქმედის გამოხატული ნება და განზრახვაა ჩაწერილი.

​ბიბლიიდან ვიგებთ რამდენიმე ფუნდამენტურ ჭეშმარიტებას:

• ​ღმერთი ჩვენი შემოქმედია: „თვითონ კი არ შეგვიქმნია ჩვენი თავი, მან შეგვქმნა“ (ფსალმუნი 100:3). მას უმიზნოდ არაფერი შეუქმნია (ესაია 45:18).

• ​სულიერი მოთხოვნილება: ღმერთმა ჩვენში ჩადო სულიერი მოთხოვნილება და იმის სურვილი, რომ ვიპოვოთ სიცოცხლის აზრი. იესომ თქვა: „ბედნიერნი არიან სულიერს მოწყურებულნი“ (მათე 5:3).

• ​უმაღლესი მცნება: „გიყვარდეს უფალი, ღმერთი შენი, მთელი შენი გულით, მთელი შენი სულით და მთელი შენი ძალით“ (მეორე რჯული 6:5). სწორედ ამ პრინციპიდან გამომდინარეობს ბიბლიის ყველა სხვა მცნება.

• ​შემოქმედთან დამეგობრება: ჩვენი სიცოცხლე ნამდვილ მნიშვნელობას მაშინ იძენს, როცა ღმერთს დავუახლოვდებით (იაკობი 4:8). ეკლესიასტეს 12:13 გვამცნობს: „ჭეშმარიტი ღვთის გეშინოდეს და მისი მცნებები დაიცავი, რადგან ეს არის ადამიანის ვალდებულება“.

​4. ღვთის თავდაპირველი განზრახვა და ტანჯვის მიზეზი

​დაბადების წიგნიდან ვიგებთ, რომ ღმერთმა პირველი წყვილი, ადამი და ევა, თავის ხატად და მსგავსებად შექმნა. მან ისინი დაასახლა ედემის ბაღში — სამოთხეში, სადაც ყველაფერი იყო ბედნიერი ცხოვრებისათვის.

​რადგანაც შექმნილი ვართ ღმერთის ხატად, ჩვენ მოგვეცა არა მარტო ფიზიკური და გონებრივი თვისებები, არამედ ზნეობრივი და სულიერი მხარეებიც, რომლებიც დაკმაყოფილებული უნდა იქნეს, თუ გვინდა ნამდვილად ბედნიერები ვიყოთ. ამ მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად ღმერთი ყველა საშუალებით უზრუნველგვყოფდა, ისევე როგორც უზრუნველგვყო საჭმლით, წყლითა და ჰაერით. როგორც იესომ თქვა: „არა პურითა ერთითა იცოცხლებს კაცი, არამედ ღვთის პირიდან მომდინარი ყოველი სიტყვით“ (მათე 4:4).

​გარდა ამისა, ღმერთმა შესანიშნავი დავალება მისცა პირველ წყვილს, როდესაც ისინი ედემში იყვნენ: ადამიანებს უნდა ეზრუნათ დედამიწასა და ცხოველთა სამყაროზე, ეყოლიათ შვილები და მთელი დედამიწა სამოთხედ ექციათ. პირველ ადამიანებს არ უნდა ეავადმყოფათ, არ უნდა დაბერებულიყვნენ და არ უნდა მომკვდარიყვნენ.

​თუმცა, ღმერთმა ადამიანს არჩევანის სრული თავისუფლება მიანიჭა. პირველმა წინაპრებმა არჩიეს დაუმორჩილებლობა და ეგოისტური გზა (დაბადება 3:1–6), რის სავალალო შედეგებსაც — ცოდვას, ავადმყოფობასა და სიკვდილს — კაცობრიობა დღემდე იმკის.

​იმის ცოდნა, რომ ტანჯვა ღვთისგან არ არის და რომ მას ვუყვარვართ, გულს გვინუგეშებს და გვანიჭებს შინაგან სიმშვიდეს.

​გარდა ამისა, ღმერთი დიდებულ რამეს გვპირდება: მარადიულად ცხოვრებას სამოთხეში, დედამიწაზე, რომელიც თავისუფალი იქნება ყოველგვარი ბოროტების, დამნაშავეობის, ავადმყოფობის, დარდისა და ტკივილისგან.

​სიცოცხლეს ირჩევ თუ სიკვდილს?

​ღმერთმა შექმნა ადამიანი სიცოცხლის სურვილით. რატომ სუნთქავ? იმიტომ, რომ შენ ირჩევ ცხოვრებას. წყალს დალევ, რადგან შენ ირჩევ ცხოვრებას. შეჭამ, რადგან ირჩევ ცხოვრებას. ამავე მიზეზით, ამაღამ დაიძინებ. როდესაც გაიღვიძებ, გექნება სიცოცხლის ახალი ძალა. დილით სამსახურში წახვალ. შეიძლება არ მოგწონდეს შენი საქმე, მაგრამ სამსახურში მაინც წახვალ, რომ ცოცხალი დარჩე. ცხოვრება ნიშნავს შრომას. მკვდრად ყოფნა მარტივია. როცა მკვდარი ხარ, არაფერს აკეთებ და არაფერია იმაზე ადვილი, ვიდრე არაფრის კეთება (ეკლ. 9:5, 10). და მაინც, ზარმაციც კი აკეთებს იმას, რაც აუცილებელია სიცოცხლისთვის. ნებისმიერი საღი ადამიანი ირჩევს ცხოვრებას.

თუმცა, ჭეშმარიტი სიცოცხლის არჩევა მხოლოდ ფიზიკურ ზრუნვას (ჭამას, ძილსა თუ შრომას) არ ნიშნავს. სულიერი მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება და შემოქმედის გაცნობა არის ის, რაც ამ არჩევანს მარადიულ ღირებულებას ანიჭებს. განვიხილოთ ოთხი ძირითადი კურთხევა, რომელსაც ღვთის გაცნობით ვპოულობთ:“

​5. ოთხი კურთხევა: რას ვპოულობთ შემოქმედის გაცნობით?

​როდესაც ვკითხულობთ შემოქმედის სიტყვას და ვუახლოვდებით მას, ჩვენი ცხოვრება თვისებრივად იცვლება:

• ​შეიძენთ აზრიან, ღირებულ ცხოვრებას: ლოცვისას ჩვენ პირადად ვესაუბრებით სამყაროს შემოქმედს, ის კი გვპირდება, რომ მოგვისმენს და დაგვეხმარება (ფსალმუნი 91:15). ვერაფერი გახდის ჩვენს არსებობას ასე ღირებულს, როგორც მასთან მეგობრობა.

• ​იპოვით შინაგან სიმშვიდეს: ხვდებით, რომ არსებული ბოროტება დროებითია და ღმერთს არ მიუტოვებიხართ.

• ​გაგიჩნდებათ მტკიცე, მარადიული იმედი: შემოქმედის თავდაპირველი განზრახვა არ შეცვლილა: „როგორც ჩავიფიქრე, ისე იქნება; როგორც გადავწყვიტე, ისე მოხდება“ (ესაია 14:24). წმინდა წერილი გვპირდება, რომ ღმერთი აღმოფხვრის ტანჯვასა და სიკვდილს (გამოცხადება 21:4), ხოლო მართალნი დაიმკვიდრებენ ქვეყანას უკუნისამდე (ფსალმუნი 37:29).

• ​შეძლებთ სწორი გადაწყვეტილებების მიღებას: ღმერთი, როგორც მოსიყვარულე მამა, გვაძლევს საუკეთესო სიბრძნეს ყოველდღიური პრობლემების გადასაჭრელად: „მე ვარ უფალი, შენი ღმერთი, რომელიც გასწავლის სასიკეთოდ...“ (ესაია 48:17).

​დასკვნა: არჩევანი შენზეა

​ნებისმიერი საღი ადამიანი ირჩევს სიცოცხლეს — ჩვენ ვჭამთ, ვსვამთ, ვშრომობთ და ვიძინებთ იმისათვის, რომ ვიცოცხლოთ. მაგრამ არსებობა მხოლოდ ფიზიკური ფუნქციონირება არ არის.

​არსებობს „სულიერი ბანკი“, სადაც შეგვიძლია ჩავდოთ ჩვენი დრო და ენერგია, რათა მივიღოთ უზარმაზარი, მარადიული მოგება:

​„...ხოლო ღვთის საბოძვარი — მარადიული სიცოცხლეა ჩვენი უფლის ქრისტე იესოს მეშვეობით.“ — რომაელთა 6:23

​ყოველივე ამის შეჯამებით, შეგვიძლია ერთი წინადადებით ვუპასუხოთ მთავარ შეკითხვას:

​ადამიანის სიცოცხლის ჭეშმარიტი აზრი მდგომარეობს იმაში, რომ გაიცნოს თავისი შემოქმედი, ენდოს მის სიტყვას, ააგოს მასთან სიყვარულით სავსე ურთიერთობა და ამით მოიპოვოს სულიერი სიმშვიდე აწმყოში, ხოლო მარადიული სიცოცხლე — მომავალში.

​შემოქმედს არ უნდოდა, რომ მისგან დამოუკიდებლად, უიმედოდ გვეცხოვრა. მან მოგვცა თავისუფალი არჩევანის უნარი და თბილად მოუწოდებს თითოეულ ადამიანს, გააკეთოს გონივრული არჩევანი. ღვთის განზრახვის ცოდნა და მასთან სიყვარულით სავსე ურთიერთობა არის ის ერთადერთი საძირკველი, რაც ჩვენს აწმყოს მშვიდობით, ხოლო მომავალს — ნამდვილი, მარადიული აზრით ავსებს.

​