რა გვარწმუნებს ღმერთის არსებობაში?

ზოგს შეიძლება იმიტომ არ სწამს ღმერთი, რომ ცხოვრებაში ბევრ უსამართლობას ხვდება

ზოგი ამ დასკვნამდე იმათმა საქციელმა მიყვანა ვინც თავს მორწმუნეს უწოდებს

ზოგი კი მეცნიერ შეხედულებას უჭერს მხარს, რომ სამყარო აფეთქების შედეგად წარმოიშვა და ევოლუციის პროცესების შედეგად განვითარდა

მაგრამ საფუძვლიანი მიზეზებია ესენი  ათეიზმისთვის?

 მოდი მივყვეთ თანმიმდევრობით. განვიხლოთ შემდეგი მაგალითი: თუ  თვითმფრინავი დასაბომბად გამოიყენეს  ნიშნავს ეს იმას რომ მას შემქმნელი არ ყავს? მსგავსად ამისა, ადამიანთა უსასრულო ტანჯვა ამტკიცებს, რომ ადამიანები არასწორად სარგებლობენ ღმერთის მიერ ბოძებული უნარით, ისევე, როგორც არასწორად სარგებლობენ დედამიწით. და არა იმას რომ ღმერთი არ არსებობს

რა თქმა უნდა, მსოფლიოში უამრავი ადამიანია, რომლებიც საკუთარ თავს მორწმუნეებს უწოდებენ და ამასთანავე ისეთ საქმეებს აკეთებენ, რომლებსაც თავად ათეისტებიც კი არ გააკეთებდნენ. მაგრამ სინამდვილეში ამ ადამიანებს არაფერი საერთო არ აქვთ ჭეშმარიტ ღმერთთან. ბანდიტი თუ პოლიციელის ფორმას ჩაიცვამს და საყაჩაღოდ და მოსაკლავად წავა, ეს იმას სულაც არ ნიშნავს, რომ ეს მას პოლიციაში ასწავლეს. ეს თვითმარქვიაა. ხოლო თუ ნამდვილი პოლიციელი ჩაიდენს ასეთ ქმედებებს, მაშინ ჩვენ მას "პაგონებიან დამნაშავეს" ვუწოდებთ და ვერც ეს გამოდგება იმის მტკიცების საფუძვლად, რომ სისხლის სამართლის კოდექსს ნაკლი აქვს. ზუსტად ასევე ამ ეგრეთ წოდებულ მორწმუნეებსაც არაფერი საერთო არ აქვთ ღმერთთან. ისინი თვითმარქვიები არიან. მათივე საქმეები აჩვენებენ, რომ საკუთარ გულში ისინი ამბობენ: "არ არისო ღმერთი

ასერომ ზნეობრივი არგუმენტი არმუშაობს ღმერთის არარსებობის სამტკიცებლად

ჭეშმარიტ რწმენას მყარი საფუძველი აქვს

ღვთისადმი რწმენა ბრმა რწმენა არაა, რადგან ღვთის არსებობის დამადასტურებელი უამრავი მტკიცება არსებობს (ებრაელთა 11:1) პავლე მოციქულმა რომაელი ქრისტიანებისთვის მიწერილ წერილში თქვა, რომ ღვთის „უხილავი . . . მარადიული ძალა და ღვთაება წუთისოფლის დასაბამიდან ქმნილებათა ხილვით შეიცნობა. ასე, რომ მათ [ურწმუნოებს] პატიება არა აქვთ“ (რომაელთა 1:20). 

რწმენა გარკვეულწილად მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ჩვენს ცხოვრებაში. სამუშაოს იმის მოლოდინით ვიწყებთ, რომ თვის ბოლოს ანაზღაურებას მივიღებთ. ვთესავთ იმ იმედით, რომ შემოდგომაზე მოსავალს ავიღებთ. მეგობრებს ვირჩევთ და გვწამს, რომ მოლოდინს გაგვიმართლებენ. იმისიც გვჯერა, რომ არსებობს ფიზიკური კანონები, რომლებითაც იმართება ჩვენი სამყარო. ეს არის ფაქტებზე დაფუძნებული გააზრებული რწმენა. ღმერთთან დაკავშირებითაც ასეა, რწმენა ღვთის არსებობის შესახებ ფაქტებს ეფუძნება.

ბიბლიაში, კერძოდ, ებრაელების 11:1-ში ასეთი რამ წერია: „რწმენა . . . აშკარა მტკიცებაა უხილავი სინამდვილისა“. „ახალი ინგლისური ბიბლია“ ამ მუხლს ასე თარგმნის: „რწმენა გვაჯერებს იმის არსებობაში, რასაც ვერ ვხედავთ“. მაგალითისთვის, წარმოიდგინეთ, რომ ზღვის ნაპირს მიუყვებით. უეცრად თქვენს ფეხებქვეშ მიწა ირყევა. ხედავთ, რომ წყალი ნაპირს შორდება. ხვდებით, რომ ეს უჩვეულო მოვლენები იმის მომასწავებელია, რომ მალე ნაპირს ცუნამი გადაუვლის. მოცემულ სიტუაციაში მიწისძვრა და წყლის უჩვეულო მიქცევა „აშკარა მტკიცებაა უხილავი სინამდვილისა“, ანუ მოსალოდნელი ცუნამისა. ფაქტებზე დაფუძნებული რწმენა იმისკენ აღგძრავთ, რომ გაიქცეთ და თავი შეაფაროთ მაღალ და უსაფრთხო ადგილს

გულწრფელობამ და ჭეშმარიტების წყურვილმა იმისკენ უნდა გიბიძგოთ, რომ წინასწარ შექმნილი აზრები გვერდზე გადადოთ და ისე გამოიკვლიოთ ღვთის არსებობის დამამტკიცებელი ფაქტები.

ახლა განვიხილოთ მეცნიერული კუთხით, არის თუა არა ღვთის არსებობის რწმენა გონივრული და საფუძვლიანი . მოდით ჯერ განვსაზღვროთ შემდეგი. თუ პიროვნება ეწინააღმდეგება ღმერთის არსებობის თვით შესაძლებლობასაც კი, მაშინ ყოველი მტკიცებულება შესაძლოა უაზრობა გახდეს ეს ჰგავს იმას, რომ ვიღაც უარს ამბობს დაიჯეროს ის ფაქტი, რომ ადამიანები დადიოდნენ მთვარეზე. ამ შემთხვევაში ინფორმაციის არანაირი რაოდენობა არიქნება საკმარისი იმისათვის, რომ შეცვალოს მისი შეხედულება. მთვარეზე მოსიარულე კოსმონავტების ფოტოსურათები, ინტერვიუები მათთან, მთვარეზე არსებული კლდეები დაა.შ. მოკლედ ყოველგვარი მტკიცებულება იქნება უსარგებლო, რადგანაც ამ პიროვნებამ უკვე კარგა ხნის წინ დაასკვნა, რომ ადამიანებს არ შეუძლიათ მთვარეზე წასვლა.

მანამდე სანამ მიმოიხილავთ იმ ფაქტებს, რომლებიც ღმერთის არსებობას შეეხება, შეეკითხეთ საკუთარ თავს: თუ მართლაც არსებობს ღმერთი, მსურს რომ ვიცნობდე მას? მხოლოდ ამის შემდეგ აქვს აზრი შემდგომ საუბარს...

მილიარდობით ადამიანს შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვა, რაც კი ოდესმე დასმულა, ასეთია: არსებობს თუ არა ღმერთი? დღეს ბევრისთვის ეს მხოლოდ სუბიექტური რწმენის საკითხია, თუმცა  სწორედ რომ რაციონალურ მსჯელობა ამტკიცებს, რომ სამყაროს არსებობა ლოგიკურად მოითხოვს ღვთაებრივ პირველმიზეზს.

 დღეს სამყაროს საწყისად, „დიდ აფეთქებას“ ასახელებენ. თუმცა, ეს თეორია მხოლოდ უკვე არსებული მატერიის განვითარებას აღწერს და ვერ ხსნის მთავარს — რა იყო მისი პირველმიზეზი, რამ გამოიწვია ის? ამ  ჩიხიდან გამოსასვლელად მეცნიერები სხვადასხვა ჰიპოთეზას მიმართავენ:. კვანტურ ვაკუუმს, საწყის სინგულარობას, სიმების თეორიას, მულტისამყაროს, ციკლურ მოდელებსა თუ კომპიუტერულ სიმულაციას.მაგრამ  ყველა ეს მოდელი და მათში აღწერილი პროცესები წინასწარვე ფიზიკური კანონებით იმართება და უკვე არსებულ ფიზიკურ მდგომარეობას ეყრდნობა  და თუ სისტემა კანონებზეა დამოკიდებული, ის ვერ იქნება საკუთარი თავის ავტორი.  სიმულაციის შემთხვევაშიც კითხვა უბრალოდ სხვა დონეზე გადადის: ვინ შექმნა თავად სიმულატორი? .და  ამდენი ურთიერთგამომრიცხავი ვერსიის არსებობა მხოლოდ იმაზე მიუთითებს, რომ ათეიზმისთვის სამყაროს დასაწყისი გადაუჭრელი პრობლემაა. ამასთან, თანამედროვე მეცნიერება მიუთითებს, რომ მატერია მარადიული არ არის. სამყაროს გაფართოება და ენტროპიის კანონი აჩვენებს, რომ სამყაროს ჰქონდა დასაწყისი — დაახლოებით 14 მილიარდი წლის წინ. 

აქ კი მივდივართ ერთ უტყუარ პრინციპამდე  რომ აბსოლუტური არაფრისგან ვერასოდეს წარმოიქმნება რაიმე.რადგან  თუ ოდესმე სრული არაფრობა იარსებებდა, დღესაც არაფერი იქნებოდა ხოასეა. მაგრამ რადგან სამყარო არსებობს და მას ჰქონდა დასაწყისი, ჩვენი ლოგიკური ჯაჭვი  ერთადერთ დასკვნამდე მიგვიყვანს:

1. ყოველაფერს, რასაც აქვს დასაწყისი, სჭირდება მიზეზი.
2. სამყაროს აქვს დასაწყისი.
3. შესაბამისად, სამყაროს აქვს მიზეზი.

მაგრამ, დროში დაწყებული მატერია ვერ იქნება საკუთარი თავის მიზეზი და შემოქმედი. ამიტომ, სამყაროს საფუძველი ფიზიკური სამყაროს მიღმა უნდა ვეძებოთ. და ლოგიკური აუცილებლობით, ის უნდა იყოს:

• მარადიული (ანუ მიზეზის არმქონე)— რადგან არაფრისგან არაფერი იქმნება,  მას თავად არ უნდა ჰქონდეს დასაწყისი;
• არამატერიალური — რადგან ის თავად ქმნის მატერიას დროს და სივრცეს; და

·     გონიერი და პიროვნული რადგან უგონო და მექანიკური მიზეზი ახალ შედეგს კონკრეტულ მომენტში თავისით ვერ დაიწყებდა,  (მუდმივი მექანიკური მიზეზი მუდმივ ურყევ მდგომარეობას იწვევს, როგორც მუდმივი ყინვა იწვევს— მუდმივად გაყინულ წყალს).  საჭირო იყო პიროვნული საწყისი, რომელმაც  თავისუფალი ნებით გადაწყვიტა სამყაროს შექმნა.   ამგვარად  ზუსტად  რაციონალური მსჯელობით ჩვენ მივედით ღმერთის არსებობის ლოგიკურ  აუცილებლობამდე და მისი არსებობა არ არის მხოლოდ რწმენის საკითხი როგორც ათეისტები დანაშაულებენ ქრისტიანებს , რადგან სხვაგვარად ვერაფერი იქნებოდა დღეს. ამგვარად, ლოგიკური  დასკვნა მარტივია სამყაროს უკან დგას მარადიული, არამატერიალური და  და პიროვნული პირველმიზეზი —რომელსაც  ღმერთს ვუწოდებთ.  ახლა კი, მოდით პირდაპირ იმ თვალსაჩინო ფაქტებს შევხედოთ, რომლებიც ამ დასკვნას კიდევ უფრო მეტად ამყარებს!

და  ბიბლია ამ არგუმენტებს საოცრად ლაკონურად და ზუსტად აყალიბებს: ებრაელთა მიმართ წერილში:  და მოდით, ერთად ვნახოთ ეს მუხლი — [წაიკითხე ებრაელების 3:4]. ყველა სახლი ვიღაცის აშენებულია, ყველაფრის ამშენებელი კი ღმერთია. და აქ რამდენიმე ჭეშმარიტება ჩანს. პირველი ის რომ რასაც ამდენი ხანი მეცნიერება ამტკიცებდა რომ მატერია მარადიული იყო სანამ სამყაროს გაფართოებ არ ნახეს და ასაკი განსაზღვრეს, მანამ ბიბლიის მტკიცებას ამ ნაწილშიც ეწინააღმდეგებოდნენ რომ მატერია და სამყარო არაა მარადიული და მას აქვს საწყისი  მაგრამ აქ ბიბლია აღმოჩნდა მართალი. და  მეორე

​დააკვირდით ამ ლოგიკას: პავლე ამბობს, რომ თუ ვხედავთ ნაგებობას, ეს უკვე კმარა იმის მისახვედრად, რომ არსებობს მშენებელი. სახლი თავისით არ ჩნდება. ახლა კი დავსვათ კითხვა: თუკი უბრალო სახლს სჭირდება ავტორი, მაშ რა უნდა ვთქვათ  ჩვენს სამყაროზე —ამ წარმოუდგენლად რთულ და გრანდიოზულ „ნაგებობაზე“  თავისი ხარისხითა და შინაარსობრივი სიღრმით, პავლე მოციქულის ეს მუხლი სრულიად საკმარისი უნდა იყოს ნებისმიერი გულწრფელი და საღად მოაზროვნე ადამიანისთვის, რომ მინიმუმ დაფიქრდეს მაინც ღმერთის არსებობაზე. მაგრამ ათეისტები ხშირად გვეკამათებიან პრველ ნაწილში სწორია პავლე მაგრამ მეორე ნაწილში არაო  სამყარო სახლი არააო.

მაგრამ თუ გულწრფელად შევხედავთ საკითხს, დავინახავთ, რომ პავლეს ნათქვამი ვრცელდება მთელ სამყაროზე  აქ ის იმას არ გულისხმობს, თითქოს სამყარო ვიზუალურად ჰგავს საცხოვრებელ ბინას. პავლესთვის „სახლი“ არის ნებისმიერი სტრუქტურირებული სისტემის ზოგადი სიმბოლო. მისი ლოგიკა მარტივია: თუ ორგანიზებულობა ჩანს მცირე მასშტაბში, ის მით უმეტეს გულისხმობს ინტელექტს გრანდიოზულ მასშტაბში.

​ელემენტარულად, მინდორში რომ გავიდეთ და ერთმანეთზე დადებული ორი აგური ვნახოთ, ჩვენში მაშინვე გაჩნდება ეჭვი, რომ ეს შემთხვევითობა არ არის. ეს ორი აგური უკვე ნაგებობის პრიმიტიული ფორმაა და მას აუცილებლად სჭირდებოდა გარემოქმედი ძალა.   იმიტომ, რომ ჩვენ ვიცით, აგური არის დამუშავებული მასალა, მას აქვს ფორმა, წონა და ის მოთავსებულია კონკრეტული მიზნით. ანუ, ჩვენ ვიყენებთ გარკვეულ კრიტერიუმებს.

შესაბამისად, ოპონენტების პრეტენზია იმაზე, რომ „სამყარო სახლი არ არის“, უბრალოდ სიტყვებით თამაშია. პავლე საუბრობს სისტემაზე, რომელიც აგებულია. 

 

და იმისათვის, რომ საბოლოოდ დავამტკიცოთ, რომ სამყარო მართლაც გენიალური „ნაგებობაა“, აუცილებელია ჩავიდეთ მის საძირკველში. ჩვენ უნდა ვნახოთ, თუ რა ძალები ამუშავებენ კოსმოსს იმ უმცირეს დონეზე, რომელიც ადამიანის თვალისთვის აბსოლუტურად უხილავია, მაგრამ რომლის გარეშეც მატერია უბრალოდ დაიშლებოდა და არარსებობაში გადავიდოდა.

თანამედროვე ფიზიკაში ცნობილია ბუნების ოთხი ფუნდამენტური ურთიერთქმედება. თუმცა, ეს არ არის უბრალო ფიზიკური კანონები — ეს არის სამყაროს ერთგვარი „კოსმიური კონსტიტუცია“. მათი მათემატიკური სიზუსტე იმდენად წარმოუდგენელია, რომ მეცნიერებმა ამ ფენომენს „ზუსტი მომართვა“ (Fine-Tuning) უწოდეს. მოდით, სათითაოდ განვიხილოთ თითოეული მათგანი, რათა დავინახოთ ამ მომართვის მასშტაბები:

1. ძლიერი ბირთვული ურთიერთქმედება

ეს არის უძლიერესი ძალა, რომელიც ატომის ბირთვს მთლიანობას უნარჩუნებს და პროტონებსა და ნეიტრონებს ერთად კრავს. დაფიქრდით მის ზუსტ მომართვაზე: ეს ძალა სულ რაღაც 0.5%-ით სუსტი რომ ყოფილიყო, ატომები საერთოდ ვერ იარსებებდა და მთელი სამყარო უფორმო, ერთგვაროვანი გაზის გროვად დარჩებოდა. ხოლო ოდნავ ძლიერი რომ ყოფილიყო — ვარსკვლავები გაჩენისთანავე, მყისიერად აფეთქდებოდნენ და სამყარო კვლავ უსიცოცხლო უდაბნოდ იქცეოდა.

2. გრავიტაცია

ამ ძალას ჩვენ ყოველდღიურად, საკუთარ თავზე ვგრძნობთ, თუმცა მისი სიზუსტე კოსმიურ მასშტაბში ყოველგვარ წარმოდგენას სცდება. გრავიტაციული მუდმივა მცირედით, თუნდაც ერთი ბეწოთი რომ შეცვლილიყო, მატერია ან საერთოდ ვერ შეიკვრებოდა ვარსკვლავებად და გალაქტიკებად, ან კიდევ — სამყარო საკუთარ თავშივე კოლაფსირდებოდა (ანუ ჩაიფუშებოდა) გაჩენისთანავე.

3. ელექტრომაგნიტური ძალა

სწორედ ეს ძალა მართავს ქიმიურ ბმებსა და მოლეკულების ფორმირებას. მისი წყალობით არსებობს წყალი, რთული ქიმიური ნაერთები და, საბოლოო ჯამში, თავად სიცოცხლე. მისი მცირედი დისბალანსიც კი მთელ ქიმიურ სამყაროს მყისიერად სრულ ქაოსად აქცევდა, სადაც ელემენტები ერთმანეთთან დაკავშირებას უბრალოდ ვერ შეძლებდნენ.

4. სუსტი ბირთვული ურთიერთქმედება

ეს ძალა პირდაპირ მართავს თერმობირთვულ რეაქციებს, ანუ მზის ენერგიას. მისი სიზუსტე განსაზღვრავს, თუ რამდენ ხანს იარსებებს ვარსკვლავური საწვავი. ეს პარამეტრი ოდნავ სხვაგვარი რომ ყოფილიყო, ჩვენი მზე დიდი ხნის წინ ჩაქრებოდა და დედამიწაზე სიცოცხლის განვითარებისთვის საჭირო მილიარდობით წლებს უბრალოდ არ დატოვებდა.

ყველაზე შთამბეჭდავი კი ის არის, რომ ეს წარმოუდგენელი სიზუსტე ოთხივეგან ერთდროულად, დროის ერთსა და იმავე მონაკვეთში იყო საჭირო იმისათვის, რომ სამყაროს საერთოდ ეარსება.  ამ ოთხი ურთიერთქმედების ასეთი თანხვედრა და სიზუსტე ჰგავს რადიომიმღებს, რომელსაც აქვს მილიარდობით ღილაკი და თითოეული მათგანი მილიმეტრის მეათედის სიზუსტით არის გასწორებული, რათა ეთერში შხეფების ნაცვლად ჰარმონიული მუსიკა გაისმას. საღი აზრი გვკარნახობს, რომ უსულო შემთხვევითობა ასეთ მათემატიკურ სრულყოფილებას ვერასდროს შობს.ამგვარად სამყაროს „ზუსტი მომართვა“ — სადაც ფუნდამენტური ძალების მიკროსკოპული გადახრაც კი ყველაფერს გაანადგურებდა — არის უტყუარი მტკიცებულება იმისა, რომ ეს კოსმიური სახლი ვიღაცამ წინასწარ, უდიდესი სიზუსტით მოაწყო.   თუმცა, სამყაროს ზუსტი მომართვა მხოლოდ მიკროსამყაროთი და ატომის დონით არ სრულდება. ნებისმიერმა მშენებელმა კარგად იცის ოქროს წესი: თქვენ შეგიძლიათ ააგოთ საუკეთესო, ყველაზე მყარი და მდიდრული სახლი, მაგრამ თუ მას აქტიური ვულკანის პირას ან უწყლო, გადამხმარი უდაბნოს შუაგულში დადგამთ, მასში ვერავინ იცხოვრებს, ხომ ასეა?  კოსმოსშიც ზუსტად ეს პრინციპი მუშაობს — არსებობს ფენომენი, რომელსაც „გალაქტიკური დასახლებადი ზონა“ ეწოდება. თუ შევხედავთ ჩვენს გალაქტიკას, „ირმის ნახტომს“, ის წარმოუდგენლად დიდია და მილიარდობით ვარსკვლავს ითვლის, თუმცა სიცოცხლის აღმოცენებისა და არსებობისთვის გამოსადეგი მხოლოდ მისი ერთი, საოცრად ვიწრო რგოლია, რომელშიც სწორედ ჩვენ აღმოვჩნდით.

 

ვნახოთ პირველი ფოტო. მოდით, ერთად მიმოვიხილოთ ეს ყველაფერი, რათა საბოლოოდ გავერკვეთ, აკმაყოფილებს თუ არა ჩვენი სამყარო გონიერი პირველმიზეზის კრიტერიუმებს.

როგორც ხედავთ, თქვენ წინაშეა ჩვენი გალაქტიკა — „ირმის ნახტომი“, სადაც მდებარეობს კიდეც ჩვენი მზის სისტემა. დააკვირდით ყვითლად მონიშნულ ადგილს წარწერით, რომელიც მიგვითითებს, თუ ზუსტად სად ვიმყოფებით. ეს გახლავთ უნიკალური ზონა, რომელიც არც გალაქტიკის ცენტრშია და არც მის უკიდურეს კიდეში. ეს არის აბსოლუტურად აუცილებელი ლოკაცია სიცოცხლის არსებობისთვის. ჩვენი მზის სისტემა ამ გალაქტიკაში, ათეისტი მეცნიერების მტკიცებით, თითქოსდა „შემთხვევით“ (რასაკვირველია, ბრჭყალებში) აღმოჩნდა ზუსტად იმ წერტილში, რაც სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო.

და რატომ არის ეს ადგილი ასე გამორჩეული? ჩვენ რომ უფრო მეტად ცენტრისკენ ვყოფილიყავით, სასიცოცხლო ელემენტები გაცილებით მეტი რაოდენობით იქნებოდა, თუმცა სიცოცხლე მაინც ვერ იარსებებდა. მიზეზი მარტივია: ელემენტებთან ერთად, კოსმოსური საფრთხეებიც მკვეთრად გაიზრდებოდა და ჩვენ უბრალოდ განადგურებისთვის ვიქნებოდით განწირულნი. ახლა განვიხილოთ მეორე ვარიანტი: უფრო მეტად კიდისკენ რომ ვყოფილიყავით, საფრთხე მართლაც ნაკლები იქნებოდა, თუმცა სასიცოცხლოდ აუცილებელი ელემენტების დეფიციტის გამო დედამიწაზე სიცოცხლე მაინც ვერ განვითარდებოდა. ასე რომ, რაღაც საოცარი, „აბსოლუტური შემთხვევითობით“ ჩვენ ვდგავართ ამ უზარმაზარი გალაქტიკის სწორედ იმ ერთადერთ წერტილში, რომელიც იდეალურია სიცოცხლისთვის.

ახლა კი გადავხედოთ შემდეგ ფოტოს, სადაც უკვე ჩვენი მზის სისტემაა გამოსახული. აქ მხოლოდ ერთ დეტალზე მინდა გავამახვილო თქვენი ყურადღება. კვლავ „შემთხვევითობით“ (ამ სიტყვას ყოველთვის ბრჭყალებში გამოვიყენებ), ჩვენ ვართ ზუსტად მესამე პლანეტა მზიდან — არც მეტი და არც ნაკლები. ჩვენ რომ მეორე ან მეოთხე ორბიტაზე ვყოფილიყავით, სიცოცხლე ვერ იარსებებდა: ან მეტისმეტად მაღალი, ან ძალიან დაბალი ტემპერატურის გამო; ან კიდევ მეტისმეტად დიდი ან პატარა ორბიტის გამო, რაც მკვეთრად შეცვლიდა დღე-ღამის ხანგრძლივობას და სიცოცხლეს შეუძლებელს გახდიდა.

ამასთანავე, ცალკე აღნიშვნის ღირსია მთვარისა და დედამიწის ურთიერთქმედება. აღმოჩნდა, რომ ჩვენს პლანეტას, სიცოცხლის შესანარჩუნებლად, არც მეტი და არც ნაკლები, ზუსტად ერთი ბუნებრივი თანამგზავრი უნდა ყოლოდა. რატომ? მთვარე საერთოდ რომ არ გვყოლოდა, დედამიწის ბრუნვის ღერძი არასტაბილური გახდებოდა, ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა ამოყირავებულიყო, რაც გამოიწვევდა საშინელ კატასტროფებსა და მიწისძვრებს. შედეგად, სიცოცხლე მომენტალურად განადგურდებოდა. თუმცა, ორი მთვარე რომ გვყოლოდა (როგორც ცნობილია, ზოგიერთ პლანეტას უამრავი თანამგზავრი ჰყავს), მათი გრავიტაციული მოძრაობა იმდენად გაართულებდა პროცესებს, რომ სიცოცხლე კვლავ შეუძლებელი გახდებოდა.

ამას ემატება კიდევ ერთი საოცარი „შემთხვევითობა“: გარდა იმისა, რომ მხოლოდ ერთი მთვარე გვყავს, იგი ზუსტად იმ ზომისაა, რაც დედამიწაზე სიცოცხლისთვისაა საჭირო. მთვარე ოდნავ დიდი რომ ყოფილიყო, ოკეანეების მიქცევა-მოქცევა იმდენად გაძლიერდებოდა, რომ 1000-მეტრიანი გიგანტური ტალღები ხმელეთს მთლიანად წალეკავდა. ხოლო უფრო პატარა რომ ყოფილიყო, მიქცევა-მოქცევის პროცესები იმდენად შესუსტდებოდა, რომ მოსავალი ვერ მოვიდოდა, ოკეანეები ერთ დამყაყებულ გუბედ იქცეოდა და სიცოცხლე საერთოდ გაქრებოდა.

დააკვირდით, რამდენი „შემთხვევითობა“ ვახსენეთ მხოლოდ ბოლო რამდენიმე წუთში! და ეს ყოველივე მხოლოდ ზედაპირული მიმოხილვაა. ჩვენ ხომ საერთოდ არ დაგვიწყია იმაზე საუბარი, თუ თავად ჩვენი გალაქტიკა სად მდებარეობს მთელ კოსმოსში და ასე შემდეგ. ეს თემები იმდენად რთული და მრავალშრიანია, რომ მათი სიღრმისეული განხილვა შორს წაგვიყვანდა. თუმცა, ისიც კმარა, რაც უკვე განვიხილეთ.

სწორედ ამიტომ, როდესაც პავლე მოციქული ამბობდა: „ყველაფრის ამშენებელი კი ღმერთია“, ის ეყრდნობოდა იმ უნივერსალურ ჭეშმარიტებას, რასაც ჩვენ დღეს მეცნიერულ ენაზე „ორგანიზებულობას“, „ურთიერთშეთანხმებულობასა“ და „ზუსტ მომართვას“ ვუწოდებთ. გულწრფელობამ უნდა გვაიძულოს ვაღიაროთ: ეს „სახლი“ თავისით არ გაჩენილა. მას ჰყავს დიდებული არქიტექტორი, რომელმაც ყოველი ატომი და ყოველი ვარსკვლავი თავისი ხელით დასვა საჭირო ადგილას, რათა ჩვენ დღეს აქ ვყოფილიყავით, გვესუნთქა და ამ საოცრებაზე გვემსჯელა.

ახლა უშუალოდ სიცოცხლის წარმოშობაზე ვისაუბროთ — კერძოდ, უჯრედსა და მის ძირითად მოლეკულებზე, რაც კიდევ უფრო ნათლად აჩვენებს შემოქმედის ხელს. თუმცა, განხილვისას  მნიშვნელოვანია ევოლუციის მომხრეთა პოზიციის გათვალისწინებაც: ისინი არ ამტკიცებენ, რომ პირველი რთული უჯრედი ერთბაშად გაჩნდა; მათი აზრით, სიცოცხლე მილიარდობით წლის განმავლობაში ეტაპობრივი ქიმიური პროცესებით განვითარდა მარტივიდან რთულამდე.    ამიტომ არგუმენტაციას არ ვიწყებთ უკვე ჩამოყალიბებული რთული უჯრედით — რადგან მისი სპონტანური წარმოშობის შეუძლებლობაზე ისინიც თანხმდებიან. მათი ძირითადი თეზა არის ცალკეული მოლეკულებიდან უჯრედამდე მისვლა. სწორედ ამიტომ უჯრედის ნაცვლად ყურადღებას მის ელემენტებზე ვამახვილებთ დნმ-ზე, რნმ-სა და ცილებზე და ვაჩვენებთ, რომ ამ ელემენტების შემთხვევითი წარმოშობაც ბუნების კანონებისთვის გადაულახავი ბარიერია, რაც გამორიცხავს მათ თვითორგანიზებას ცოცხალ უჯრედად. გონიერი დაგეგმარების კვალი სწორედ ამ ფუნდამენტურ დონეზეც ჩანს.

და მთავარი პარადოქსი მათი ურთიერთდამოკიდებულებაა — და აქ მსურს შემოვიტანო ტერმინი „შეუქცევადად რთული მექანიზმი“. შეუქცევადად რთულია სისტემა, რომელიც შედგება რამდენიმე კარგად შეხამებული ნაწილისგან და თუ მისგან თუნდაც ერთ ნაწილს ამოვიღებთ, მთელი სისტემა მომენტალურად წყვეტს ფუნქციონირებას. სიცოცხლის მოლეკულური სისტემა სწორედ ასეთია — დნმ, რნმ და ცილები ერთდროულად უნდა არსებობდეს, რადგან თითოეული სხვებზეა დამოკიდებული. შესაბამისად, ეტაპობრივი განვითარება შეუძლებელია და სისტემა თავიდანვე სრულყოფილად უნდა გაჩენილიყო.

ვნახოთ სურათი აქ ვხედავთ სამივე ელემენტს.  დნმ ინფორმაციის მატარებელია, მაგრამ რნმ-ის გარეშე „მკვდარი ტექსტია“; რნმ დნმ-ის გარეშე არაფერს კითხულობს; ხოლო ცილის გარეშე ფუნქცია არ ირთვება. მეტიც, რიბოსომა, რომელიც ცილებს ქმნის, თავად ცილებისგან შედგება — ანუ ცილის შესაქმნელად უკვე საჭიროა ცილა. ეს ქმნის ჩაკეტილ წრეს, რომელსაც შემთხვევითობა ვერ ხსნის.  თუ ეს სამი კომპონენტი ერთდროულად არ არსებობს, ისინი მხოლოდ უფუნქციო მოლეკულებად დარჩება — როგორც ქარხანა, რომელიც შემთხვევით დეტალებს აწარმოებს, მაგრამ ვერასდროს აწყობს მანქანას. შესაბამისად, მათი სინქრონული მოქმედების გარეშე უჯრედი ვერ ფუნქციონირებს — ვერ ამუშავებს ინფორმაციას, ვერ მრავლდება და ვერ გადარჩება. ეს არის კლასიკური შეუქცევადად რთული სისტემა, რომელიც მხოლოდ სრული ერთობლიობით მუშაობს.

ამ ბიოქიმიურ წრეს მატერიალისტი მეცნიერებიც აღიარებენ და მის ასახსნელად სხვადასხვა ჰიპოთეზას გვთავაზობენ — როგორიცაა „რნმ-ის სამყარო“ (RNA world), კუადრუპლექსური სამყარო და „მარტივი უჯრედის“ მოდელი. თუმცა დროის სიმცირის გამო მათ დეტალურად არ განვიხილავთ, რადგან ყველა ისედაც ერთ პრობლემაზე მარცხდება: ფუნქციური ცილების წარმოშობაზე. ნებისმიერი სიცოცხლის წარმოშობის მოდელი — იქნება ეს რნმ თუ კუადრუპლექსი — მხოლოდ „ნახაზად“ რჩება, თუ არ არსებობს ფუნქციური „მუშა ხელი“, ანუ ცილა. ანალოგიურად, „მარტივი უჯრედიც“ ვერ განახორციელებს ვერც კოპირებას და ვერც მეტაბოლიზმს სრულყოფილი ცილების გარეშე.   შედეგად, ნებისმიერი თეორია, რომელიც ცოცხალ სისტემამდე მისვლას ცდილობს, აუცილებლად ეჯახება ერთსა და იმავე გადაულახავ ბარიერს — ცილის მოლეკულის წარმოქმნას.

​👉 და აქ შემთხვევითობის თეორია 4 გადაულახავ წინააღმდეგობას აწყდება:

​ 1. თანმიმდევრობის აბსოლუტური სიზუსტე თითოეული ფუნქციური ცილა ასობით ამინომჟავისგან შედგება და მათი განლაგების რიგითობა მკაცრადაა განსაზღვრული. მხოლოდ ერთი ამინომჟავის შეცვლამ ან არასწორ ადგილას დასმამაც კი, შესაძლოა, მთელი ცილის ფუნქცია მომენტალურად გაანადგუროს.ეს პროცესი გავს ასობით ასოსგან შემდგარ გრძელ, აზრიან წინადადებას, სადაც თუნდაც ერთი ასოს შეცვლამ ან ამოგდებამ შესაძლოა სრულიად დაუკარგოს აზრი მთელ ტექსტს და ის გაუგებრად აქციოს.და როგორც შემთხვევით გადმოყრილი ასოები ვერასდროს შექმნის აზრიან, გრძელ წინადადებას, ისე ბრმა ქაოსი ვერ დაალაგებდა ასობით ელემენტს ერთადერთი სწორი თანმიმდევრობით.

2. ქირალობა (ფორმების მკაცრი ფილტრი) ბუნებაში ამინომჟავები ორი იდენტური, მაგრამ სარკისებური ფორმით გვხვდება: L-ფორმა (მარცხენა) და D-ფორმა (მარჯვენა). თუმცა, საოცრება ის არის, რომ დედამიწაზე არსებული აბსოლუტურად ყველა სიცოცხლე თავისი ცილების ასაშენებლად იყენებს მხოლოდ და მხოლოდ მარცხენა L ფორმის ამინომჟავებს.აქ იბადება ლოგიკური კითხვა: პირველყოფილ, ქაოსურ გარემოში ვინ შეასრულა ეს უმკაცრესი სელექცია და ვინ „გადაარჩია“ კონკრეტულად ეს ფორმა?  ბუნებაში უბრალოდ არ არსებობს ფილტრი, რომელიც შემთხვევით მხოლოდ „მარცხენა“ მოლეკულებს ამოკრებდა და „მარჯვენას“ გამორიცხავდა. ინტელექტუალური შერჩევის გარეშე ამ ქიმიური ქაოსიდან ასეთი „სუფთა“ სისტემის მიღება ფიზიკურად შეუძლებელია.

3. ქიმიური ბმის სიზუსტე.იმისათვის, რომ ცილამ იმუშაოს, აუცილებელია ამინომჟავები ერთმანეთს მხოლოდ ერთი კონკრეტული ტიპის — პეპტიდური ბმით დაუკავშირდნენ. თუმცა, ბუნებრივ, უმართავ გარემოში არასწორი, არაპეპტიდური კავშირის წარმოქმნის შანსი 50/50-ზეა. შემთხვევითობის თეორია ვერანაირად ვერ ხსნის, როგორ გადაება ერთმანეთს ასობით ამინომჟავა იდეალური თანმიმდევრობით ისე, რომ მათ ჯაჭვში არცერთი სხვა ტიპის ბმა არ გაერია.წარმოიდგინეთ უახლესი, გამართული ავტომობილი, რომლის ერთი ბორბალიც ჭანჭიკების ნაცვლად ჩვეულებრივი მავთულითაა მიბმული, თანაც მიწის პარალელურად. რაც უნდა მძლავრი ძრავი ან მოწინავე კომპიუტერული ტექნოლოგია ჰქონდეს ამ მანქანას, ის ერთ მეტრსაც ვერ გაივლის. ზუსტად ასეა აქაც — ერთი არასწორი ბმა მთელ მოლეკულურ სისტემას უმოქმედო, მკვდარ მასად აქცევს.

4. ცილების სამგანზომილებიანი დაკეცვა ბარიერი ამით არ სრულდება. ცილა არა მხოლოდ ქიმიურად სწორად უნდა აიწყოს, არამედ მილიწამებში იდეალურად უნდა დაიკეცოს უზუსტეს სამგანზომილებიან ფორმაში.თუ ცილა ფორმირებისას არასწორად დაიკეცა, ის სრულიად უსარგებლო ხდება. მისი გეომეტრიული ფორმა თუნდაც ერთი მიკრონით ან ანგსტრემით რომ აცდეს პროექტს, ის ვეღარ შეასრულებს თავის ფუნქციას და უჯრედისთვის ნაგვად იქცევა. გარდა ამისა, ცილის სწორი სტრუქტურული დაკეცვისთვის საჭიროა სხვა, უკვე მზა ცილები (ე.წ. შაპერონები), რაც გვაგდებს უმძიმეს ლოგიკურ ჩიხში: ცილა ვერ წარმოიშობა სხვა ცილის არსებობის გარეშე.

 

ანუ გვერდზე რომ გადავდოთ უჯრედი და თუნდაც დნმ და რნმ  დავინახეთ თუ  რა ხდება თუნდაც მხოლოდ ერთი ცილის შემთხვევაში:ასობით ამინომჟავა უნდა დალაგდეს მკაცრად განსაზღვრული რიგითობით; ყველა მათგანი უნდა იყოს ექსკლუზიურად  L-ფორმის (მარცხენა); ყველა მათგანი უნდა დაუკავშირდეს მხოლოდ პეპტიდური ბმით და ბოლოს, ეს გიგანტური ჯაჭვი მილიწამებში უზუსტეს სამგანზომილებიან სტრუქტურად უნდა დაიკეცოს. და რაც მთავარია, ყველა ეს პირობა უნდა შესრულდეს ერთდროულად.სწორედ ამიტომ, ცილის წარმოშობა მიჩნეულია ცენტრალურ ბიოქიმიურ ბარიერად. ეს არის კედელი, რომელიც სიცოცხლის წარმოშობის ნებისმიერ ათეისტურ მოდელში გადაუჭრელ პრობლემად რჩება და ეს მოცემულობა არ იცვლება ათეისტების არცერთი შემოთავაზებული სიცოცხლის  საწყისი სცენარების ვარიაციით.

 

 დედამიწის არსებობის 4.5 მილიარდი წელიც კი სასაცილოდ მცირე დროა იმასთან შედარებით, რაც სტატისტიკურად და მათემატიკურად დასჭირდებოდა თუნდაც ერთი ასეთი კომბინაციის შემთხვევით „დასმას“.   აქედან გამომდინარე, მოლეკულურ დონეზე არსებული ეს უდიდესი ბარიერი პირდაპირ და უტყუარად მიგვითითებს გონიერ არქიტექტორზე. სიცოცხლეს ჰყავს დიდებული შემოქმედი, რომელმაც თითოეული ცილა და უჯრედი უზადო საინჟინრო სიზუსტით დააპროექტა.

თანამედროვე მეცნიერებას დღეს არანაირი ქიმიური ან მათემატიკური პასუხი არ გააჩნია იმის შესახებ, თუ როგორ გაჩნდა სიცოცხლე უსულო მატერიიდან.

 

ამგვარად ევოლუციის თეორიის უარსაყოფად მისი რომელიმე ერთი, თუნდაც საწყისი ეტაპის შეუძლებლობაც კმარა. თუკი ქიმიურად შეუძლებელია პირველი ცილის მოლეკულის შემთხვევითი წარმოქმნა, ევოლუციის ყველა მომდევნო სტადია აზრს კარგავს. ამ ფონზე, ადამიანისა და მაიმუნის თავის ქალების მსგავსებით სპეკულირებას რასაც სასწავლო სახელმძღვანელოებში ახდენენ უკვე ყოველგვარი საფუძველი ეცლება. ისინი აქამდე არც კი უნდა მივუშვათ

 

და კიდე ერთი საინტერესო რამ, მოდი  ახლა ჩავრთოთ ფოტო  აი ეს არის ის გარემო რომელსაც ევოლუციის მომხრეები აღწერენ რაც თითქოს დედამიწაზე იყო. დააკვირდით საინტერესო დეტალს: მათემატიკურად ამის ალბათობა კვადრილიონში ერთია, მაგრამ რეალობა კიდევ უფრო სასტიკია. იგივე გარემო, რომელშიც თითქოს სიცოცხლე წარმოიშვა, მას მყისიერად მოკლავდა!

 

ამ გარემოში სკაფანდრიანი კოსმონავტიც კი რამდენიმე წამში დაიღუპებოდა.მითუმეტეს  როგორ გადარჩებოდა დაუცველი მოლეკულა? როცა ამ კითხვას სვამთ, გიპასუხებენ: „კი, მოკლავდა, მაგრამ...“ და აქ იწყება ყველაზე საინტერესო თეორია — „იდეალური შუალედის“ ძიება. ისინი ამბობენ, რომ უკიდურეს სიცხესა და უკიდურეს სიცივეს შორის არსებობდა პატარა გადაკვეთის წერტილი, სადაც გარემო იდეალური იყო და ეს მოლეკულები „რაღაცნაირად“ ზუსტად იქ ჩაცვივდნენ.   ახლა დაფიქრდით: ალბათობები იმდენად რთულდება, რომ კიდევ იყოფა, იყოფა და საბოლოოდ აბსოლუტურ ნულამდე დადის.და  ეს აღარ არის მეცნიერული ვარაუდი — ეს არის „ბრმა რწმენა“ წარმოუდგენელი დამთხვევების სერიის მიმართ.

 

მოდით, ახლა გამოვრთოთ ფოტო და კიდევ რამდენიმე შეუქცევადად რთულ მექანიზმს შევეხოთ, სანამ სხვა საკითხებზე გადავალთ...“სადაც აშკარად ჩანს შემოქმედის ხელი. ეს არის ჩვენი სისხლი. აქ ორი უმთავრესი პარადოქსი გვაქვს:

1. ეს არის სისხლმბადი ორგანოები (მაგალითად, ძვლის ტვინი) ვერ ფუნქციონირებს სისხლის გარეშე, რადგან სწორედ სისხლს მოაქვს მათთვის საჭირო ჟანგბადი და საკვები. თავის მხრივ, სისხლი ვერ იარსებებს ამ ორგანოების გარეშე, რადგან სწორედ ისინი აწარმოებენ მას. იბადება ლოგიკური კითხვა: რომელი გაჩნდა პირველი? თუ ჯერ ორგანო გაჩნდა, როგორ გადარჩა ის სისხლის გარეშე? თუ ჯერ სისხლი იყო, საიდან გაჩნდა ის ორგანოს გარეშე? პასუხი ერთია: ეს სისტემა მზა სახით, ერთდროულად უნდა ჩართულიყო.ესე იგი, ნახეთ უკვე კიდევ ერთი შეუქცევადად რთული მექანიზმი, ვიღაცამ ერთდროულად შექმნა სისხლმბადი ორგანოც და სისხლიც და ჩაირთო ციკლი.  და

 

2. ახლა კიდე გავართულოთ ვიცით ხო სისხლი რომელიც შეუქცევადად რთული მექანიზმია, ოთხი ძირითადი კომპონენტისგან შედგება.ესენია წითელი და თეთრი უჯრედები, პლაზმა და თრომბოციტები. თქვენ წარმოიდგინეთ  ამ ოთხიდან ჩვენ რომ ავდგეთ და ოთხივეს ნელ-ნელა აშენება დავიწყოთ ჯერ წითელი უჯრედები ავიღოთ მერე თეთრი უჯრედები მივამატოთ მერე პლაზმა დავასხათ და ბოლოს თრომბოციტებიც  სისხლს ვერ მივიღებთ. აი ეგ არის საოცრება არ გამოვა სისხლი მაქედან სხვა რაღაცა გამოვა. მეტიც, ამ ოთხიდან ერთიც რომ ამოვაკლოთ, ადამიანი უბრალოდ შეუძლოდ კი არ გახდება, ის მყისიერად დაიღუპება.

ანუ ეს არის კიდევ ერთი შეუქცევადად რთული  მექანიზმი, სადაც ოთხივეს ერთდროულად ვიღაცა თუ არ შექმნიდა, სისხლი არ იფუნქციონირებდა უბრალოდ და შესაბამისად ადამიანიც ვერ იცოცხლებდა

 

და  კიდევ უფრო ღრმად თუ ჩავალთ, ჩვენ ვნახავთ რომ  სისხლის ამ ოთხი ძირითადი კომპონენტიდან ერთ-ერთი არის შედედების ფაქტორები და არსებობს 13 კოაგოლატორი რომლებიც კასკადურ რეაქციას ქმნიან. ამ 13 კოაგოლატორიდან ერთი რომ გამოეთიშოს  შედედება არ ხდება და ადამიანი იცლება სისხლისგან. ეს კი იმის მაჩვენებელია, რომ სისტემა მზა სახით უნდა ამოქმედებულიყო."ევოლუცია ნელ-ნელა განვითარებას გულისხმობს. მაგრამ ნახევრად აწყობილი სისხლის სისტემა ორგანიზმს ვერ გადაარჩენდა, პირიქით ბუნებრივი გადარჩევა ასეთ 'ნახევარფაბრიკატს' ეგრევე მოსპობდა. ეს  სისტემა ან თავიდანვე სრულყოფილია, ან საერთოდ არ არსებობს.“ ახლა დავფიქრდეთ იქ ორი იყო მერე ოთხი განვიხილეთ აქ 13 განვიხილეთ ხო ასე რომ ნახეთ როგორ აქვს იეჰოვას დალაგებული და შექმნილი ყველაფერი ერთმანეთში ჩაწყობილი რთული მექანიზმები,

რომლის დანახვისას გონიერი ადამიანი უბრალოდ შეუძლებელია ვერ მიხვდეს, რომ აქ შემოქმედის ხელი არსებობს და ეს ყველაფერი ევოლუციური გზით და შემთხვევითი ერთმანეთზე მიმატებით გამორიცხვის მეთოდით ვერასოდეს ვერ შეიქმნებოდა.   ამგვარად სისხლის შედედების ასეთი ფრთხილად შემუშავებული და გათვლილი სისტემა შექმნის სრულყოფილების უდავო მტკიცებულებაა

 

ასე რომ მეცნიერება შეიძლება ცდილობდეს სიცოცხლის წარმოშობის თავსატეხის აწყობას, მაგრამ სიცოცხლის დიზაინის დიდებულება განუწყვეტლივ ადასტურებს შემოქმედის ხელს.

 

 

ამგვარად „ჩვენ ვნახეთ, რომ სამყარო სავსეა შეუქცევადად რთული მექანიზმებით რომელიც ათეისტების შემოთავაზებულ თანდათან განვითარებას გამორიცხავს, თუმცა შემოქმედის არსებობა მხოლოდ ბიოლოგიურ 'ძრავებში' არ ჩანს. არსებობს რაღაც უფრო ღრმაც — ეს არის ჩვენი თვისებები. ბიბლიაში, რომაელების 1:20-ში, წერია საოცარი სიტყვები:  მისი უხილავი თვისებები, (ანუ იეჰოვა ღმერთია ნაგულისხმები), მარადიული ძლიერება და ღვთაებრიობა — ნათლად ჩანს ქვეყნიერების შექმნიდან მოყოლებული, რადგან ეს ყოველივე შექმნილის მეშვეობით შეიცნობა, ასე რომ, მათ გამართლება არა აქვთ. ანუ  ეს იმ ადამიანებზეა საუბარი,  ვისაც არ სწამთ ღმერთის არსებობის.

ეს მუხლი გვეუბნება, რომ ღმერთი ჩანს არა მხოლოდ უჯრედის აგებულებაში, არამედ იმ თვისებებშიც, რომლებსაც ევოლუციური თეორია ვერაფრით ხსნის.  ყველას ვერ შევეხებით სამს შევეხები ესენია : სამართლიანობა, სინდისი და სიყვარული.ეს არის ის სამი გამორჩეული თვისება რომელიც ადამიანის გარდა არცერთ ქმნილებას დედამიწაზე არა აქვს. სამართლიანობა და სინდისი ზნეობრივი კოდექსის გარეშე არ არსებობს ის ამაზე დგას.

თუ სამყარო მხოლოდ მატერიაა და ჩვენ ევოლუციის შემთხვევითი პროდუქტი ვართ, მაშინ ობიექტური მორალი არ არსებობს. ასეთ შემთხვევაში, სიკეთე და ბოროტება მხოლოდ გემოვნების საკითხი იქნებოდა.
   მაგრამ ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ მაგალითად ბავშვზე ძალადობა ან უდანაშაულო ადამიანის მკვლელობა აბსოლუტური ბოროტებაა, მიუხედავად იმისა, თუ რას ფიქრობს ამაზე რომელიმე კულტურა ან ეპოქა. ეს „მორალური კანონი“, რომელიც ჩვენს სინდისშია ჩაწერილი, ისევე რეალურია, როგორც ფიზიკის კანონები

 

 და რაც შეეხება სიყვარულს? ის  პირდაპირ იმხელა მტკიცებულებაა ღმერთის არსებობის, რომ ევოლუციის მომხრეებს ნორმალური თეორიაც კი არ გააჩნიათ იმაზე რომ ახსნან  ევოლუციურად სიყვარული რა არის. მათთვის სიყვარული მხოლოდ 'ბიოლოგიური სარგებელია' — თვისება, რომელიც თითქოს გადარჩენაში გვეხმარება.

მაგრამ  იბადება კითხვა: თუ სიყვარული სარგებელია მხოლოდ და მეტი,  არაფერი ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი რაც სასარგებლოა ხოარ  გვიყვარს? ან ყველაფერი რაც უსარგებლოა არ გვიყვარს? მოდი ცოტა უფრო გავართულოთ კიდე და მაგალითი მოვიყვანოთ ასეთი ნამდვილი სიყვარული რა არის?  თავგანწირვა ხო  პირობითად ცოტა მძიმე მაგალითს მოვიყვან მაგრამ კარგად ახსნის საკითხს

 

 წარმოვიდგინოთ ესეთი სიტუაცია რომ სახლი იწვება სადაც  10 ოჯახის წევრია.  ცხრა მათგანი ძლიერი და ჯანმრთელია, მეათე კი — შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირი, რომელიც დამოუკიდებლად ვერ გამოდის. ევოლუციის ლოგიკით, 'უძლიერესის გადარჩენის' კანონით, იმ ცხრამ უნდა დატოვოს ეს ერთი, რადგან მისი გადარჩენა რესურსის ფლანგვაა.  მაგრამ ნამდვილი სიყვარული და თავგანწირვა სხვა რამეს გვკარნახობს: ცხრავე მზად არის შევიდეს ცეცხლში ამ ერთის გადასარჩენად. მათემატიკურად ეს წამგებიანია — ცხრა სიცოცხლე სასწორზე დგება ერთის გამო. ევოლუციურად ამას ახსნა არ აქვს.

რადგან თუ სიყვარული არის მხოლოდ სარგებელი და მოგება და მეტი არაფერი, სად არის აქ მოგება? აქ მათემატიკურად სიყვარული მომგებიანია თუ წამგებიანია?  ლოგიკურად წამგებიანია და ამას არანაირი ევოლუციური ახსნა,  არა აქვს. აი ეს არის სიყვარული და თავგანწირვა. რომელიც ევოლუციის თეორიის მიღმაა და არც ამის ახსნა შეუძლიათ

 

ზოგი ამბობს, ეს ნათესაური გენების გადარჩენის ინსტინქტიაო, მაგრამ ეს ვერ ხსნის, რატომ ვეხმარებით  მათ შორის სრულიად უცხო ადამიანებს საკუთარი სიცოცხლის ფასად. თუ სიყვარული მხოლოდ გენების გადარჩენაა, ის ყველაზე ეგოისტური ინსტინქტი იქნებოდა. ჩვენ კი სიყვარულს ვგრძნობთ, როგორც უანგარო გაცემას მათ შორის სხვების მიმართაც. სწორედ ეს უანგარობა მიგვანიშნებს შემოქმედზე.

ამ თვისების უმაღლესი გამოვლინება კი იესო ქრისტეა. რა 'მოიგო' მან მათემატიკურად? სრულყოფილმა ადამიანმა თავი გაწირა მილიარდობით ცოდვილისთვის.და  მას დღემდე არაფერი 'მიუღია' ჩვენგან სანაცვლოდ — ის კი მხოლოდ გასცემს და გასცემს. და 1000 წლის ბოლომდე გაცემა იქნება და მერეც რა დავუბრუნებთ რამეს?

ევოლუციის კანონია — გადარჩეს უძლიერესი. სიყვარულის კანონი კი არის  — ძლიერმა თავი გასწიოს სუსტისთვის. ევოლუციისთვის უმწეოზე ზრუნვა 'შეცდომაა'. ჩვენი მორალი კი გვეუბნება, რომ ეს უდიდესი ღირებულებაა. ეს იმიტომ ხდება, რომ ჩვენი მორალი ბიოლოგიური კი არა, ღვთიურია — რადგან  ჩვენ შემოქმედის ანარეკლები ვართ.და  თუ არსებობს მორალური კანონი, ესე იგი არსებობს კანონმდებელიც. ბრმა ევოლუციას არ შეუძლია შვას სამართლიანობისა და სიყვარულის იდეა. და რადგან ადამიანს აქვს გონება, მორალური შეგნება და ცხოვრების აზრის ძიების უნარი, ის მხოლოდ მატერიის შემთხვევითი კომბინაცია კი არა, განსაკუთრებული დანიშნულების მქონე არსებაა.

 

 ამგვარად, ღმერთის არსებობა ხსნის არა მხოლოდ მატერიალურ სამყაროს, არამედ ადამიანის სულიერ და ზნეობრივ სიდიადესაც.“

 

„ახლა კი გადავიდეთ  ასეთ  კითხვაზე: როგორ გვიმტკიცებს თავად ბიბლია ღმერთის არსებობას? პასუხი რამდენიმე ფაქტორშია, ესენია: მეცნიერული სიზუსტე, ისტორიული უტყუარობა და რაც ყველაზე მთავარია — წინასწარმეტყველებების შესრულება. ეს არის ის ჩამონათვალი, რომელიც გონიერ და გულწრფელ ადამიანს არ აძლევს საფუძველს, რომ ამის უკან ღმერთი ვერ დაინახოს. და დღეს მე  ვრცლად შევეხები წინასწარმეტყველებებს რაშიც ყველაზე მეტად ჩანს ღვთის არსებობა და მისი ხელი. ათეისტ  მეცნიერებს რომ ჰკითხოთ: 'თუ სამყარო შემთხვევითობით შეიქმნა, როგორ სრულდება წინასწარმეტყველებები ასეთი სიზუსტით?'. მათ ოფიციალური პასუხი ასეთია: 'ჩვენ მეცნიერები ვართ და წინასწარმეტყველება არ არის მეცნიერული ფაქტი, ამიტომ მასზე არ ვმსჯელობთ'.და  ეს პირდაპირი აღიარებაა იმისა, რომ ამ ფენომენს ბუნებრივი ახსნა უბრალოდ არ გააჩნია.

ხედავთ რა გაუკეთა იეჰოვამ? ანუ სასწორზე რა დაუდო, მე ვერ მხედავთ, არ ვარსებობ?. ახსენით აბა წინასწარმეტყველებები თავისით, როგორ დაიწერა და შესრულდა.

 

ბიბლიაში 2000-მდე წინასწარმეტყველება უშეცდომოდ შესრულდა. მაგრამ დროის სიმცირის გამო,  მოდით მხოლოდ მესიაზე შესრულებული წინასწარმეტყველებები განვიხილოთ.აქ  კრიტიკოსები კი ამბობდნენ, ეს მოვლენების შემდეგ დაიწერაო, მაგრამ ისტორიული ფაქტია რომ: ბიბლიის ბერძნული თარგმანი, 'სეპტუაგინტა', იესოს დაბადებამდე 200 წლით ადრე უკვე არსებობდა. და მასში უკვე ეწერა, რომ მესია ბეთლემში დაიბადებოდა და მისი ძვალი არ გატყდებოდა და სხვა ბევრი წინასწარმეტყველება მესიაზე. ასერომ მათი ეს არგუმენტი აქაც არ მუშაობს

ამასთან დაკავშირებით პროფესორმა პიტერ სტოუნერმა, მათემატიკისა და ასტრონომიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელმა, ალბათობის თეორიის გამოყენებით გააანალიზა, რა შანსი ჰქონდა ერთ ადამიანს, რომ მასში შემთხვევით აღსრულებულიყო მესიის შესახებ არსებული წინასწარმეტყველებები: და მათ შორის ისეთები რომლებიც ადამიანისგან დამოუკიდებლად შესრულდა. მაგალითად 30 ვერცხლად რომ გაყიდეს ძელზე რომ აცვეს რომ აღდგა და სე შემდეგ და მან გააანალიზა ჯერ  8  შემდეგ 16 და ბოლოს  48 წინასწარმეტყველების ერთ ადამიანზე შესრულების ალბათობა და აი, რა მასშტაბები მიიღო მან

1. 8 წინასწარმეტყველება:მათი შემთხვევითი აღსრულების შანსია $1 : 10^{17}$. წარმოიდგინეთ, რომ უკრაინის ხელა ტერიტორია 70 სმ სისქეზე დაფარულია ვერცხლის მონეტებით. თუ ერთ მონეტას მოვნიშნავთ და თვალახვეულ ადამიანს ვთხოვთ, პირველივე ცდაზე იპოვოს  ამ წინასწარმეტყველებების შემთხვევით შესრულება  ამ ალბათობის ტოლია.რაც  პრაქტიკულად შეუძლებელია
2. 16 წინასწარმეტყველება: აქ შანსი $1 : 10^{45}$-მდე მცირდება. წარმოიდგინეთ მონეტებისგან შემდგარი გიგანტური სფერო, რომლის დიამეტრი მზემდე მანძილზე 60-ჯერ დიდია! და მის გარშემო თვითმფრინავით შემოვლას 400 წელი დასჭირდებოდა. ერთი კონკრეტული მონეტა რომ ამ კოსმოსურ სივრცეში პირველივე ცდაზე იპოვო ეს ამ ალბათობის ტოლია, ერტიანი 45 ნულით  რაც ასევე ფიზიკურად შეუძლებელია.
3. და 48 წინასწარმეტყველება: აქ ალბათობა უკვე $1 : 10^{157}$-ია. ეს რიცხვი იმდენად დიდია, რომ სამყაროში ატომებიც კი არ გვეყოფა მის საილუსტრაციოდ (სულ $10^{80}$ ატომია). საჭიროა ელექტრონების სფერო, რომლის რადიუსი მთელ ხილულ კოსმოსს აღემატება ანუ რასაც 14 მილიარდი წლის მოშორებით ვხედავთ. ამხელა სივრცეში ერთი კონკრეტული ნაწილაკის პოვნა პირველივე ცდაზე — აი, ეს არის მესიაზე 48 ვე  წინასწარმეტყველებების შემთხვევითი ახდენის შანსი.

ანუ ეს ნიშნავს იმას, რომ  მესიაზე წინასწარმეტყველებების შემთხვევით იესოზე  ახდენა უფრო შეუძლებელია, ვიდრე ერთი მონიშნული ატომის და ელექტრონის  პოვნა მთელ სამყაროში, პირველივე ცდაზე."  მათემატიკაში ალბათობა, რომელიც აჭარბებს $1 : 10^{50}$-ს, ითვლება „აბსოლუტურ ნულად“ — ანუ მოვლენად, რომელიც შემთხვევით ვერასოდეს მოხდება . ბიბლიაში კი იესოზე ასობით ასეთი წინასწარმეტყველებაა! ეს ამტკიცებს, რომ ბიბლიის ავტორი თავად ღმერთია, რომელიც აკონტროლებს დროსა და ისტორიას. და რაკი 48 წინასწარმეტყველების ალბათობა ბევრად აღემატება სამყაროს ატომების რაოდენობას, ანუ ეს იმასაც ნიშნავს, რომ ბიბლია უფრო მყარია, ვიდრე სამყაროს მთელი მატერია.

ასე რომ, გონიერ ადამიანს სხვა არაფერი რჩება, გარდა იმისა, რომ ამ ყველაფრის უკან დაინახოს ღმერთი.

მოდი ბოლოს გავხსნათ კორპუსის ფოტო . ხედავთ ამ კორპუსს? ზემოდან თითქოს მყარი და გრანდიოზული ნაგებობაა, მაგრამ დააკვირდით საძირკველს — ის ასანთის ღერებზე დგას. მას მიწისძვრაც არ სჭირდება, საკუთარი წონა დაანგრევს. აი ამას გავს მთელი ათეისტური ევოლუციის თეორია რაც არ უნდა ლოგიკური

ჩანდეს  და რაც არ უნდა კარგი ნაგები ჩანდეს ევოლუციის თეორიას საძირკველი არ გააჩნია და რატო. ყველაზე მთავარ კითხვაზე სიცოცხლე თავისით როგორ წარმოიშვა ეს მათ ვერ დაამტკიცეს. ერთ ტყუილს მეორე ტყუილი ემატება და მაქსიმუმ ის გითხრან, რომ გვაცადეთ ხვალ ვიპოვით ეს არის მაქსიმუმ მათი დაპირება. ასე რომ გონიერი ადამიანი ასეთ კორპუსში არ იცხოვრებდა და მით უმეტეს, მასზე თავის მომავალს არ დააფუძნებდა. ჩვენი მომავალი კი იმ მყარ საძირკველზე დგას, რომლის ყოველი „აგური“ — ატომიდან დაწყებული და წინასწარმეტყველებით დამთავრებული — ღმერთის არსებობაზე ღაღადებს.

 

ჩვენ გვაქვს არჩევანი: დავიჯეროთ წარმოუდგენელი დამთხვევების სერიის, თუ ვენდოთ შემოქმედს, რომელმაც ეს სამყარო ჩვენი სიყვარულისთვის ასეთი სიზუსტით მოაწყო.“

 

„ამგვარად, ღვთის არსებობა არ არის მხოლოდ მშრალი, დასკვნა ან მათემატიკური ფორმულა. ეს არის ერთადერთი რეალური გარანტია იმისა, რომ ჩვენს სიცოცხლეს აქვს აზრი, ჩვენს ტკივილს — დასასრული, ხოლო ჩვენს მომავალს — ურყევი საძირკველი. დააკვირდით განსხვავებას: ათეიზმი და ევოლუციის თეორია მხოლოდ დაპირებებით გვკვებავს, რომ 'ოდესმე, სადღაც, რაღაცას იპოვიან'. ბიბლიამ კი უკვე მოგვცა ყველა ფუნდამენტური პასუხი — ატომის აგებულებიდან დაწყებული, ჩვენი ემოციებისა და ისტორიის მსვლელობის ჩათვლით.

დღეს ჩვენს წინაშე ორი გზაა. ჩვენ შეგვიძლია ჩვენი ცხოვრება და იმედები დავაფუძნოთ თეორიებს, რომლებიც 'ასანთის ღერებზე' დგას და ნებისმიერ დროს შეიძლება ჩამოიშალოს, ან ავირჩიოთ მარადიული კლდე — შემოქმედი, რომლის ხელწერა სამყაროს ყოველ ნაწილაკშია აღბეჭდილი.

 

5.ადამიანის ტვინი... ადამიანებს გვაქვს ენების ათვისების, სილამაზის აღქმისა და მუსიკალური ნაწარმოებების შექმნის თანდაყოლილი უნარი. ჩვენ ვფიქრობთ სიცოცხლის წარმოშობაზე და სიცოცხლის აზრზე. ტვინი ერთდროულად ამუშავებს ინფორმაციის გასაოცარ რაოდენობას. თქვენი ტვინი აღიქვამს ყველა ფერსა და ობიექტს რასაც თქვენი თვალი ხედავს, აღიქვამს ტემპერატურას თქვენს გარშემო, შეიგრძნობს თქვენი სხეულის ორგანოების შეხებას საგნებთან, ესმის ბგერები რომლებიც თქვენს ყურს ხვდება,  თქვენი ტვინი მოიცავს ყველა თქვენს ემოციას, ფიქრს და ხსოვნაში დარჩენილ ამბებს. ამავე დროს თქვენი გონება აკონტროლებს თქვენი სხეულის მიმდინარე ფუნქციებს; მაგალითად თქვენს სუნთქვას, შიმშილის განცდას და კუნთების მოძრაობას თქვენს ხელებზე.

ადამიანის გონება ამუშავებს წამში მილიონ შეტყობინებაზე მეტს. თქვენი ტვინი განიხილავს მთელ ამ ინფორმაციას და გამოყოფს მათგან მნიშვნელოვანს, ხოლო უმნიშვნელოს ივიწყებს. ფილტრაციის ეს ფუნქციაა სწორედ ის, რაც გაძლევთ თქვენ იმის საშუალებას, რომ ეფექტურად იმოქმედოთ იმ გარემოში, რომელშიც ცხოვრობთ. ტვინი, რომელიც უმკლავდება წამში დაახლოებით მილიონზე მეტ ინფორმაციას და იმავდროულად აანალიზებს მათ მნიშვნელობას და მიგითითებთ რეაგირება მოახდინოთ იმაზე, რომელიც სხვებზე ფასეულია... ამიტომაც საკითხავია, მხოლოდ ბედნიერი შემთხვევის შედეგია ეს? მხოლოდ ბიოლოგიურად არის განპირობებული ის პროცესი, რომელიც სრულყოფილად აყალიბებს შესაფერის ქსოვილს, სისხლის მომოქცევას, ნერვულ ქსოვილებს, სტრუქტურას? ტვინის ფუნქციები არსებითად განსხვავდება სხვა ორგანოების ფუნქციებისაგან. მისი თვისებაა ინტელექტი, მისი თვისებაა უნარ-ჩვევები, მისი თვისებაა გრძნობების წარმოქმნა, ოცნება და დაგეგმვა, მოქმედება, სხვა ადამიანებთან ურთიერთობა. როგორ შეუძლია ვინმეს ახსნას ადამიანის ტვინის მსგავსი სირთულე?

6.უჯრედი — შემთხვევითობის თუ ჩანაფიქრის ნაყოფი?

გიფიქრიათ ოდესმე, როგორ იქცევა თესლი ხედ ან განაყოფიერებული კვერცხუჯრედი ადამიანად? ან თუ დაფიქრებულხართ, როგორ გადმოგეცათ მემკვიდრეობით ესა თუ ის ნიშან-თვისება? ამ კითხვებზე პასუხებს დნმ-ში ჩაწერილი ინფორმაცია გვცემს

ის შეიცავს კოდირებულ ანუ „ჩაწერილ“ ინფორმაციას. ამის გამო უჯრედს შეიძლება ცოცხალი ბიბლიოთეკა ეწოდოს.

ერთუჯრედიან ორგანიზმებსაც კი აქვთ საკვების მოპოვებისა და გადამუშავების, ნარჩენების გამოყოფის, თავშესაფრის „აშენებისა“ და სქესობრივი გამრავლების უნარი. ადამიანის თითოეული უჯრედი შეიძლება შევადაროთ გალავნიან ქალაქს, რომელსაც ჰყავს მთავრობა წესრიგის შესანარჩუნებლად და გუშაგები ქალაქში შემსვლელ-გამსვლელთა შესამოწმებლად, აგრეთვე აქვს ელექტროსადგური საჭირო ენერგიის გამოსამუშავებლად, ქარხნები ცილების საწარმოებლად და რთული სატრანსპორტო ქსელი. ადამიანის ორგანიზმში 100 ტრილიონამდე უჯრედია. მართლაც, ჭეშმარიტია ფსალმუნის 104:24-ში ჩაწერილი სიტყვები: „რაოდენ მრავალია შენი საქმენი, იეჰოვა! 

 დნმ-ში „ჩაწერილია“ თითქმის მთლიანი ინფორმაცია ადამიანის სხეულის აგებულების შესახებ.

 სიცოცხლის არსებობა დაკავშირებულია ურთულესი მოლეკულური მექანიზმების ფუნქციონირებასთან. მაგალითად, უჯრედებში არის პატარა მოლეკულური „სატვირთო მანქანები“, რომლებსაც უჯრედის ერთი ადგილიდან მეორეზე „ტვირთი“ გადააქვს. არის ასევე „საგზაო ნიშნები“, რომლებიც ამ „სატვირთო მანქანებს“ მიუთითებს, მარცხნივ გაუხვიონ თუ მარჯვნივ. ზოგ უჯრედს აქვს „ბორტის ძრავა“, რომელიც მას სითხეში გადაადგილების საშუალებას აძლევს. ნებისმიერ სხვა შემთხვევაში, მსგავსი რთული სისტემის დანახვისას ადამიანი დაასკვნიდა, რომ ის ვიღაცის შექმნილია. შეუძლებელია ამას სხვაგვარი ახსნა მოეძებნოს,

 ერთმა მეცნიერმა და მწერალმა შენიშნა: „უმარტივესი ცოცხალი უჯრედის ჩვეულებრივი ზრდაც კი იმას მოითხოვს, რომ ათიათასობით შეთანხმებული ქიმიური რეაქცია მოხდეს“. მან დასვა კითხვა: „როგორ შეიძლება, რომ ერთ პაწაწინა უჯრედში მოხდეს 20 000 რეაქცია, რომელთაგანაც ყველა ერთდროულად არის გაკონტროლებული?“.

მაიკლ დენტონი ყველაზე მცირე ცოცხალ უჯრედსაც კი „ნამდვილ მიკრომინიატურულ ფაბრიკას ადარებს, რომელიც შეიცავს რთული მოლეკულური მექანიზმის სრულყოფილად კონსტრუირებულ ათასობით ნაწილს — ერთად შერწყმულ ას მილიარდ ატომს. ყოველივე ეს გაცილებით უფრო რთულია, ვიდრე ადამიანის მიერ შექმნილი ნებისმიერი მექანიზმი და მას საერთოდ არ გააჩნია ანალოგი არაცოცხალ მატერიაში“.

რა რაოდენობის ინფორმაციას იტევს დნმ? მაგალითისთვის ავიღოთ ერთ-ერთი ყველაზე პატარა ორგანიზმი, ბაქტერია. გერმანელი მეცნიერი ბერნდ-ოლაფ კუპერი აღნიშნავს: „ადამიანისთვის გასაგებ ენაზე თუ ვიტყვით, ბაქტერიის უჯრედის აგებულების შესახებ მოლეკულაში ჩაწერილი ინფორმაცია ფურცელზე რომ გადმოგვეტანა, დაახლოებით ათასგვერდიანი წიგნი გამოვიდოდა“. ამიტომ დაწერა ქიმიის პროფესორმა დეივიდ დიმერმა: „საოცარია, რომ სიცოცხლის უმარტივეს ფორმასაც კი ასეთი რთული აგებულება აქვს“. მაშ, რაღას ვიტყვით ადამიანის გენომზე? 

მოდი ამ თვალსაზრისით დნმ შევადაროთ კომპაქტ-დისკს (CD). ერთ კომპაქტ დისკს შეუძლია დაიტიოს ერთ დიდ ლექსიკონში მოცემული ინფორმაცია, რაც თავისთავად დიდი მიღწევაა, რადგან საუბარია პლასტმასის თხელ ფირფიტაზე. მაგრამ ერთ გრამ დნმ-ს შეუძლია დაიტიოს დაახლოებით ტრილიონ დისკზე მოცემული ინფორმაცია. სხვაგვარად რომ წარმოვიდგინოთ, ერთ ჩაის კოვზ დნმ-ში არსებული ინსტრუქცია საკმარისი იქნებოდა იმაზე 300-ჯერ მეტი ადამიანის შესაქმნელად, ვიდრე დღეს ცხოვრობს დედამიწაზე.

„ჩვენთვის გასაგებ ენაზე ჩაწერილი“

ინფორმაციის შენახვისა და დამუშავების მრავალი ხერხი არსებობს, იქნება ეს გამოსახულებითი, ხმოვანი თუ ბეჭდვითი. მაგალითად, კომპიუტერი ამას ციფრულ ფორმატში აკეთებს, ხოლო ცოცხალ უჯრედში ინფორმაცია ქიმიური ნაერთების ანუ ნუკლეოტიდების ენაზე ინახება და მუშავდება, რაშიც მთავარი როლი დნმ-ს აკისრია. უჯრედის გაყოფისას და ახალი ორგანიზმების წარმოშობისას კეთდება დნმ-ის ასლი. ეს პროცესები ყველა ცოცხალ ორგანიზმში მიმდინარეობს. 

შეიძლება ითქვას, რომ დნმ-ს თავისი ენა გააჩნია, რომელსაც შეიძლება „მოლეკულურ-გენეტიკური ენა“ ეწოდოს, „თუმცა ეს მხოლოდ მეტაფორა არ არის“, — აღნიშნავს კუპერი. „სამეტყველო ენის მსგავსად, მოლეკულურ-გენეტიკურ ენასაც გააჩნია სინტაქსური წესები“, — დასძენს ის. მარტივად რომ ვთქვათ, დნმ-ს აქვს „გრამატიკა“ ანუ წესები, რომლებიც მკაცრად არეგულირებენ ინსტრუქციების შექმნასა და მის ზედმიწევნით შესრულებას.

დნმ-ში „სიტყვები“ და „წინადადებები“ ქმნიან სხვადასხვა „რეცეპტს“, რომელთა მეშვეობითაც ხდება ცილებისა და სხვა ნაერთების აგება, რაც წარმოადგენს სამშენებლო მასალას ორგანიზმის შემადგენელი სხვადასხვა უჯრედისთვის. 

როგორ იყენებს უჯრედი ინფორმაციას? დნმ შეიძლება რეცეპტებს შევადაროთ. როგორც ნამცხვრების რეცეპტების ზედმიწევნით მიყოლით ცხვება კარგი ნამცხვარები, ისე დნმ-ში ჩაწერილი თანმიმდევრული და ზედმიწევნითი პროცესების შედეგად იქმნება მაგალითად, კომბოსტო ან ძროხა. რასაკვირველია, ცოცხალ უჯრედებში ეს პროცესები ავტომატურად მიმდინარეობს, თუმცაღა გაცილებით რთულად და დახვეწილად.

ბიბლიის ერთმა დამწერმა, დავითმა, ლოცვაში ღმერთს ასეთი სიტყვებით მიმართა: „შენმა თვალებმა მიხილა ჯერ კიდევ ჩანასახი და შენს წიგნში ჩაიწერა“ (ფსალმუნი 139:16). თუმცა ხატოვან ენას იყენებს, დავითი ბიბლიის სხვა მწერლების მსგავსად ზუსტ ინფორმაციას გადმოგვცემს. ვერც ერთ მათგანზე ოდნავადაც ვერ ახდენდა გავლენას მითები თუ ხალხში გავრცელებული დაუჯერებელი ამბები (2 სამუელი 23:1, 2; 2 ტიმოთე 3:16).

როგორ მოხვდა დნმ-ში ინფორმაცია?

როგორც წესი, როდესაც მეცნიერები ერთ საიდუმლოებას ხდიან ფარდას, მათ წინ მეორე საიდუმლო ჩნდება. ასე მოხდა დნმ-ის აღმოჩენისასაც. როდესაც მეცნიერებმა დნმ-ში არსებულ კოდირებულ ინფორმაციას მიაგნეს, მოაზროვნე ადამიანებს გაუჩნდათ კითხვა, თუ საიდან მოხვდა ეს ინფორმაცია იქ. ვინაიდან, არავის უხილავს პირველი დნმ-ის მოლეკულის ფორმირების პროცესი, ლოგიკურია, რომ დასკვნები თავად გამოვიტანოთ. თუმცა ჩვენი მსჯელობა ვარაუდებზე კი არა, ფაქტებზე უნდა დავაფუძნოთ. დავფიქრდეთ, შემდეგზე:

1999 წელს პაკისტანში აღმოაჩინეს თიხის უძველესი ფრაგმენტები, რომლებზეც ამოტვიფრული იყო უჩვეულო ნიშნები და სიმბოლოები, რომელთა გაშიფვრა დღემდე ვერავინ შეძლო; მიუხედავად ამისა, არავის გასჩენია ეჭვი, რომ ეს ნიშნები ადამიანის ხელით იყო გაკეთებული.

ყოველდღიურ ცხოვრებაში ინფორმაციას სხვადასხვა სახით ვიღებთ, იქნება ეს ანბანის ასოებით, ბრაილის შრიფტით, მუსიკის ნოტებით, რადიოსიგნალებით თუ კომპიუტერული პროგრამებით, რომლებშიც შედის ორციფრიანი კოდები და გამოიყენება ნულები და ერთიანები. ინფორმაცია შეიძლება ნებისმიერი სახით იქნეს გადმოცემული ჩვენამდე

ადამიანი ნებისმიერ ინფორმაციას,  ინტელექტს მიაწერს. სწორი დასკვნის გამოსატანად მათ არ სჭირდებათ ინფორმაციის წყაროს დანახვა.

 თუმცა რატომღაც ეს ასე არ ხდება, როცა საქმე იმ ინფორმაციას ეხება, რომელიც უჯრედშია მოთავსებული. 

 მაშინ, როდესაც ყველაზე რთული სტრუქტურის მქონე გენეტიკური კოდი აღმოაჩინეს, ბევრმა ლოგიკა გვერდზე გადადო და დნმ-ის არსებობა არაინტელექტუალურ პროცესებს მიაწერა

წარმოიდგინეთ, რომ უკაცრიელ კუნძულზე მოხვდით. ზღვის ნაპირთან ერთი დიდი ქვა შენიშნეთ, რომელზეც ამოტვიფრულია წარწერა „ჯონი 1800“. იფიქრებდით, რომ რაკიღა კუნძული უკაცრიელია, წარწერა ქარისა და წყლისგან გამოწვეული ეროზიის შედეგად გაჩნდა? არავითარ შემთხვევაში! ალბათ, დაასკვნიდით, რომ ეს ვიღაცის ნამოქმედარია და მართალიც იქნებოდით. რატომ? ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ასოები და ციფრები მკაფიოდაა ამოკვეთილი ქვაზე. მერე კი იმიტომ, რომ ეს წარწერა გარკვეულ ინფორმაციას შეიცავს და მიგანიშნებთ, რომ მას ავტორი ჰყავდა.

ვინ შეადგინა „ბიბლიოთეკა“?

თუ ჩვენი გონება იმას გვკარნახობს, რომ „ჯონი 1800“ ქვაზე ვიღაცამ ამოტვიფრა, მაშინ დნმ-ში არსებული გაცილებით რთული და მნიშვნელოვანი ინფორმაცია თავისით როგორ ჩაიბეჭდებოდა უჯრედში? ერთი რამ ცხადზე ცხადია: ვერავინ უარყოფს იმ ფაქტს, რომ დნმ ძალზე მნიშვნელოვანი ინფორმაციის მატარებელი „ნაშრომია“ და არა აქვს მნიშვნელობა, სად მოიპოვება ეს ინფორმაცია და როგორ აღწევს ჩვენამდე. კომპიუტერისა და ინფორმაციის სპეციალისტი, ქიმიკოსი დონალდ ჯონსონი აცხადებს, რომ ყველანაირ ქიმიურ და ფიზიკურ კანონებს ეწინააღმდეგება ის მოსაზრება, რომ თითქოს დნმ-ში ამხელა ინფორმაცია შემთხვევითობის წყალობით ჩაიტვირთა

იმის თქმა, რომ თითქოს დნმ-ში ინფორმაცია უმართავი პროცესების მეშვეობით შემთხვევით ჩაიწერა, ეწინააღმდეგება ლოგიკასაც და ყოველგვარ ადამიანურ გამოცდილებასაც. ამას კი იმ შემთხვევაში დაეთანხმება ადამიანი, თუ ბრმად დაიჯერებს მოცემულ თეორიას.

შემთხვევითობა~ ანდა ~ბუნებრივი მიზეზები~ არასაკმარისი ახსნა-განმარტებაა.

მსოფლიოს ყველაზე სრულყოფილ ლაბორატორიებშიც კი ვერავინ შეძლო არაორგანული ქიმიური ნივთიერებისგან ცოცხალი უჯრედის მიღება. ევოლუციის თეორია კი, მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანმა თავისი ცოდნისა და უახლესი ტექნოლოგიების მიუხედავად ახალი უჯრედი ვერ შექმნა, დაჟინებით ამტკიცებს ცოცხალი უჯრედის შემთხვევით გაჩენას დედამიწის პირველადი ატმოსფეროს პირობებში.

ცილები “შემთხვევითობას” ბრძოლას უცხადებენ

დროებით გვერდზე გადავდოთ უჯრედი, თუნდაც იმიტომ, რომ ევოლუცია მისი უმცირესი ნაწილის მიმართაც კი უმწეოა. “ბუნებრივი გზით” უჯრედის შემადგენელი ცილის მოლეკულის ასეულობით სახესხვაობიდან ერთის მიღებაც კი შეუძლებელია. მოწესრიგებული მოლეკულების – ამინომჟავების განსაზღვრული რაოდენობა და სახეობა ქმნის უფრო დიდ მოლეკულას – ცილას. მათგან ყველაზე მარტივი არანაკლებ 50 ამინომჟავას შეიცავს. ზოგიერთში კი ამინომჟავების რიცხვი ათასს აჭარბებს. მთავარი კი ისაა, რომ ცილის შემადგენელი თუნდაც ერთი ამინომჟავას დანაკლისი, სიჭარბე ან მდგომარეობის შეცვლა ცილას მოლეკულების უწესრიგო გროვად აქცევს. ამიტომაც, ყოველ ამინომჟავას თავისი ადგილი უნდა ეჭიროს. და უმწეობა თეორიისა, რომელიც სიცოცხლის წარმოშობას შემთხვევითობას უკავშირებს, სწორედ ამ სისტემურობაშია. ასეთი წესრიგის გენიალურობის “შემთხვევითობით” ახსნა ხომ შეუძლებელია.

ცილის ფუნქციური აგებულება არაფრით შეიძლება “შემთხვევით” წარმოქმნილიყო, რაც ამის ალბათობის მარტივი მაგალითებითაც დასტურდება.

წარმოვიდგინოთ 12 სახეობის 288 ამინომჟავას შემცველი ცილის მოლეკულა, რომლებიც შეიძლება სხვადასხვა თანმიმდევრობით იყოს განლაგებული, ანუ 10 288 სხვადასხვა ფორმა ჰქონდეს (ეს ასტრონომიული ციფრი ერთიანთან 300 ნულის მიწერით იქმნება). და ამ კომბინაციებიდან მხოლოდ ერთს შეუძლია სასარგებლო ცილის შექმნა. დანარჩენები კი უსარგებლოდ რჩება და ზოგჯერ ცოცხალ ორგანიზმზე უარყოფითად მოქმედებს.

ალბათობა სხვა უამრავთან ერთად მხოლოდ ერთი მოლეკულის შექმნისა ერთია 10-ს მესამასე ხარისხიდან პრაქტიკაში ამის განხორციელება შეუძლებელია, რადგან მათემატიკაში შეფარდება ერთისა 10-ის ორმოცდამეათე ხარისხთან უკვე ნულის ტოლად ითვლება. გავითვალისწინოთ ისიც, რომ 288 ამინომჟავისგან შემდგარი მოლეკულა თავისი სტრუქტურით ბევრად ჩამოუვარდება გიგანტურ მოლეკულებს, რომლებიც ათასზე მეტი ამინომჟავისგან შედგება.

ევოლუციონისტები ამტკიცებენ, რომ რადგან მოლეკულური ევოლუცია დიდხანს გრძელდებოდა, ამან შეუძლებელი შესაძლებელი გახადა. თუმცა, რაგინდ დიდი ხანი გავიდეს, ამინომჟავები ცილას ვერ წარმოქმნის. ამერიკელი გეოლოგი უილიამ სტოუქსი თავის წიგნში “Essentials of Earth History” წერს:

“მილიარდობით წლის მანძილზე მილიარდობით პლანეტა საჭირო ამინომჟავებით გაჯერებული თხევადი კონცენტრატით რომ ყოფილიყო სავსე, ცილა მაინც არ გაჩნდებოდა.

ისევე, როგორც შეუძლებელია ცილის შემთხვევით წარმოქმნა, მილიარდჯერ და მილიარდჯერ კიდევ უფრო შეუძლებელია ადამიანის უჯრედის შექმნისთვის მილიონობით ცილის შემთხვევითი შეერთება და შემთხვევით საჭირო მწკრივად განლაგება.

ცილის მოლეკულების კომპიუტერული მოდელი

ამასთან, უჯრედი მხოლოდ ცილოვანი მასისგან როდი შედგება. უჯრედშია, აგრეთვე, ნუკლეინის მჟავები, ცხიმი, ვიტამინები, ელექტროლიტები და სხვა ქიმიური ელემენტები, განლაგებულნი სტრუქტურისა და დანიშნულების მიხედვით. ყოველი ეს შემადგენელი ნაწილი სხვადასხვა სახის ორგანელების საძირკველია, ან დამხმარე მოლეკულის ფუნქციას ასრულებს.

ნიუ იორკის უნივერსიტეტის ქიმიის პროფესორის, გენეტიკის სპეციალისტის რობერტ შაპიროს გამოთვლით, უბრალო ბაქტერიაში არსებული 2000 სახის ცილის წარმოქმნის ალბათობა შეადგენს ერთს ათის 40 000 ხარისხთან. (ეს წარმოუდგენელი ციფრი ერთიანთან 40 000 ნულის გამწკრივებით მიიღება.)  კარდიფის უნივერსიტეტის ასტრონომიისა და გამოყენებითი მათემატიკის პროფესორი ჩანდრა უიკრამასინგჰი ამ ციფრს ასე განმარტავს:

“ეს ციფრი –1040 000, საკმარისია დარვინისა და მთელი მისი თეორიის დასასამარებლად. არ არსებულა არავითარი საწყისი ბულიონი ჩვენს პლანეტაზე ან სხვაგან, სადაც შეიძლებოდა, სიცოცხლე გაჩენილიყო. და იმის გათვალისწინებით, რომ სიცოცხლის დაბადება შემთხვევითი არ არის, იგი მიზანდასახული შექმნის აქტის შედეგია.

L-ცილები

უფრო დაწვრილებით განვიხილოთ მიზეზები იმისა, თუ რატომ არ შეიძლებოდა ცილა ევოლუციის თეორიის სცენარით შექმნილიყო. ცოცხალი ორგანიზმის ცილის მოლეკულის შესაქმნელად შესაბამისი ამინომჟავების შეერთების სწორი კომბინაცია არ არის საკმარისი. მოლეკულაში არსებული 20 ამინომჟავიდან ყოველი მათგანი მხოლოდ და მხოლოდ L ფორმისა უნდა იყოს. ქიმიურად ერთნაირი ამინომჟავები ორი სახისაა: L ამინომჟავა და D ამინომჟავა, ანუ განსხვავება მესამეული სტრუქტურების ურთიერთსაწინააღმდეგო განლაგებაშია. ისევე, როგორც ადამიანის მარცხენა და მარფჯვენა ხელი.

L-ცილები ამ ორი სახის ამინომჟავას თავისუფლად შეუძლია ერთმანეთს შეუერთდეს. თუმცა, გამოკვლევებმა საოცარი შედეგი მოგვცეს. უმარტივესიდან ურთულესამდე, ყველა ცოცხალი ორგანიზმის ცილები მხოლოდ L ამინომჟავებს შეიცავს და თუნდაც ერთი D ამინომჟავას ჩარევა მათ უვარგისს ხდის. ბაქტერიებზე ჩატარებულმა ცდებმა გვიჩვენა, რომ D ამინომჟავები მათ მიერ უმალ იხლიჩება, ხოლო ზოგიერთი ბაქტერია მას თავისთვის აუცილებელ L ამინომჟავად აქცევს.

წუთით წარმოვიდგინოთ, რომ ცოცხალი ორგანიზმები წარმოიშვა შემთხვევით, როგორც ევოლუციონისტები ამტკიცებენ. ამ შემთხვევაში L და D ამინომჟავები თანაბარი რაოდენობით უნდა წარმოქმნილიყო. მასაშადამე, ეს ამინომჟავები ცოცხალი ორგანიზმის სტრუქტურებში უწესრიგო რაოდენობით უნდა არსებობდეს, რადგან ქიმიურად ურთიქრთქმედების უნარი აქვთ. თუმცა, ცოცხალი ორგანიზმის ცილები მხოლოდ L ამინომჟავისგან შედგება.

ევოლუციონისტებმა ვერა და ვერ შეძლეს ესოდენ ზუსტი და სპეციფიკური შერჩევის ახსნა. და ეს სპეციფიკურობა კიდევ უფრო გამოუვალ მდგომარეობაში აგდებს “შემთხვევითობის” თეორიას. როგორც უკვე აღვნიშნეთ, სასარგებლო ცილის წარმოქმნისთვის მხოლოდ ამინომჟავების აუცილებელი რაოდენობა, იდეალური თანაწყობა და მესამეული სტრუქტურა არ არის საკმარისი.

ამასთან ერთად აუცილებელია, რომ ეს ამინომჟავები L ფორმისა იყოს, ხოლო D ამინომჟავების დასწრება დაუშვებელია. რადგანაც ცილის სტრუქტურაში არ არსებობს D ამინომჟავის L ამინომჟავისგან გამოცალკევების ბუნებრივი მექანიზმი, დიდ მნიშვნელობას იძენს D ამინომჟავის პროცესში ჩაურევლობის უზრუნველყოფა და თვით ეს ფაქტი გამორიცხავს შემთხვევითობის ცნებას.

ამ შემთხვევას განიხილავს მეცნიერული ენციკლოპედია “ბრიტანიკა”:

“დედამიწაზე არსებულ ცოცხალ ორგანიზმებში არსებულ ყველა ამინომჟავას ერთნაირი ასიმეტრია აქვს, ანუ თითქმის ყოველთვის L ფორმითაა წარმოდგენილი. ეს იგივეა, რომ მონეტა უამრავ მილიონჯერ ააგდო და მუდმივად ავერსზე ჯდებოდეს და გამონაკლის შემთხვევაში – რევერსზე. გაუგებარია, როგორ, მაგრამ ეს შერჩევა დედამიწაზე სიცოცხლის წყაროს უკავშირდება.” 101

და თუ მონეტა მუდმივად ავერსზე ჯდება, რა უფრო ლოგიკურია, ავხსნათ ეს გარემოება შემთხვევითობით თუ  ამ მოვლენაში ვიღაცის გონივრული ნება დავინახოთ? პასუხი ცხადია! თუმცა, ევოლუციონისტები მხოლოდ იმის გამო, რომ არ სურთ დაუშვან “გააზრებული ჩარევა”, განაგრძობენ შემთხვევითობის პრინციპის დაცვას. L ამინომჟავების მაგალითი ნუკლეოტიდებს, ანუ დნმ-ისა და რნმ-ის საძირკველსაც ეხება. ცოცხალი ორგანიზმებისგან განსხვავებით, ისინი მხოლოდ D ამინომჟავებიდგან შედგება. ეს გარემოებაც შემთხვევითობას მიეწერება.

ერთი სიტყვით, ყველა გამოკვლევა უარყოფს სიცოცხლის წყაროს შემთხვევით ხასიათს. თუ გამოვთვლით 400 ამინომჟავისგან, მხოლოდ და მხოლოდ D ამინომჟავისგან შედგენილი ცილის წარმოქმნის ალბათობას, ის შეადგენს 1:10120. იმისთვის, რომ წარმოდგენა შეგვექმნას ამ ასტრონომიულ ციფრზე, საკმარისია გავიხსენოთ, რომ პლანეტაზე არსებული ყველა ელექტრონის  რაოდენობა შეადგენს 1079. ხოლო ალბათობა იმისა, რომ ამინომჟავები საჭირო თანმიმდევრობით შეერთდება, ძნელად წარმოსადგენ ციფრებს ქმნის. თუკი ამ ხერხს უფრო რთულ ცილებს მივუსადაგებთ, საერთოდ წარმოუდგენელ სიდიდეებთან გვექნება საქმე.

აუცილებელი პირობა – სათანადო კავშირი

ცილის ყოველივე ზემოთთქმულის მიუხედავად, ევოლუციის თეორიის გამოუვალი მდგომარეობა ამით არ მთავრდება. ცილის წარმოქმნისთვის მხოლოდ ამინომჟავების აუცილებელი რაოდენობა, იდეალური თანაწყობა და მესამეული სტრუქტურა არ არის საკმარისი. მოლეკულები ამინომჟავებისა, რომლებსაც ერთ ბმაზე მეტი აქვთ, ერთმანეთს მხოლოდ განსაკუთრებული “პეპტიდური” კავშირით შეუძლიათ შეუერთდეს.

ამინომჟავებს ერთმანეთთან შეერთება სხვადასხვა გზით შეუძლია, მაგრამ ცილები კი წარმოიქმნება მხოლოდ ერთმანეთთან პეპტიდური ბმით შეკავშირებული ამინომჟავებისგან.

განვიხილოთ ასეთი მაგალითი: წარმოვიდგინოთ ავტომობილი, რომელსაც ყველა ნაწილი გამართული აქვს. ოღონდ, ერთ-ერთი ბორბალი ჭანჭიკით კი არა, მავთულით არის მიმაგრებული და მიმაგრებულია არა მიწის ვერტიკალურად, არამედ მის პარალელურად. რაც უნდა მძლავრი ძრავა ჰქონდეს ამ მანქანას, და რაც უნდა მოწინავე ტექნოლოგიით იყოს აღჭურვილი, იგი ერთ მეტრსაც ვერ გაივლის. ერთი შეხედვით, თითქოს ყველაფერი რიგზეა, მაგრამ ერთი არასწორად დაყენებული თვალი მანქანას უმოქმედოდ ხდის. ასეა ცილის მოლეკულაშიც: ერთი ამინომჟავას პეპტიდური ბმის გარეშე შეერთებაც კი მას გამოუსადეგარს ხდის.

გამოკვლევების თანახმად, ამინომჟავების მხოლოდ 50%-ია ერთმანეთთან პეპტიდური ბმით დაკავშირებული მეორე ნახევარი კი დაკავშირებულია ბმებით, რომლებიც ცილის სტრუქტურაში არ არსებობს. როცა ცილის შემთხვევით წარმოქმნაზე ვლაპარაკობთ (იმ პირობით, რომ ყველა ამინომჟავა L ფორმისაა), არ უნდა დავივიწყოთ, რომ თვითეული ამინომჟავის თვითეული მოლეკულა წინამდებარე და მომდევნო მოლეკულასთან მხოლოდ პეპტიდური ბმით უნდა იყოს დაკავშირებული. ეს ალბათობა L ამინომჟავების ალბათობას უტოლდება. ანუ ამინომჟავების ერთმანეთთან პეპტიდური ბმებით დაკავშირების ალბათობა 2399-ის ტოლია.

500 ამინომჟავას შემცველი ცილის შემთხვევითი წარმოქმნის შანსი  ნულის ტოლია
სასარგებლო ცილის მისაღებად სამი ძირითადი პირობაა საჭირო:
I – არსებობა ამინომჟავების ყველა ნაირსახეობისა, რომლებიც, ამასთან განსაზღვრული მოწესრიგებული პროპორციით იქნება წარმოდგენილი.
II – ყველა ამინომჟავა ჯაჭვში L ამინომჟავა უნდა იყოს.
III – ყველა ამინომჟავა ერთმანეთთან დაკავშირებული უნდა იყოს მხოლოდ და მხოლოდ განსაკუთრებული ქიმიური ფორმულით – პეპტიდური ბმით.
ამ მიზეზისდა გამო, ცილის შემთხვევითი წარმოქმნისთვის ამ სამი ზემოთნახსენები პირობის თანხვედრაა საჭირო. ცილის წარმოქმნის ალბათობა ამ სამი პირობის ალბათობის ნამრავლის ტოლია.

აქ ალბათობა 500 ამინომჟავისგან შემდგარი ცილის მოლეკულის შემთხვევითი წარმოქმნისა, შემდეგნაირად გამოითვლება:

ამინომჟავების მოწესრიგებული გამწკრივების ალბათობა.

ცილის შექმნაში ამინომჟავების 20 სახეობა მონაწილეობს. ამ გარემოების გათვალისწინებით:

ალბათობა ყოველი ამინომჟავასგან საჭირო ერთის ამორჩევისა ტოლია = 1/20
ალბათობა ყველა 500 ამინომჟავის სწორად შერჩევისა ტოლია = 1/20500 = 1/10650
  = ერთ შანსს ათის 650-ე ხარისხიდან.
ალბათობა მხოლოდ L ამინომჟავის ამორჩევისა

ერთი L ამინომჟავის არჩევის ალბათობა ტოლია =1/2
ალბათობა მხოლოდ L ფორმის ამინომჟავების ერთდროული ამორჩევისა ტოლია =1/2500  =  1/10150
  = ანუ 1 შანსი ათის 150-ე ხარისხიდან.
ამინომჟავების პეპტიდური ბმით დაკავშირების ალბათობა

ამინომჟავებს შეუძლია ერთმანეთს ნაირგვარი ქიმიური ბმებით შეუკავშირდნენ. სასარგებლო ცილის წარმოსაქმნელად აუცილებელია, რომ ისინი ერთმანეთთან განსაკუთრებული პეპტიდური ბმით იყვნენ დაკავშირებული. დაანგარიშებულია, რომ ამინომჟავების სწორედ პეპტიდური ბმით დაკავშირების ალბათობა 50%-ია. ამ გარემოების გათვალისწინებით:

- ორი ამინომჟავას პეპტიდური ბმით დაკავშირების ალბათობა ტოლია ½ = 1/2-თან.
- 500-ვე ამინომჟავას მხოლოდ პეპტიდური ბმით დაკავშირების ალბათობა ტოლია = 1/2499  = 1/10150 ესე იგი
  = ერთი შანსი ათის 150-ე ხარისხიდან.


  ალბათობების ჯამი = 1. X 2. X 3.
  = 1/10650 X 1/10150 X 1/10150
  = 1/10950
  ერთ შანსს ათის 950-ე ხარისხიდან.
ნულოვანი ალბათობა

როგორც მოყვანილი ცხრილიდან ჩანს, 500 ამინომჟავისგან შემდგარი ცილის შემთხვევითი წარმოქმნის ალბათობა ტოლია 1:10950(ერთიანს 950 ნული უნდა მივუწეროთ, რომ მივიღოთ ასტრონომიული ციფრი, რომლის წარმოდგენაც ადამიანის შესაძლებლობას აღემატება). თუმცა, ეს ალბათობა მხოლოდ ქაღალდზე დაიწერება, რადგან პრაქტიკაში მისი განხორციელების შანსი არ არსებობს, ანუ ნულის ტოლია. მათემატიკაში ალბათობა, სადაც შანსი ერთია ათის 50 ხარისხიდან, სტატისტიკურად ნულოვან ალბათობად ითვლება.

თუ 500 ამინომჟავისგან შემდგარი ცილის შემთხვევითი წარმოქმნა ესოდენ შეუძლებელია, თუ სურვილი გაქვთ, შეგიძლია გონება დაძაბოთ უფრო დიდი ციფრების აღქმით. სასიცოცხლოდ აუცილებელი ცილის – “ჰემოგლობინის” მოლეკულაში 574 ამინომჟავაა.

ახლა წარმოვიდგინოთ, რომ სისხლის ერთ უჯრედში (და ასეთი უჯრედები ჩვენს სხეულში მილიარდობითაა) ჰემოგლობინის 280 მილიონი მოლეკულაა და ამ ერთადერთი ცილის ცდისა და შეცდომების გზით წარმოქმნისთვის აუცილებელია დროის მონაკვეთი, რომელიც კაცობრიობის მთელს ისტორიას აღემატება. ესე იგი, რომ დავუშვათ კიდეც, რომ ამინომჟავები დედამიწაზე სიცოცხლის გაჩენის დღიდან ამ მეთოდით ცილის წარმოქმნას ცდილობდნენ, ეს დრო მაინც არ იქნებოდა საკმარისი 10950-დან ერთი შანსის განსახორციელებლად.

ყველაფერი იქამდე დავიდა, რომ ევოლუციის თეორია პირისპირ შეეჯახა ცილის თუნდაც ერთი მოლეკულის წარმოქმნის ახსნის შეუძლებლობას.

10950=10000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
000000000000000000000000000000000000000000

როგორც უკვე განვიხილეთ, ცილის წარმოქმნის ალბათობა უდრის 1:10950-დან. ათის 950 ხარისხი შეიძლება წარმოვიდგინოთ სქემატურად, ანუ ერთიანს 950 ნული უნდა მივუწეროთ.

არსებობს კი ბუნებაში ცდებისა და შეცდომების მეთოდი?


ზემოთმოყვანილი გაანგარიშებები 500 ამინომჟავის შემცველი ცილის შემთხვევით წარმოქმნის ალბათობაზე სწორია, თუ ეს ცდები და შეცდომების მეთოდი იდეალურ გარემოში გამოიყენება (რაც ბუნებრივ გარემოში არ არსებობს). თუ წარმოვიდგენთ, რომ უხილავმა ძალამ შემთხვევით შეაერთა 500 ამინომჟავა, მერე კი გაიაზრა, რომ ეს შეცდომა იყო, დაშალა და დაიწყო სხვანაირი თანმიმდევრობით მათი აკრეფა, ალბათობა საჭირო ცილის მიღებისა ამ გამოგონილი მექანიზმით ტოლი იქნება 1:10950-დან.  თან, ყოველი ცდისას აუცილებელი იქნება მათი დაშლა და აწყობა უკვე სხვანაირი თანმიმდევრობით. ყოველი ახალი ცდისას საჭირო გახდება სინთეზის პროცესის შეჩერება, თუნდაც ერთი უადგილო ამინომჟავას თავიდან აცილება, კონტროლის დაწესება, შეიქმნა თუ არა ცილა, და თუ არ შეიქმნა, მთელი ჯაჭვის დაშლა და ყველაფრის თავიდან დაწყება.

აუცილებელია, აგრეთვე, რომ არც ერთი უცხო ქიმიური ელემენტი პროცესში არ ჩაერთოს. ცდის აუცილებელი პირობაა ჯაჭვის ყოველი 500 შემადგენელი რგოლის დამთავრება, სანამ ახალი ცდა დაიწყებოდეს. ესე იგი, ყველა ზემოთხსენებული ალბათობა, მათი დასაწყისი, დასასრული და თვითეული სტადია იმყოფება “გააზრებული მექანიზმის” კონტროლქვეშ. მექანიზმისა, რომელიც შემთხვევითობას მხოლოდ “ამინომჟავების შერჩევას” ანდობს. მაგრამ, ასეთი მექანიზმის არსებობა ბუნებაში შეუძლებელია. მაშასადამე, ბუნებრივ პირობებში ცილის წარმოქმნა წმინდა ტექნიკურადაც კი შეუძლებელია, რომ აღარაფერი ვთქვათ “შემთხვევითობაზე”. ხოლო პრინციპში, აქ რაიმე შემთხვევითობაზე ლაპარაკი, თავისთავად მხოლოდ და მხოლოდ ანტიმეცნიერული მიდგომის შედეგად უნდა ჩაითვალოს.

თუმცა, ზოგ საქმეში ჩაუხედავ ევოლუციონისტს, არაფრით უნდა, ეს შეიგნოს. ისინი ცილის სინთეზს მარტივ ქიმიურ რეაქციად თვლიან, რის შედეგადაც აკეთებენ ისეთ სასაცილო დასკვნებს, როგორიცაა:  “ამინომჟავები, ერთმანეთთან ურთიერთქმედების შედეგად ცილას წარმოქმნიან.” თუმცა, არაორგანულ გარემოში მომხდარი სპონტანური ქიმიური რეაქციების შედეგად წარმოიქმნება უმარტივესი შენაერთები, რომელთა რაოდენობა და სახეობები კარგად ცნობილი და შეზღუდულია. უფრო რთული ქიმიური ნივთიერებების მისაღებად კი უკვე დიდი ფაბრიკები და ლაბორატორიებია საჭირო. ამის მაგალითია ფარმაცევტული წარმოება, რომელიც ყოველდღიურად მოიხმარს ქიმიურ ნივთიერებებს.

ხოლო ცილების შემადგენლობა გაცილებით უფრო რთულია ინდუსტრიის მიერ წარმოებულ ქიმიურ ნივთიერებებზე. მაშასადამე, წარმოქმნა ცილისა – პროექტირებისა და ინჟინერიის ამ ჭეშმარიტი სასწაულისა, მარტივი ქიმიური რეაქციით, სრულიად გამორიცხულია.

დროებით გვერდზე გადავდოთ ყველა უეჭველი არგუმენტი და ბიომოლეკულის შემთხვევით წარმოქმნა დავუშვათ. აქაც კი ევოლუციის თეორია სრულიად უმწეო მდგომარეობაშია. იმიტომ, რომ ცილის შემდგომი სიცოცხლისუნარიანობისთვის აუცილებელია, იგი ბუნებრივ გარემოს მოვარიდოთ და შევუქმნათ საგანგებო პირობები. წინააღმდეგ შემთხვევაში ეს ცილა დაიშლება დედამიწის ზედაპირზე გარეგანი ფაქტორების ზემოქმედების, ან სხვა ამინომჟავებთან და ქიმიურ ნივთიერებებთან რეაქციის შედეგად, გარდაიქმნება სულ სხვა ნივთიერებად და ყველა თავის სპეციფიკურ ნიშან-თვისებას დაკარგავს.

ევოლუციონისტთა მცდელობები სიცოცხლის წარმოშობის თემაზე პასუხის გაცემისა

დიდამიწაზე სიცოცხლის წარმოშობის საკითხმა ევოლუციონისტები ისეთ ჩიხში მოამწყვდია, რომ ისინი ყველანაირად ცდილობენ, ამ კითხვას თავი აარიდონ და ასეთი ზოგადი ფრაზებით შემოიფარგლონ: “ცოცხალი ორგანიზმი წარმოიშვა წყალში ზოგიერთი შემთხვევითი ფაქტორის ურთიერთქმედების შედეგად.” ეს იმიტომ ხდება, რომ წინააღმდეგობა, რომელსაც ისინი შეეჯახნენ, მათთვის გადაულახავია. პალეონტოლოგიასთან დაკავშირებული ევოლუციონისტური ასპექტებისგან განსხვავებით, აქ მათ საქმე არა აქვთ ნამარხ ნაშთებთან, რომ შეეძლოთ მათი საშუალებით როგორმე ბიჯგი შეუყენონ თავიანთ თეორიას. ამიტომაც ევოლუციონისტური თეორია უკვე საფუძველში არის განწირული.

არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ევოლუციის პროცესში ნებისმიერ სტადიაზე წარმოშობილი წინააღმდეგობა საკმარისია მის სრულ უარსაყოფად. მაგალითად, ცილის წარმოქმნის შემთხვევითობის შეუძლებლობა თავისთავად უკვე შეუძლებელს ხდის ევოლუციის ყველა მომდევნო სტადიას. ამის შემდეგ ადამიანისა და მაიმუნების თავის ქალებით სპეკულირებას უკვე ყოველგვარი აზრი ეკარგება.


სასწაული მოლეკულა – დნმ

როგორც ჩვენს მიერ განხილული თემების ანალიზი მოწმობს, ევოლუციის თეორია ჩიხში უკვე მოლეკულურ დონეზე მოემწყვდა. ევოლუციონისტებმა ვერ შეძლეს, ამინომჟავების წარმოქმნის საკითხში სიცხადე შეეტანათ. ცილის წარმოქმნა ხომ თავისთავად გამოცანად დარჩა. ყოველივე ამასთან ერთად, ეს საკითხი მხოლოდ ამინომჟავებითა და ცილებით არ ამოიწურება; ეს მხოლოდ დასაწყისია. არსებითად, ევოლუციონისტებისთვის ნამდვილ ჩიხად უნიკალური ცოცხალი ორგანიზმი – უჯრედი გვევლინება, რადგან უჯრედი სულაც არ არის რაღაც მასა, შემდგარი ცილებისგან, რომლებიც, თავის მხრივ, პროტეინებისგან შედგება. პირიქით, ეს ცოცხალი ორგანიზმი შედგება ასობით მაღალგანვითარებული და იმდენად რთული სისტემებისგან, რომელთა ყველა საიდუმლოს ადამიანი დღემდე ვერ ჩაწვდა.

დნმ, dna ამ სისტემებზე რა უნდა ითქვას, როცა ევოლუციონისტებს ცილის ატრუქტურული ერთეულის წარმოშობის ახსნაც არ ხელეწიფებათ.

ევოლუციის თეორია, რომელსაც უჯრედის უმარტივესი მოლეკულის წარმოშობის თანმიმდევრული ახსნაც კი ვერ მოუძებნია, გენეტიკის განვითარებისა და ნუკლეინის მჟავების, ანუ დნმ-ისა და რნმ-ის აღმოჩენის შემდეგ სრულიად ახალ ჩიხში მოემწყვდა. 1955 წელს ორი მეცნიერის – ჯეიმს უატსონისა და ფრენსის კრიკის გამოკვლევებმა ცხადად წარმოგვიჩინა, თუ რა წარმოუდგენლად რთული სტრუქტურისაა დნმ-ი. დნმ-ის მოლეკულა, რომელიც ადამიანის 100 ტრილიონი უჯრედიდან ყოველი მათგანის ბირთვშია, ადამიანის ორგანიზმის აგებულების უნიკალური გეგმის მატარებელია. ნებისმიერი ინფორმაცია, რომელიც ადამიანს ეხება – გარეგნობიდან დაწყებული შინაგანი ორგანოებით დამთავრებული, დნმ-შია დაშიფრული. დნმ-ის ინფორმაცია კოდირებულია იმ ოთხი მოლეკულის საშუალებით, რომლებისგანაც შედგება თვით დნმ-ის მოლეკულა. მოლეკულები, რომელთაც ნუკლეოტიდები (ანუ საფუძვლები) ეწოდება, გამოისახება ასოებით: ა, ტ, გ, ც. ადამიანთა შორის ფიზიკური განსხვავება ამ ასოების სხვადასხვა შერწყმითაა განპირობებული. ეს არის თავისებური საინფორმაციო ცენტრი, სადაც ოთხასოიანი ანბანი გამოიყენება. დნმ-ში ამ ციფრების კომბინაცია განსაზღვრავს ორგანიზმის აგებულებას, ყოველი დეტალის ჩათვლით.

ინფორმაცია ისეთი თავისებურებების შესახებ, როგორებიცაა სიმაღლე, თვალები, კანის ფერი, აგრეთვე ჩონჩხის 206 ძვალზე, 600 კუნთზე, სასმენი ნერვების 10 000 დაბოლოებაზე, მხედველობითი ნერვის 2 მილიონ რეცეპტორზე, 100 მილიონ ნერვულ უჯრედსა თუ 100 ტრილიონ უჯრედზე საერთოდ, ყოველი უჯრედის დნმ-შია ჩადებული. მთელი გენეტიკური ინფორმაციის ქაღალდზე გადმოტანას 900 ხუთასგვერდიანი ტომი დასჭირდებოდა. წარმოუდგენელი მოცულობის ეს ინფორმაცია დაშიფრულია დნმ-ის განსაზღვრულ უბანზე, რომელსაც “გენი” ეწოდება.

შესაძლებელია თუ არა დნმ-ის შემთხვევითი წარმოქმნა?

აქ ყურადღება უნდა მიექცეს იმ გარემოებას, რომ გენების შემადგენელი ნუკლეოტიდების თანმიმდევრობის ნებისმიერი დარღვევა თვით გენის რღვევას იწვევს. თუ ვივარაუდებთ, რომ ადამიანის ორგანიზმი 200 000 გენისგან შედგება, მილიონობით ნუკლეოტიდების მწყობრად და თანმიმდევრულად გამწკრივება შემთხვევის შედეგად, სრულიად წარმოუდგენელია. ბიოლოგი, ევოლუციონისტი ფრენკ სალისბერი ამის შესახებ ამბობს:

“ცილის საშუალო მოლეკულა დაახლოებით 300 ამინომჟავისგან შედგება. მისი მაკონტროლებელი დნმ-ის ჯაჭვში დაახლოებით 1000 ნუკლეოტიდია. თუ გავითვალისწინებთ, რომ დნმ-ის ერთ ჯაჭვში 4 სახეობის ნუკლეოტიდებია, 1000 ნუკლეოტიდებიანი ჯაჭვი შეიძლება 41000 ვარიანტად ჩამოყალიბდეს. რიცხვი, რომელიც მარტივი ლოგარითმული გაანგარიშებით მიიღება, ადამიანის გონებისთვის წარმოუდგენელია.” 113
“მარტივი ლოგარითმული გაანგარიშებით მიღებული ციფრი”

41000  უდრის 10620, ხოლო ეს ციფრი ასე იწერება – ერთიანი 620 ნულით. თერთმეტი ნული ათის შემდეგ უკვე ტრილიონს აღნიშნავს, ხოლო 620 ნულის წარმოადგენა ადამიანის გონებას აღემატება. დნმ-ისა და რნმ—ის შემთხვევითი წარმოქმნის შეუძლებლობას ფრანგი სწავლული ევოლუციონისტი პოლ ოგერი ასე განმარტავს:

 ამერიკელი მიკრობიოლოგი ჯაკობსონი ამ საკითხზე შემდეგ მოსაზრებას გამოთქვამს:

“პირველი ცოცხალი ორგანიზმის წარმოქმნისას აუცილებელი იყო ერთდროული ამოქმედება ყველა მექანიზმისა, რომლებსაც საჭირო მასალებითა და ენერგიით უზრუნველყოფის, გამრავლების რეალიზაციის, ზრდის თანმიმდევრობის განსაზღვრისა და განვითარების პროცესში ინფორმაციის ტრანსფორმაციის უნარი შესწევს. ყველა ამ კომბინაციის შემთხვევით განხორციელება გამორიცხულია.”

გერმანელმა მეცნიერებმა იენკენმა და შრედერმა აღმოაჩინეს, რომ ყველა სასიცოცხლოდ აუცილებელი მოლეკულის სინთეზი ცალკე პირობებს მოითხოვს. ამავე მეცნიერთა აზრით, ეს მეტყველებს იმაზე,  რომ სიცოცხლისთვის აუცილებელი სხვადასხვა ნივთიერების ერთად თავმოყრის შანსი არ არსებობს.

არ ჩატარებულა არც ერთი ცდა, რომლის შედეგადაც შეიძლებოდეს ქიმიური ევოლუციისთვის აუცილებელი ყველა მოლეკულის მიღება. მაშასადამე, სხვადასხვა მოლეკულები უნდა წარმოშობილიყო სხვადასხვა ადგილზე სათანადო პირობებში, დაცული ისეთი მავნე ფაქტორებისგან, როგორებიცაა ჰიდროლიზი და ფოტოლიზი, და გადატანილი ახალი რეაქციის სხვა უბნებზე. აქ შემთხვევითობა უკვე აღარაფერ შუაშია, რადგან ასეთი მოვლენის განხორციელების ალბათობა საერთოდ არ არსებობს.

ერთი სიტყვით, ევოლუციის თეორიამ ვერ შეძლო დამტკიცება ვერც ერთი ევოლუციური პროცესისა, რომლებიც ვითომდა მოლეკულურ დონეზე ხორციელდებოდა. მეცნიერების განვითარება კი, იმის ნაცვლად, რომ ამ კითხვებზე პასუხის მოძებნაში დაეხმაროს, პირიქით, მათ გამოუვალ მდგომარეობას საერთოდ უიმედოს ხდის.

მაგრამ ევოლუციონისტების რწმენით, ეს სრულიად წარმოუდგენელი სცენარი მეცნიერულად დამტკიცებული ჭეშმარიტებაა. ეს იმიტომ ხდება, რომ მათ მთელი თავისი მოღვაწეობა შექმნის პროცესის წინააღმდეგ წარმართეს და სხვა აღარაფერი დარჩენიათ, თუ არა რწმენა შეუძლებლისა.

ცნება “ცოცხალი” მეტია, ვიდრე მოლეკულების თავმოყრა

დროებით დავივიწყოთ ზემოთგანხილული შეუძლებელი და ალოგიკური მოსაზრებები და დავუშვათ ცილის მოლეკულის შემთხვევითი წარმოქმნა თუნდაც ისეთ შეუფერებელ პირობებში, როგორიც პირველადი ატმოსფეროა.

ცილის მხოლოდ ცილის წარმოქმნა საკმარისი არ არის. ამ ცილამ დანარჩენი ცილების თვითწარმოქმნის მოლოდინში უნდა შეძლოს და ამ უკონტროლო ვითარებაში თავი უვნებლად გადაირჩინოს... იქამდე მაინც, სანამ მილიონობით საჭირო ცილა “შემთხვევით” ერთად მოგროვდებოდეს უჯრედის შესაქმნელად.  ადრე წარმოქმნილ ცილებს უნდა ეცადათ, სანამ შემთხვევით ახლები წარმოიქმნებოდა. ამასთან, თავი უნდა დაეცვათ ულტრაიისფერი გამოსხივებისგან და არც ძლიერი მექანიკური ზემოქმედების შედეგად დაშლილიყვნენ. შემდგომ ამისა, მოიყრიდნენ რა თავს საკმაო რაოდენობით ერთ წერტილში, ცილებს უჯრედის ორგანელა უნდა შეექმნათ. და არც ერთი უცხო ელემენტი, მავნე მოლეკულა ან ცილის უვარგისი ჯაჭვი პროცესს არ უნდა გაჰკარებოდა. ამ ორგანელებს რომ შეძლებოდათ კიდეც, ორგანიზებულად, მკაცრად განსაზღვრული გეგმის მიხედვით ერთად მოეყარა თავის, ყოველ მათგანს მხოლოდ მისთვის აუცილებელი ფერმენტი ამოერჩია, მერე თავი დაეფარა გარსით და აევსო იგი საგანგებო სითხით, რომელიც ყველასთვის იდეალურ პირობებს შექმნიდა, ანუ, შეუძლებელი რომ შესაძლებლად ქცეულიყო, შეძლებდა კი მოლეკულების ეს მასა თავი გაეცოცხლებინა?

ამის პასუხი ერთია: “ვერა!”. გამოკვლევებმა დაგვანახა, რომ სიცოცხლის წარმოშობისთვის ცოცხალ ორგანიზმში არსებული ნივთიერებების გროვა არ კმარა. სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ყველა ცილა რომ მოვაგროვოთ და კოლბაში მოვათავსოთ, ცოცხალ უჯრედს მაინც ვერ მივიღებთ. ყველა ცდა ამ მიმართულებით, უნაყოფო გამოდგა. ცდებითა და დაკვირვებებით დადგინდა, რომ ცოცხალი მხოლოდ ცოცხალიდან იღებს სათავეს. არაცოცხალისგან ცოცხალის გაჩენის მტკიცება,  არის ზღაპარი, რომელიც ყველა ცდასა თუ დაკვირვებას ეწინააღმდეგება და მხოლოდ ევოლუციონისტთა ოცნებებში არსებობს.

და თუ ასეა, დედამიწაზე სიცოცხლის წარმოშობა თვით სიცოცხლიდან უნდა მოდიოდეს. და ის მარად ცოცხალი ღმერთის შემოქმედების ნაყოფია. სიცოცხლე იწყება, გრძელდება და თავდება მხოლოდ მისი ნებით! ევოლუციას არ ძალუძს ცოცხალი ორგანიზმისთვის საჭირო მასალის წარმოშობის ახსნაც კი, სიცოცხლის ჩასახვას რომ თავი გავანებოთ.

ადამიანი, რომელსაც უჯრედის შემთხვევით გაჩენის შესაძლებლობისა სჯერა, ქალაქზე ჩვენს მონათხრობსაც დაიჯერებს.

წარმოვიდგინოთ კლდეებს შორის მომწყვდეული თიხა უნაყოფო ველზე. წვიმების დროს თიხა ტალახად იქცევა, მერე მწველი მზის სხივებქვეშ მაგრდება და კლდეებს შორის მოქცეული, რაღაც ფორმას იღებს. შემდეგ ეს კლდეები, რომლებიც მეყალიბის როლს ასრულებს, რაღაც მიზეზით იშლება და იფანტება, რის შედეგადაც ჩნდება მაგარი, რაღაც ფორმის მქონე ერთი აგური. მიღებული აგური წლების მანძილზე იქნება იგივე პირობებში ახალი აგურების  წარმოქმნის მოლოდინში. და ასობით, ათასობით აგურის წარმოქმნას საუკუნეები დასჭირდება. და ამ ხნის მანძილზე წარმოქმნილი აგურები, ბედნიერი შემთხვევითობის წყალობით, დაუზიანებელი რჩება. საუკუნეების მანძილზე აუღელვებლად უცდის იგი ახალი აგურების წარმოქმნას და უცხოა მისთვის ნებისმიერი ცვლილება: უძლებს ქარიშხლებს, თოვლსა და წვიმას, არ მოქმედებს მასზე არც მცხუნვარე მზე და არც ყინვა.

როცა აგურების რაოდენობა საკმარისი იქნება, ამ აგურებზე მოქმედებას იწყებს ქარი, ქარბორბალა, ქარიშხალი და ისინი მწყობრად ლაგდება და შენობად იქცევა. ამავდროულად, ასევე “ბუნებრივი გზით” წარმოქმნილი ცემენტი და სხვა სამშენებლო მასალები, მკაცრად გეგმაზომიერად ნაწილდება აგურებს შორის და მყარ კედლებს ქმნის. სანამ ეს მოვლენები განვითარდებოდეს, მიწაში არსებულმა რკინამ ყლორტები გამოიბა, მერე “ბუნებრივი გზით შეიძინა ფორმა და მომავალი შენობის საძირკვლად იქცა. ყოველივე ამის შედეგად უდაბნოში უნაკლო ნაგებობა წამოიჭიმა.

რაღა თქმა უნდა, შენობა არა მხოლოდ საძირკვლის, აგურებისა და სხვა სამშენებლო მასალებისგან შედგება. მაშ, რითი შეივსო ეს დანაკლისი? პასუხი მარტივია: ნაგებობისთვის აუცილებელი ყველა მასალა ნაიდაგშია, რომელზეც ის არის აღმართული – სილიციუმი, რომელიც მინისთვისაა საჭირო, სპილენძი ელეტროსადენებისთვის, რკინა კოლონებისთვის, ლურსმნებისთვის, წყლის მილებისთვის – ეს ყოველივე ნიადაგში უხვად მოიპოვება. ამ მასალების ფორმირებისა და შენობაში შეტანა-დამონტაჟება ბუნებრივი მოვლენების საქმეა. ქარის, წვიმის, ცოტა ქარიშხლისა და მიწისძვრების შედეგად ყველაფერი, მათ შორის სადურგლო ნაწარმიც თავის მკაცრად განსაზღვრულ ადგილს პოულობს. საქმე ისე წარიმართა, რომ აგურებმა, იგრძნეს რა ფანჯრების აუცილებლობა, მათ ადგილი დაუთმეს. და გაითვალისწინეს რა, რომ აქ მომავალში გათბობის, წყლის მილები და ელექტროსადენები უნდა გასულიყო, მათ დატოვეს ხვრელები ამ კომუნიკაციებისთვისაც, რომლებიც ასევე შემთხვევის წყალობით შეიქმნა. უეჭველია, რომ “შემთხვევითობა” და “ბუნებრივი მოვლენები” რაღაც პროექტით თუ ნახაზით ხელმძღვანელობდნენ.

თუ თქვენ ისევ გჯერათ ამ ამბის, ამდენი ახსნა-განმარტების შემდეგ თუ დაფიქრდებით, თვითონვე მიხვდებით, როგორ გაჩნდა ქალაქში სხვა შენობებიც, ხიდები, მიწისქვეშა გადასასვლელები, გზები, კავშირგაბმულობა, ტრანსპორტი და კომუნიკაციის სხვა სისტემები.

მეტიც, თუ ამ თემამ დაგაინტერესათ, შეგიძლიათ დაწეროთ რამდენიმეტომიკანი სამეცნიერო ნაშრომი - ”კანალიზაციის სისტემების ევოლუციის პროცესსა და არსებულ ნაგებობებთან მათი ჰარმონიის შესახებ”. ასე და ამრიგად, შეგეძლებათ თავი წარმოიდგინოთ გენიოსად, რომელსაც ადამიანის ისტორიის საუკეთესო გაშუქებისთვის აკადემიურ პრემიასაც მიანიჭებენ. სწორედ ასეთია თეორია, რომლის მიხედვითაც სიცოცხლის წარმოშობა დედამიწაზე შემთხვევითობაა. უჯრედი ხომ ისეთივე რთული აგებულებისაა, როგორც დიდი ქალაქი მთელი თავისი მოწყობილობით.

7.ფაუნა

საოცარი კუჭი

დაფიქრდით: ძროხას აქვს 4-განყოფილებიანი კუჭი, რომელიც საჭიროა იმისთვის, რომ საკვებმა გადასამუშავებლად სხვადასხვა სტადია გაიაროს. ახალშობილები მხოლოდ რძით იკვებებიან და ამიტომ ასეთი სტადიების გავლა საჭირო არ არის. როდესაც ახალშობილი ძუძუს წოვს, რძე გვერდს უვლის კუჭის სამ განყოფილებას და პირდაპირ ბოლო განყოფილებაში შედის.

რძე რომ პირველ განყოფილებაში, ფაშვში, შედიოდეს, ეს ხბოსთვის საზიანო იქნებოდა, რადგან ფაშვში ხვდება რთულად მოსანელებელი საკვები, რომელიც ბაქტერიების მიერ გამომუშავებული ფერმენტებით გადამუშავდება. რძის გადამუშავების შედეგად წარმოიქმნება აირები, რომლის გამოყოფაც ახალშობილს არ შეუძლია. როდესაც მცოხნავი ცხოველის ნაშიერი რძეს სვამს, იქნება ეს საწოვრით თუ ვედროდან, ფაშვში შესასვლელი გზა მომენტალურად იკეტება.

აღსანიშნავია, რომ ყველაფერი სხვაგვარადაა, როცა ნაშიერი წყალს სვამს. ცხოველმა დიდი რაოდენობის წყალი უნდა დალიოს, რომ ფაშვში ბაქტერიები და მიკრობები გამრავლდნენ. ეს კი თავის მხრივ ხელს უწყობს იმას, რომ ნაშიერმა დროთა განმავლობაში ნებისმიერი საკვების გადამუშავება შეძლოს. რძე პირდაპირ კუჭის ბოლო განყოფილებაში ხვდება, წყალი კი ფაშვში შედის. საოცარია, რომ მხოლოდ რძე შედის პირდაპირ კუჭის ბოლო განყოფილებაში!

რას ფიქრობთ? შემთხვევითობას უნდა მივაწეროთ ის, რომ რძე კუჭის სამ განყოფილებას გვერდს უვლის და პირდაპირ მეოთხე განყოფილებაში შედის თუ შემოქმედის დამსახურებაა ეს?

ვენტილაცია ტერმიტების ბუდეში

ტერმიტების ბუდეს საინჟინრო ხელოვნების საოცრებას უწოდებენ, და ის იმსახურებს კიდეც ასეთ შეფასებას. 

მიწისა და ნერწყვისგან აგებული ეს შთამბეჭდავი „კოშკები“ სიმაღლეში 6 მეტრს აღწევს

45 სანტიმეტრი სიგანის კედლებს მზე ისე წვავს, რომ ისინი ბეტონივით მაგარი ხდება. ზოგი ბუდე ამ პატარა მწერებმა პირდაპირი გაგებით ერთ ღამეში ააგეს.

„კოშკის“ ცენტრში ბინადრობს „დედოფალი“, რომელმაც შეიძლება დღეში ათასობით კვერცხი დადოს. უფრთო და ბრმა მუშა ტერმიტებს კვერცხები მათთვის სპეციალურად აგებულ საკნებში გადააქვთ. როგორც კი მატლები გამოიჩეკებიან, ისინი მათზე ზრუნვას იწყებენ. ალბათ ყველაზე დიდი საოცრება, რომელსაც ტერმიტების ბუდეში ვხვდებით, მისი სავენტილაციო სისტემაა.

დაფიქრდით: ბუდის შიგნით განლაგებულ საკნებსა და გალერეებში მუდმივად ერთი და იგივე ტემპერატურა ნარჩუნდება იმის მიუხედავად, თუ რა ტემპერატურაა გარეთ. მაგალითად, ზიმბაბვეში ჰაერის ტემპერატურა შეიძლება ღამით 2 გრადუსი იყოს, ხოლო დღისით — 38; მაგრამ ბუდეში ტემპერატურა ყოველთვის 31 გრადუსია. რის წყალობით ნარჩუნდება მუდმივად ერთი ტემპერატურა?

ბუდის ძირში განთავსებული სავენტილაციო ხვრელებიდან ბუდეში სუფთა ჰაერი შედის, ხოლო მასში არსებული ცხელი ჰაერი ბუდის ზედა ნაწილიდან გარეთ განიდევნება. გრილი ჰაერი ბუდეში მიწისქვეშა საკნიდან აღწევს და შემდეგ დერეფნებსა და საკნებში იწყებს ცირკულირებას. ტერმიტები ხსნიან და ხურავენ ხვრელებს, რომ შიგნით სასურველი ტემპერატურა შეინარჩუნონ. ტერმიტებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ბუდეში ერთი და იგივე ტემპერატურა იყოს, რადგან ეს ხელს უწყობს სოკოს ზრდას, რომელიც მათი ერთადერთი საკვებია.

ტერმიტების ბუდის სტრუქტურამ იმდენად დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა არქიტექტორებზე, რომ მათ გადაწყვიტეს, მსგავსი ტექნოლოგიით აეშენებინათ ერთ-ერთი საოფისე შენობა ზიმბაბვეში. მსგავსი ზომის სხვა შენობებისგან განსხვავებით ამ შენობაში სავენტილაციო სისტემისთვის საჭირო ენერგიის მხოლოდ 10 პროცენტი იხარჯება.

 მაგრამ როგორც ზემოთ ავღნიშნე

ყველაზე საკვირველი ის არის, რომ ყოველივე ამის შემქმნელი ტერმიტები ბრმები არიან.მიუხედავად ამისა მათ აქვთ უნარი ააშენონ სენობები რომელთა ზომაც მათ ზომებს სამასჯერ აღემატება. საოცარია კიდევ ერთი გარემოება  მშენებლობის დასაწყისში მატი ბუდე ორად რომ გავყოთ, და რაღაც დრპის მერე ისევ შევაერთოთ  აღმოჩნდება რომ აბსოლიტურად ყველა ნაწილი იდეალურად ემთხვევა ერთმანეთს. რჩება შთაბეჭდილება, რომ განცალკავებიტ მომუშავე ტერმიტები სამუშაოს ერთანაირი ცენტრის მითითებით ასრულებენ.

რას ფიქრობთ? შემთხვევითობას უნდა მივაწეროთ ის, რომ ტერმიტებს აქვთ უნარი, არეგულირონ ტემპერატურა ბუდეში, თუ ეს უნარი მათ შემოქმედმა მისცა 

მანტას ფილტრაციის სისტემა

მანტა ცურვის დროს ზღვის წყალთან ერთად ყლაპავს პლანქტონს, ანუ მცენარეულ და ცხოველურ ორგანიზმებს, რომლებიც წყლის დინებას დააქვს. პირიდან წყალი ფილტრში შეედინება, საიდანაც პლანქტონი საკვების სახით მანტას მუცელში ხვდება. დარჩენილი წყალი კი ლაყუჩებით გარეთ გამოიდევნება. მანტას ფილტრაციის სისტემა პლანქტონის ისეთ ნაწილაკებსაც იჭერს და უშვებს მუცლისკენ, რომელიც ფილტრის ღიობებზე გაცილებით მცირეა. როგორც სამეცნიერო ჟურნალისტი, ედ იანგი აღნიშნავს, მანტას ეს საოცარი უნარი არანაირ ლოგიკას არ ექვემდებარება.

 დაფიქრდით: მანტას ფილტრაციის სისტემა რაღაცით ორმხრივ სავარცხელს მოგვაგონებს, ხუთ-ხუთი რკალისებრი ნაპრალით. შიგნიდან დაფარულია კბილანებით, რომლებიც ურთიერთსაპირისპიროდაა მიმართული. ამის წყალობით ზღვის წყლის ნაწილი კბილანებს შორის შეედინება, ნაწილი კი — აისხლიტება, რაც წყლის წრიულ მოძრაობას იწვევს.

 როცა პლანქტონი თუ სხვა საკვები ნაწილაკები კბილანებს ეხეთქება, აისხლიტება და წრიული მოძრაობით მანტას ხახაში, საბოლოოდ კი მუცელში ხვდება, მათ შორის პლანქტონის უმცირესი ნაწილაკებიც, რომლებიც ადვილად გაეტეოდა კბილანებს შორის, მაგრამ წყლის წრიული მოძრაობა მათ პირდაპირ მუცლისკენ მიაქანებს. ამგვარი ფილტრაციის სისტემის წყალობით ის უმცირესი ნაწილაკებიც კი რჩება ორგანიზმში, რომლებიც სხვაგვარად ზღვის წყალთან ერთად გარეთ გამოიდევნებოდა.

 აღსანიშნავია, რომ მანტას ფილტრაციის სისტემა არასდროს ბინძურდება იმის მიუხედავად, რა სისწრაფით გადაადგილდება მანტა და რამდენადაა წყალი პლანქტონით გაჯერებული. და ეს იმიტომ, რომ ფილტრაციის სისტემა თვითგაწმენდის უნარითაა დაჯილდოებული.

 მეცნიერები იმედოვნებენ, რომ თუ მანტას ფილტრაციის სისტემის ანალოგს შექმნიან, შეძლებენ ჩამდინარე წყლების საზიანო მიკროორგანიზმებისა და პლასტმასის ნარჩენებისგან გაწმენდას.

 რას ფიქრობთ? ევოლუციის შედეგად გაჩნდა მანტას საოცარი ფილტრაციის სისტემა თუ ეს შემოქმედის დამსახურებაა?

8.აგრეთვე, დაუფიქრდი ყოველივე იმას, რაც სიხარულს ანიჭებს ჩვენს ცხოვრებას. შეხედე სურნელოვანი, ლამაზი ყვავილების საოცარ მრავალფეროვნებას; მათი მშვენიერება და სასიამოვნო სურნელება სიხარულს მატებს ადამიანს. ასევე არსებობს სასიამოვნო საკვების ნაირგვარობა. ამასთანავე თვალწარმტაცი ტყეები, მთები, ტბები და სხვა ქმნილებები. რა შეიძლება ითქვას მზის მშვენიერ დაისზე, რომელიც უფრო მეტ სიხარულს მატებს ჩვენს ცხოვრებას?  მაშ ასე, ბუნება გვთავაზობს მრავალ სასიხარულო სიურპრიზს, რომელიც არ არის აუცილებელი სიცოცხლის შენარჩუნებისთვის. ეს მაგალითები გვიჩვენებს, რომ დედამიწა შექმნილი იყო ადამიანის მიმართ სიყვარულით აღსავსე მზრუნველობით, რომ მათ არა მხოლოდ ეარსებათ, არამედ დამტკბარიყვნენ სიცოცხლით.

ღვთის თვალი

 

თქვენ – ათეისტი ხართ, «რეალური ცხოვრებით» ცხოვრობთ და მორწმუნეებს ბნელებად და ახირებულებად მიიჩნევთ. თუმცა მინდა გთხოვოთ რამოდენიმე წუთი დაუთმოთ იმას, რითაც მთელი დღის განმავლობაში, დილიდან საღამომდე შეუჩერებლად სარგებლობთ და შესვენებას მხოლოდ ძილის დროს აკეთებთ. ეს – თქვენი თვალებია. მათზე იშვიათად ფიქრობთ, თუმცა მოდი ეხლა დაფიქრდით.

დიდი ალბათობით კამერით აღჭურვილი ტელეფონი ან ფოტოაპარატი გექნებათ. ამიტომ გეცოდინებათ, რომ ფოტოაპარატის მუშაობის პრინციპი ჩვენი თვალიდანაა აღებული. მაგალითად, ფოტოაპარატის ობიექტივი ბროლის იდეას იმეორებს, რომელშიც სინათლის სხივები გარკვეული კუთხით ფოკუსირდება, შემდეგ კი უკვე თვალის შიგნით უკუმიმართულებით იშლება, რითაც ბადურაზე შემცირებულ გამოსახულებას ქმნის, ოღონდ თავდაყირა (შემდეგ ტვინი სურათს კვლავ უკან ატრიალებს). თუმცა ბროლი ოპტიკის თვალსაზრისით ნებისმიერ ობიექტივზე გაცილებით უფრო სრულყოფილია. ის გაცილებით პატარა, მსუბუქი და პრაქტიკულია და პრაქტიკულად არ ქმნის იმ ხარვეზებს, რომლებიც ყველაზე ძვირადღირებულ ფოტოაპარატებსაც კი ახასიათებს – დისტორსია, აბერაცია, ვინეტირება და ა.შ. როდესაც გვერდითი ხედვით სახლს ხედავთ, არ გეჩვენებათ, რომ გვერდზეა დახრილი, როგორც ეს ფოტოებზე ხდება. სხვათაშორის, ლათინურად ბროლს «lens» ჰქვია – ინგლისურში იგივე სიტყვა ობიექტივს ნიშნავს.

თვალის ბადურა, შესაბამისად, ფოტოაპარატის სენსორის პროტოტიპს წარმოადგენს, თუმცა მისი რეზოლუცია გაცილებით უფრო მაღალია. ზოგიერთი შეფასების თანახმად, ის 400-დან 600 მეგაპიქსელს შეადგენს. ასევე ბადურას, ფოტოფირის თუ ციფრული მატრიცისგან განსხვავებით, ამობურცული ფორმა აქვს და არა ბრტყელი, რაც სივრცეს გაცილებით რაციონალურად იყენებს. მისი სინათლისდამჭერი ელემენტები ორ ტიპად იყოფა: ჩხირები და კოლბები, რომლებიც სხვადასხვა ხასიათის სინათლის ტალღების მიღებაზე არიან პასუხისმგებელი. საშუალოდ ადამიანის თვალის ბადურა 92 მილიონ ჩხირს და 4,5 მილიონ კოლბას შეიცავს. კოლბების წყალობით თქვენ ფერების ათასობით ელფერის გარჩევა შეგიძლიათ, ხოლო ჩხირების მგრძნობელობა ისეთია, რომ ერთ ჩხირს მხოლოდ ორი ფოტონის დაფიქსირება შეუძლია.

თვალის ფერადი გარსი – ეს გახლავთ ბუნებრივი დიაფრაგმა, რომელიც განათებიდან გამომდინარე გუგის დიამეტრს ზრდის ან ამცირებს. ასე ხდება სინათლის ნაკადის ინტენსივობის დარეგულირება. თვალის ზუსტად ამ თავისებურების წყალობით შეგიძლიათ ძალიან განათებული ქუჩიდან ბნელ სივრცეში შესვლა და სიბნელისთვის თვალის უცბათ შეჩვევა ისე, რომ სინათლის წყაროს სრული არარსებობის შემთხვევაშიც კი დაინახოთ. უკან გამოსვლისას, მხედველობას არ კარგავთ და კვლავ ნორმალურად ხედავთ. თანაც ეს ყველაფერი სრულიად ავტომატურად, თქვენი მხრიდან ყოველგვარი ძალისხმევის გარეშე ხდება, ხშირად თქვენგან სრულიად დამოუკიდებლად. თქვენ არ გჭირდებათ და არც ფიქრობთ ყოველ წუთში: «მაშ ასე, თვალის გუგის რა დიამეტრი დავაყენო ეხლა?» ანუ თქვენი ბადურა ამავდროულად განათების განმსაზღვრელი სენსორის ფუნქციასაც ასრულებს, რომელიც, სხვათაშორის, ყველა მობილურ მოწყობილობას როდი აქვს.

ჟურნალ «Popular Photography»-ში ეწერა: «ადამიანის თვალები დეტალების გაცილებით დიდ დიაპაზონს იჭერენ, ვიდრე ფირი. ისინი სამ განზომილებაში ხედავენ, უკიდურესად ფართე კუთხით, ხარვეზების გარეშე, უწყვეტ მოძრაობაში… კამერის ადამიანის თვალთან შედარება უსამართლობაა. ადამიანის თვალი, ალბათ უფრო — ხელოვნური ინტელექტით აღჭურვილი მოწინავე სუპერკომპიუტერია, ინფორმაციის დამუშავების, სიჩქარეებისა და მუშაობის რეჟიმებით აღჭურვილი, რომელიც ბევრად სჯობია ადამიანის მიერ შექმნილ ნებისმიერ აპარატს, კომპიუტერს თუ კამერას».

იმ მახასიათებლების კამერა რომ შეექმნათ, როგორიც ადამიანის თვალს აქვს, ის წარმოუდგენლად ძვირი ეღირებოდა. თქვენ კი სრულიად უფასოდ გაჩუქეს, თანაც ორ ეგზემპლარად. სხვათა შორის, ორი თვალის წყალობით ბონუსად კიდევ მანძილსაზომსაც იღებთ – საგნებამდე არსებული მანძილის დადგენის ხელსაწყოს. ასე რომ, თუ ისეთი აზრი გესტუმრებათ, რომ ღმერთს პირადად თქვენთვის არაფერი მოუცია და ცხოვრებაში ყველაფერს თვითონ მიაღწიეთ, სცადეთ, თვალები დახუჭოთ და ასეთ მდგომარეობაში წახვიდეთ მაღაზიაში და სურსათი იყიდოთ სადილისთვის.

თუმცა ამჯერად ამაზე არ ვსაუბრობ. ყოველივე ზემოთთქმულის გათვალისწინებით, გთხოვთ, რომ ერთ შეკითხვას უპასუხოთ. უპასუხოთ არა ჩემთვის, არამედ პირადად თქვენთვის, იმიტომ რომ ყველაზე პატიოსან პასუხებს მხოლოდ საკუთარ თავს ვცემთ. გჯერათ თუ არა, რომ თქვენი თვალი ევოლუციის, ანუ შემთხვევითი, უმიზეზო და ქაოტური მუტაციებისა და შეცდომების შედეგად გაჩნდა?

ევოლუციონისტებიც კი აღიარებენ, რომ თვალის კოლოსალური, უბრალოდ წარმოუდგენელი სირთულე – ევოლუციისთვის პრობლემას წარმოადგენს. თავად ჩარლზ დარვინი წერდა: «იმის ვარაუდი, რომ თვალი… ბუნებრივი გადარჩევის შედეგად შეიძლებოდა გამომუშავებულიყო, გუმწრფელად ვაღიარებ, უკიდურესი დონის უგუნურებად შეიძლება მოგვეჩვენოს». თვალი ისეთი რაოდენობის ერთმანეთზე დამოკიდებული დეტალებისაგან შედგება, რომელთაგან თითოეულიც თავისთავად წარმოუდგენლად რთულია, და ყველა ერთად ისეთ სიმფონიას ქმნიან, რომ თვალს უბრალოდ არ შეეძლო თანდათანობით განვითარება, ნაბიჯ-ნაბიჯ. ნახევარი თვალი და თუნდაც თვალის 90% ვერ შეძლებდა მუშაობას და ტვინში მხედველობითი ინფორმაციის გაგზავნას, ამიტომ ასეთ «ნახევართვალს» გადარჩევის პროცესში გადარჩენა არ შეეძლო. პირველი რომელი გაჩნდა, ბადურა თუ ბროლი? და რა მომენტში შეუერთდა მათ მხედველობის ნერვი? თვალი შეიძლება მხოლოდ სრულიად მზა ფორმით გაჩენილიყო, რასაც თეორიის თეორია არ ითვალისწინებს. არ არსებობს თვალის ევოლუციის არავითარი მეცნიერული და ექსპერიმენტალურად დადასტურებული მტკიცებულებები, ყველა მსგავსი «მტკიცებულება» მხოლოდ ჰიპოთეზებისა და ვარაუდების დონეზე არსებობს. არადა თვალი – ურთულესი ბიოლოგიური კონსტრუქციების მრავალი მაგალითიდან მხოლოდ ერთია. ის, თუ თვალი როგორ მუშაობს ტვინთან ერთობაში ოპტიკური ინფორმაციის მიღების, დამუშავებისა და შენახვის საკითხში, საერთოდ ადამიანური აზროვნების მიღმაა.

ასე რომ, გჯერათ თუ არა ორი ფანტასტიკური ოპტიკური ხელსაწყოს ევოლუციის, რომელიც ცხვირის ორივე მხარეს სრულიად შემთხვევით გაგიჩნდათ? თუ თქვენი პატიოსანი და დარწმუნებული პასუხია: კი – თქვენთან მეტი შეკითხვა არ მაქვს. თუ თქვენი პასუხია: არა, ან ბოლომდე არ ხართ დარწმუნებული, – მაშინ თქვენ უკვე აღარ შეგიძლიათ სუფთა სინდისით ათეისტების რიგებში თავის ჩაწერა, ჩემო ძვირფასო მეგობარო. საკუთარ თავში ამის აღიარების პატიოსნება იპოვეთ. თუმცა, აღიარების შემდეგ, ნუ შეგრცხვებათ ამის. ამაში სასირცხვილო და საუბედურო არაფერია. გონიერი კონსტრუქტორის არსებობა არცერთ მეცნიერულ თეორიას არ ეწინააღმდეგება. ამის მრავალ მეცნიერს სწამს, თანაც ზუსტად იმიტომ, რომ ეს მათ საკუთარი თავის წინაშე პატიოსნად დარჩენის საშუალებას აძლევს. საკუთარი თავის წინაშე პატიოსნება კი ძვირფასი რამაა. ყველას როდი აქვს ამის საშუალება.

მაგრამ მერე როგორღა უნდა იცხოვროთ ისე, როგორ ცხოვრებასაც ხართ მიჩვეული? ეს რთულია. რადგან გონიერი შემოქმედის არსებობა ყველაფერს ძირეულად ცვლის. კოორდინატების მთელ სისტემას. ეს იმას ნიშნავს, რომ ამ შემოქმედს გარკვეული მოსაზრება გააჩნია იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორი ცხოვრებით ცხოვრობთ. ეს მოსაზრება შეიძლება თქვენი აზრისგან განსხვავდებოდეს. ეს ასევე იმასაც ნიშნავს, რომ როგორც თქვენს შემოქმედს, მას თქვენთან დაკავშირებით გარკვეული ჩანაფიქრი და დანიშნულება აქვს მის სამყაროში. და ალბათ მას ასევე ფასეული რჩევებიც აქვს, რომლებსაც თქვენი ცხოვრების გაუმჯობესება დღესვე შეუძლია.

00:00

დაფიქრდით აქ მოხსენიებული ფაქტების მნიშვნელობაზე. ეს ფაქტები ერთგვარი მინიშნებაა განძის საპოვნელად. თუ ღვთის არსებობის შესახებ დამაჯერებელ ფაქტებს მოიპოვებთ და ღმერთზე სანდო წყაროდან სარწმუნო ინფორმაციას მიიღებთ, ჩათვალეთ, რომ ძვირფას განძს მიაგენით. აი, მაგალითად:

 1. გექნებათ აზრიანი ცხოვრება

თუ ჩვენს ცხოვრებას უფრო ღირებული მიზანი აქვს, მაშინ უნდა ვიცოდეთ, რა მიზნით გავჩნდით და რა უნდა ვაკეთოთ. ბოლოს და ბოლოს, თუ ღმერთი არსებობს და ჩვენ ამის შესახებ არაფერი ვიცით, გამოდის, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ჭეშმარიტება არ გვცოდნია.

ბიბლია ამბობს, რომ სიცოცხლეს ღმერთმა მისცა დასაბამი (გამოცხადება 4:11). როგორ შემატებს ამის ცოდნა ჩვენს სიცოცხლეს აზრს? პასუხის გასაგებად ბიბლიას მივმართოთ.

მიწიერი ქმნილებებიდან ადამიანი ყველაზე უნიკალური ქმნილებაა. ბიბლიიდან ვიგებთ, რომ ღმერთმა თავის მსგავსად შეგვქმნა, რათა აგვერეკლა მისი თვისებები (დაბადება 1:27). უფრო მეტიც, ბიბლიდან იმასაც ვიგებთ, რომ ადამიანს ღმერთთან დამეგობრება შეუძლია (იაკობი 2:23). ვერაფერი გახდის ჩვენს ცხოვრებას ისე ღირებულს, როგორც შემოქმედთან ახლო ურთიერთობა.

რას ნიშნავს ღმერთთან მეგობრობა? ღვთის მეგობრებს შეუძლიათ პირადად ესაუბრონ მას. ღმერთი თავის მეგობრებს ჰპირდება, რომ მოუსმენს და დაეხმარება (ფსალმუნი 91:15). როგორც ღვთის მეგობრებმა, ჩვენ შეგვიძლია მრავალ საკითხთან დაკავშირებით გავიგოთ მისი თვალსაზრისი და მივიღოთ პასუხები ღრმა ცხოვრებისეულ კითხვებზე.

თუ ღმერთი არსებობს და ჩვენ ამის შესახებ არაფერი ვიცით, გამოდის, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ჭეშმარიტება არ გვცოდნია

2. პოვებთ შინაგან სიმშვიდეს

ამდენი ტანჯვისა და უბედურების შემხედვარე, დღეს ბევრს უჭირს იმის დაჯერება, რომ ღმერთი არსებობს. ისინი ასე მსჯელობენ: „თუ არსებობს ყოვლისშემძლე შემოქმედი, რაღატომ უშვებს ტანჯვასა და ბოროტებას?“.

ბიბლია ხსნის, რომ ღვთის განზრახვა არასოდეს ყოფილა ადამიანების ტანჯვა, რაც ჩვენთვის ერთობ მანუგეშებელია. ადამიანი ტანჯვისთვის არ გაჩენილა. ტანჯვა და სიმწარე კი არა, ღვთის თავდაპირველი განზრახვით, ადამიანს სიკვდილიც არ უნდა ეგემა (დაბადება 2:7—9, 15—17). რთულია ამის დაჯერება? ეს ყველაფერი ზღაპარი ხომ არ არის? ნამდვილად, არა! დაფიქრდით, თუ არსებობს ყოვლისშემძლე შემოქმედი და მისი გამორჩეული თვისება სიყვარულია, განა გასაკვირია, რომ ის სწორედ ასეთ სიცოცხლეს განიზრახავდა ჩვენთვის?

მაშ, რატომ ვართ ასეთ დღეში? ბიბლიიდან ვიგებთ, რომ ღმერთმა ადამიანებს ნების თავისუფლება უბოძა. ჩვენ მას რობოტებივით არ შევუქმნივართ; ღმერთი მორჩილებას არ გვაიძულებს. ჩვენმა წინაპრებმა, ადამმა და ევამ, დაუმორჩილებლობა არჩიეს. მათ ეგოისტური სული გამოავლინეს და გადაწყვიტეს, თავიანთ ჭკუაზე ევლოთ (დაბადება 3:1—6, 22—24). ჩვენ კი დღემდე ვიმკით იმ სავალალო შედეგებს, რაც მათ არჩევანს მოჰყვა.

იმის ცოდნამ, რომ ღვთის განზრახვის თანახმად ადამიანი არ უნდა დატანჯულიყო, შეიძლება სული დაგვიმშვიდოს. თუმცა, ბუნებრივია, გვიჭირს ამ მდგომარეობასთან შეგუება და შველა გვჭირდება. ჩვენ მომავლის იმედს ვსაჭიროებთ.

 3. გაგიჩნდებათ იმედი

პირველი ადამიანების დაუმორჩილებლობიდან მყისვე ღმერთმა პირობა დადო, რომ ერთ მშვენიერ დღეს დედამიწასთან დაკავშირებულ თავის თავდაპირველ განზრახვას სისრულეში მოიყვანდა. ყოვლისშემძლე ღმერთს ამაში ხელს ვერაფერი შეუშლის (ესაია 55:11). მალე ღმერთი სამუდამოდ წაშლის დაუმორჩილებლობის საზიანო კვალს და ყველაფერს პირვანდელ სახეს დაუბრუნებს.

როგორ შეიძლება იმოქმედოს ამან თქვენს კეთილდღეობაზე? მოვიყვანოთ ჩვენს მომავალთან დაკავშირებული მრავალი ბიბლიური დაპირებიდან ორი.

• ბოროტება აღარ იქნება და მთელ დედამიწაზე მშვიდობა დაისადგურებს. „კიდევ ცოტა და აღარ იქნება ბოროტი; დააკვირდები მის ადგილს და აღარ იქნება იგი. თვინიერნი დაიმკვიდრებენ დედამიწას და გაიხარებენ დიდი მშვიდობით“ (ფსალმუნი 37:10, 11).

• აღარ იქნება ავადმყოფობა და სიკვდილი. „არც ერთი მცხოვრები არ იტყვის, ავად ვარო“ (ესაია 33:24). „სამუდამოდ შთანთქავს სიკვდილს და ყველა სახიდან მოსწმენდს ცრემლს უზენაესი უფალი იეჰოვა“ (ესაია 25:8).

რატომ უნდა ვენდოთ ბიბლიაში ჩაწერილ ღვთის ამ დაპირებებს? იმიტომ რომ, მასში ჩაწერილი მრავალი წინასწარმეტყველება უკვე შესრულდა. და მაინც, იმედი, რომ მალე ტანჯვას ბოლო მოეღება, დღევანდელი საწუხარისგან არ გვიცავს. კიდევ რა დახმარებას გვთავაზობს ღმერთი?

4. შეძლებთ პრობლემების გადაჭრას და სწორი გადაწყვეტილებების მიღებას

ღმერთი რჩევებს გვაძლევს, რაც გვეხმარება პრობლემების გადაჭრასა და სწორი გადაწყვეტილებების მიღებაში. ხშირ შემთხვევაში უმნიშვნელო საკითხებს ვწყვეტთ, მაგრამ ზოგჯერ იმდენად მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღება გვიწევს, რომ მისმა შედეგებმა შეიძლება მთელ ჩვენს ცხოვრებაზე მოახდინოს გავლენა. ღვთიურ სიბრძნეს ვერანაირი ადამიანური სიბრძნე ვერ შეედრება. იეჰოვას რჩევა-დარიგებები საუკეთესო იმიტომ არის, რომ ის გვაძლევს სიცოცხლეს და მან იცის, ჩვენი წარსული, აწმყო და მომავალი.

ბიბლიაში ღვთის აზრებს ვკითხულობთ. იეჰოვა ღმერთმა შთააგონა ბიბლიის დამწერებს, რომ მისი აზრები წერილობითი სახით გადმოეცათ. ბიბლიაში ვკითხულობთ: „მე, იეჰოვა, შენი ღმერთი ვარ, მე გასწავლი შენ სასიკეთოდ და გატარებ იმ გზით, რომლითაც უნდა იარო!“ (ესაია 48:17, 18).

ღმერთი უსაზღვრო ძალას ფლობს და მას სურს, რომ ეს ძალა ჩვენ სასიკეთოდ გამოიყენოს. ბიბლია ღმერთს მოსიყვარულე მამად წარმოგვიდგენს, რომელსაც ჩვენი დახმარება სწადია. ღვთის სიტყვაში ვკითხულობთ: „ზეციერი მამა მისცემს წმინდა სულს მათ, ვინც სთხოვს!“ (ლუკა 11:13). ამ ძალას, ანუ ღვთის წმინდა სულს, შეუძლია გვიხელმძღვანელოს და პრობლემების დროს გაგვაძლიეროს.

წინააღმდეგობები

1.მხოლოდ იმის მჯერა, რასაც ვხედავ, ღმერთი კი არასდროს მინახავს“.

იმისათვის, რომ რაიმე დაიჯერო, ის ფორმალურად უნდა დაამტკიცონ? ხალხს მრავალი დაუმტკიცებელი განაცხადების სჯერა: დიდი აფეთქება ევოლუციის თეორემა. არც მე მინახავს, მაგალითად, თუ როგორ წარმოიქმნა პირველი უჯრედი  და მერე განვითარდა რთულისკენ. არც ის მინახავს, როგორ გადაიქცა მაიმუნი ადამიანად უმრავლესობას იმის სჯერა, რომ სიკვდილის შემდეგ აუცილებლად რაღაც არის, რაღა უნდა ვთქვათ ჰოროსკოპებზე, უცხოპლანეტელებზე,და ა.შ.  

ჩვენ„ბევრ რამეს ვერ ვხედავთ, მაგრამ დარწმუნებულნი ვართ მათ არსებობაში, რადგან გვაქვს ამის საფუძველი. მაგალითად, 

1.ჰაერი.ჩვენ ვერ ვხედავთ მას, მაგრამ ვგრძნობთ, როცა ნიავი უბერავს ან როცა ჩავისუნთქავთ. ასე რომ, შედეგები გვარწმუნებს მის არსებობაში“ამრიგად ის რომ ვერ ხედავ ჰაერს არ ნიშნავს რომ სუნთქვა უნდა შეწყვიტო ის რომ ვერ ხედავ  ღმერთს არ ნიშნავს რომ რწმენა უნდა დაკარგო

2. „ჩვენ ვერ ვხედავთ მიზიდულობის ძალას, მაგრამ მის მოქმედებაში მაშინ ვრწმუნდებით, როცა შედეგს ვხედავთ ანუ როცა ძირს ეცემა რამე.  ჩვენ ვერც მიზიდულობის კანონის ავტორს ვხედავთ მაგრამ აშკარაა რომ ის არსებობს და უსაძღვრო ძალის მფლობელია

3.ჩვენ ვერ ვხედავთ სუნს, მაგრამ ვგრძნობთ. 

4.ჩვენ ვერ ვხედავთ ბგერით ტალღებს, მაგრამ ყურით აღვიქვამთ. მას ვგრძნობთ

ასე რომ, ბევრ რამეს ვერ ვხედავთ, მაგრამ გვჯერა მათი არსებობის, რადგან გვაქვს ამის საფუძვლიანი მიზეზი“. 

მეცნიერებსაც სჯერათ უხილავი სინამდვილისა, რადგან არსებობს ამ სინამდვილის „აშკარა მტკიცება“. მაგალითად, მე-19 საუკუნის რუსი ქიმიკოსი, დიმიტრი მენდელეევი გააოცა სამყაროს შემადგენელ ნაწილაკებს შორის არსებულმა კავშირმა. მათ შორის არსებული მსგავსება იძლეოდა იმის საშუალებას, რომ ისინი ატომური მასისა და ქიმიური თვისებების მიხედვით დაეჯგუფებინათ. მენდელეევს სწამდა, რომ ამ ჯგუფებს შორის არსებობდა რაღაც კავშირი, რის შედეგადაც მან შექმნა ელემენტთა პერიოდული სისტემა და ზუსტად იწინასწარმეტყველა იმ დროისთვის უცნობი ელემენტების არსებობა.

არქეოლოგებს ძველ ცივილიზაციებზე წარმოდგენა იმ ნაპოვნი ნივთების საფუძველზე ექმნებათ, რომლებიც ათასობით წელი ინახებოდა მიწაში. დავუშვათ, არქეოლოგმა აღმოაჩინა ერთ ზომაზე გათლილი და ერთმანეთზე დიდი სიზუსტითა და გეომეტრიული ფორმით დაწყობილი ლოდები, რაც ჩვეულებრივ ბუნებაში არ გვხვდება. რა დასკვნამდე მივა ის? საეჭვოა, რომ მან ეს ყველაფერი შემთხვევითობას მიაწეროს. ის დაასკვნის, რომ ეს ადამიანის ნახელავია, რაც გონივრული იქნება.მიუხედავად იმოსა რომ მისი გამკეთებელი არ უნახავს

როცა ბუნებაში არსებულ საოცარ წესრიგს ვხედავთ, განა იგივე დასკვნამდე არ უნდა მივიდეთ?! 

2.ყველამ ვიცით, რომ რაღაც არ მოდის არაფრისგან. ამიტომ, თუ ღმერთი არის „რაღაც", მაშინ მას უნდა ჰქონდეს მიზეზი, არა?

კითხვა საკმაოდ ეშმაკურია, რადგან მას მივყავართ მცდარ დასკვნამდე, რომ ღმერთი საიდანღაც მოვიდა, და შემდეგ კითხულობს, საიდან შეიძლება მოდიოდეს. პასუხი კი ის არის, რომ კითხვა საერთო აზრს არის მოკლებული. ეს ისეთივე კითხვაა: „ლურჯს რა სუნი აქვს?" ლურჯი არ მიეკუთვნება სუნების კატეგორიას, ასე რომ თავად კითხვა ყალბია. ანალოგიურად, ღმერთი არ მიეკუთვნება იმ კატეგორიას, რაც შეიძლება შექმნა ან გამოიწვიო. ღმერთი არ არის შექმნილი — ის უბრალოდ არსებობს

 ბიბლიაში ნათლადაა ნათქვამი: 

სანამ მთები გაჩნდებოდნენ და სანამ დედამიწასა და ნაყოფიერ მიწას წარმოშობდი თითქოსდა მშობიარობის ტკივილებით, მარადიულად (უსასრულობიდან - უსასრულობამდე) შენ ხარ ღმერთი. (ფსალმუნები 90:2) 

მოციქულმა პავლემ ღმერთს „მარადიულობის მეფე“ უწოდა (1 ტიმოთე 1:17). ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ღმერთი ყოველთვის არსებობდა და ყოველთვის იარსებებს (გამოცხადება 1:8). აქედან გამომდინარე, ყოვლისშემძლე ღმერთს გამორჩეულს სწორედ ის ხდის, რომ ის მარადარსებულია.

როგორი რთული გასაგებიც არ უნდა იყოს ის, რომ ღმერთი მარადიულია, ჩვენ მაინც არ უნდა უარვყოთ ეს ცნება, მხოლოდ იმიტომ, რომ ბოლომდე ვერ ვწვდებით მის მნიშვნელობა

 ჩვენს გონებას არ შეუძლია, სრულად ჩასწვდეს ღვთის სიბრძნეს და ცოდნას, ისევე როგორც პატარა ბავშვისთვისაა 

 მაგრამ ეს არ გვაძლევს ამ ფაქტის უარყოფის საფუძველს.

ბევრი ჩვენგანისთვის რთული აღსაქმელია აბსტრაქტული ცნებები. მაგრამ მაინც ვაღიარებთ ზოგ რთულად გასაგებ ცნებას, მაგალითად, პლიუს უსასრულობასა და მინუს უსასრულობას. ჩვენ შეგვიძლია დაუსრულებლად ვთვალოთ რიცხვები როგორც ნულს ზევით, ისე ნულს ქვევით. ამ მაგალითის გამოყენება შეგვიძლია შემოქმედის არსებობაზე საუბრისასაც.

სხვა მაგალითები: 1) ასტრონომები ამბობენ, რომ მზის ბირთვში ტემპერატურა 15 000 000° C-ს აღწევს. უარვყოფთ ამ აზრს მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩვენთვის რთული წარმოსადგენია ასეთი სიმხურვალე? 2) მათი თქმით, ჩვენი გალაქტიკა „ირმის ნახტომი“ იმდენად დიდია, რომ სინათლის სხივს, რომლის სიჩქარეც არის დაახლოებით 300 000 კილომეტრი წამში, 100 000 წელი დასჭირდება მის გადასაკვეთად. შეგვიძლია ასეთი მანძილის წარმოდგენა? ცხადია, არა. მაგრამ ჩვენ არ უარვყოფთ ამ ფაქტს, რადგან მეცნიერულადაა დასაბუთებული.

პირველი შეცდომა, რომელსაც ათეისტები უშვებენ, როდესაც თავსატეხს ხსნიან სახელწოდებით "საიდან გაჩნდა ღმერთი?" იმაში მდგომარეობს, რომ ღმერთი - მატერიალური საგანი არ არის. როდესაც მის წარმოშობაზე და არსებობაზე ვმსჯელობთ, არ შეიძლება მხოლოდ პირადი გამოცდილებით აპელირება. 

ის, ვინც მთელი ჩვენი მატერია ენერგიისაგან შექმნა, თავად არ შედგება იმავე მატერიისაგან, ამიტომ ჩვენი ფიზიკის კანონების გამოყენება ღმერთთან და იმ საკითხთან მიმართებით, თუ როგორ გაჩნდა ის, არ შეიძლება. არსებითად, შეკითხვა ღვთის წარმოშობის შესახებ თავიდანვე არაკორექტულია. როგორც ერთმა ადამიანმა თქვა: 

- არ ღირს მზარეულის ძებნა ბორშის ქვაბში!

კომპიუტერის შემქმნელი არზის კომპიუტერში

«პასუხი იმაში მდგომარეობს, რომ ეს შეკითხვა აზრს მოკლებულია. ეს ჰგავს შეკითხვას: «როგორ გამოიყურება ცისფერი სუნი?» ცისფერი არ განეკუთვნება იმ ნივთების კატეგორიას, რომლებსაც სუნი აქვთ, ამიტომ თავად შეკითხვა არაკორექტულია. ამის მსგავსად, ღმერთი არ განეკუთვნება იმ ნივთების კატეგორიას, რომლებიც იქმნებიან ან ჩნდებიან. ღმერთს არ გააჩნია მიზეზი და არ იქმნება – ის უბრალოდ არსებობს. საიდან ვიცით ჩვენ ეს?

ჩვენ ვიცით, რომ არაფრისგან არაფერი წარმოიქმნება. ასე რომ, თუ ოდესღაც აბსოლუტურად არაფერი არ იყო, მაშინ ვერაფერი იარსებებდა. მაგრამ რაღაცები არსებობს. მაგრამ ნივთები არსებობენ. თანაც გონივრული მიზანმიმართული დაგეგმარებით. ამასთანავე, თუ შეუძლებელია აბსოლუტურად არაფერს ეარსება, შესაბამისად რაღაცას ყოველთვის უნდა ეარსება.ამ ყოველთვის არსებულს ვუწოდებთ ზუსტად ღმერთს. ღმერთი არის ის რასაც არ აქვს არსებობის მიზეზი, მაგრამ არის მიზეზი ყველაფერი დანარჩენის არსებობისა. ღმერთი არის შეუქმნელი შემქმნელი, რომელმაც შექმნა სამყარო და ყველაფერი მასში.

აღსანიშნავია, რომ ღვთის მარადიულობის ცნება მხოლოდ მშრალი ფაქტი არ არის. : ღვთის უსასრულობა იმის გარანტიაა, რომ, მისი სიყვარულით აღსავსე დანაპირების თანახმად, ჩვენ შევძლებთ მარადიულად ვიცოცხლოთ. ჩვენი ცხოვრება წამიერია. ჩვენგან განსხვავებით ღმერთი აღწერილია, როგორც „თავშესაფარი თაობიდან თაობაში“. როგორც მოსიყვარულე მამა, იეჰოვა იყო, არის და ყოველთვის იქნება თავისი ხალხის გვერდით. შეგვიძლია გავიხაროთ ამ დიდებული ჭეშმარიტებით! (ფსალმუნი 90:1

მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, თუ როგორ გაჩნდა ღმერთი? 

პირველი, რისი თქმაც შეიძლება, ესაა ის, რომ ღმერთი არაფერში არაა ჩვენს წინაშე ვალდებული. ჩვენ ვართ ვალდებულები მის წინაშე. მით უმეტეს ის საერთოდ არაა ვალდებული იმ ადამიანების წინაშე, რომლებიც მის არსებობასაც კი არ აღიარებენ და არ სურთ მის ნათლად გამოხატულ ზნეობრივ ნორმებს დაემორჩილონ. 

მეორე, ბიბლია იწერებოდა იმ დროში, როდესაც არ არსებობდა არც ფიზიკა, არც ქიმია და არც ისტორია, როგორც ასეთი. როგორ შეძლებდა ის, რომ თითებზე აეხსნა ბუნების ურთულესი კანონები? 

ჩავატაროთ ექსპერიმენტი: ავიღოთ ასეთი "ჭკვიანი" ადამიანი, მივცეთ მას საბუნებისმეტყველო მეცნიერების რამოდენიმე წიგნი და გავგზავნოთ ჯუნგრლებში რომელიმე პირველყოფილ ტომთან, რომლებმაც მხოლოდ წერა-კითხვა იციან. მივიდეს ეს "ჭკვიანი" ადამიანი და ეს წიგნები მიუტანოს მათ, რათა ბუნების უამრავი საიდუმლო გაიგონ. როგორ ფიქრობთ, რას უზავენ ისინი ამ წიგნებს? დიახ, აშკარად არადანიშნულებისამებრ გამოიყენებენ. აბა თქვენ რას ელოდით? ამ ადამიანს მათი სწავლების შესაძლებლობაც რომ მიეცეს, საეჭვოა რომ მან წარმატებას მიაღწიოს, იმიტომ რომ ამ ადამიანებს უბრალოდ არაფერში სჭირდება ამ ყველაფრის ცოდნა!

დღეს, შეკითხვაზე პასუხის გაცემა, როგორ გაჩნდა ღმერთი, იგივეა, პიგმეებს რომ ავუხსნათ ადრონული კოლაიდერის მუშაობის პრინციპი. 

როგორ გაჩნდა ღმერთი? შესაძლოა მან თავად მოუყვეს მომავალში იმ ადამიანებს, რომლებსაც ის ნამდვილად უყვართ და რომლებსაც მან მარადიული სიცოცხლე დაჰპირდა. და ეს ხუმრობა არაა. 

შეკითხვა მხოლოდ იმაში მდგომარეობს: თქვენ თუ იქნებით მათ რიცხვში?

- ერთმა ერთხელ თქვა: ეგ რანაირი ყოვლისშემძლე ღმერთია, თუ ადამიანებისათვის საკუთარი თავის ჩვენება არ შეუძლია, მას ხომ ყველაფერი უნდა შეეძლოს! - ის გულისხმობდა შემთხვევას, როდესაც მოსე სთხოვდა ღმერთს, რომ ჩვენებოდა მას. და, მართლაც, მაშინ ღმერთმა მოსეს მიუგო:

ვერ იხილავ ჩემს სახეს, რადგან შეუძლებელია, ადამიანმა იხილოს ის და ცოცხალი დარჩეს. (გამოსვლა 33:20)

მოცემულ შემთხვევაში ღმერთმა მოსეს თხოვნა არ შეასრულა არა იმიტომ, რომ მას შეზღუდული შესაძლებლობები ჰქონდა, არამედ იმიტომ რომ ადამიანს ჰქონდა შეზღუდული შესაძლებლობები! ეს იგივეა, მოსეს რომ ღმერთისთვის მზეზე ექსკურსიის მოწყობა ეთხოვა. მილიონობით გრადუსი და უძლიერესი რადიაცია მომენტალურად გაანადგურებდა ნებისმიერ ადამიანს, რომელიც მსგავსი რამის განხორციელებას შეეცდებოდა. მაგრამ ღმერთმა ტრილიონობით ისეთი თერმობირთვული რეაქტორები შექმნა, როგორიც ჩვენი მზეა, მაშ თავად როგორ ენერგიასღა უნდა ფლობდეს?

ცვილივით დადნა მთები იეჰოვას, მთელი დედამიწის უფლის გამო. (ფსალმუნები 97:5)

ღმერთი ერთი წამითაც რომ მოახლოებოდა ჩვენს დედამიწას, ჩვენი პლანეტა ისევე დადნებოდა როგორც ცვილი ცეცხლში.

ბიბლია ნათლად საუბრობს ჩვენი შემოქმედის გონებრივი შესაძლებლობების შესახებ:

მაღლა აღაპყარით თვალები და შეხედეთ. ვინ შექმნა ეს ყველაფერი? მან, ვისაც თავისი სათვალავით გამოჰყავს მათი ლაშქარი, სახელით მოუხმობს თითოეულ მათგანს. მისი დიდი ძლიერებისა და ძლევამოსილების გამო არცერთი მათგანი არ აკლდება მას. (ესაია 40:26)

ჩვენს სამყაროში ასტრონომებმა უკვე დაახლოებით ტრილიონი გალაქტიკა დათვალეს, რომელთაგან თითოეულშიც მილიარდობით ვარსკვლავებია. და თითოეულ ვარსკვლავს ღმერთი სახელით მოუხმობს, იცის მათი პარამეტრები და აგებულება. ესეც კი საკმარისია იმისათვის, რომ მივხვდეთ, რომ "ჩაუწვდომელია მისი გაგების უნარი." (ესაია 40:28)

3. სამყაროში ყველაფერი შემთხვევით, დიდი აფეთქების შედეგად გაჩნდა

მაგრამ რატომ მოხდა აფეთქება?

  ვინ ან რამ გამოიწვია ეს აფეთქება?

ან საერთოდ, იქ საიდან გაჩნდნენ აფეთქებისთვის საჭირო ნაწილაკები? რა იყო იქ მანამდე?“

როგორ მოხდა რომ ერთი ატომის აფეთქების შედეგად წარმოიშვა ამდენი ნივთიერება და ელემენტი?პრაქტიკულად მთელი მენდელეევის სისტემა  და თან ისეთი მასშტაბით როგორიცაა მილიარდობით ვარსკვლავიდან გალაქტიკა ეს მხოლოდ და მხოლოდ თეორიაა რომელიც რამოდენიმე მეცნიერს მოუვიდა თავში  როგორ წარმოიშვა კანონები აფეთქებისას და საერთოდ საიდან მოვიდა ენერგია რომელმაც დიდი აფეთქება გამოიწვია? 

რატომ მოხდა დიდი აფეთქება დაახლოებით 13.75 მილიარდი წლის წინ და არა მანამდე ან უფრო მერე? რაღაცა ძალა ჩაერია აშკარად, თორემ რაღა მაინც და მაინც იმ მომენტში მოხდა დიდი აფეთქება? რითი იყო ის მომენტი გამორჩეული სხვა მომენტებისგან?

2. რა უფრო ლოგიკურია შენთვის: ის, რომ არაფრისგან წარმოიშვა ყველაფერი, თუ ის, რომ ეს ყველაფერი შემოქმედმა შექმნა

„წარმოიდგინე, რომ სტამბაში საბეჭდი დანადგარი აფეთქდა, მთელი საღებავი კედლებსა და ჭერს მიესხა და იმდენი ტექსტი დაიწერა, რომ ერთი ლექსიკონი გამოვიდოდა. დაიჯერებდი ასეთ აბსურდულ რამეს?“ . და თუ ამის დაჯერებაა შეუძლებელი, რაოდენ უფრო წარმოუდგენელია იმის დაჯერება, რომ ასეთი მოწესრიგებული სამყარო შემთხვევით, დიდი აფეთქების შედეგად გაჩნდა

 მოწესრიგებული დასაწყისი

შეგვიძლია ერთ რამეს დავუფიქრდეთ: ატომური ბომბის აფეთქებისას მატერიის უკონტროლო გარდაქმნა ენერგიად ქაოსს წარმოშობს, რაც იაპონიაში 1945 წელს მსგავსი ბომბების აფეთქებით გამოწვეულმა ნაგასაკის უმეტესი ნაწილისა და ჰიროსიმას მასიურმა განადგურებამ დაგვანახვა. მაგრამ ქაოსისგან სრულიად საპირისპიროდ, სამყარო ჰარმონიული და თვალწარმტაცია! ჩვენი საკვირველი დედამიწაც სავსეა სიცოცხლის საოცარი მრავალფეროვნებით. ცხადია, გონივრული ხელმძღვანელობისა და დარეგულირების გარეშე ისინი ვერ გაჩნდებოდნენ!

რაც მეტად ვფიქრობდი სიცოცხლის საწყისზე, მით მეტად ვრწმუნდებოდი, რომ პირველი ცოცხალი ორგანიზმი საკმაოდ რთული აგებულების უნდა ყოფილიყო. მაგალითად, მას უნდა ჰქონოდა რეპროდუქციის უნარი, რისთვისაც საჭიროა გენეტიკური ინფორმაცია და ამ ინფორმაციის ზუსტი ასლის შექმნის მექანიზმი. გარდა ამისა, უმარტივეს ცოცხალ უჯრედსაც კი სჭირდება მოლეკულური მექანიზმები, რომლებიც წარმოქმნის ახალი უჯრედის შემადგენელ ყველა ნაწილს, და სისტემა, რომელიც შეძლებს ენერგიის მიღებასა და გამოყენებას. განა შეიძლება, რომ ასეთი რთული მექანიზმები უსიცოცხლო მატერიისგან შემთხვევით გაჩენილიყო? 

მცდარი აზრი: ადამიანები ცხოველებისგან წარმოიშვნენ

თუ ადამიანები ცხოველებისგან წარმოიშვნენ, მაგალითად მაიმუნებისგან, რატომ არის ამხელა სხვაობა ჩვენსა და მათ გონებრივ შესაძლებლობებს შორის? 

რატომ არის სიცოცხლის ერთი შეხედვით ყველაზე მარტივი ფორმებიც კი საოცრად რთული?  ახლა რატომ არ ხდება გარდაქმნა? ალბათ მოწყინდათ ადამიანად ქცევა.

4. ევოლუციის თეორია მეცნიერულად დასაბუთებულია

შეიძლება ევოლუცია მეცნიერულ თეორიად ჩაითვალოს?

როგორ უნდა განვსაზღვროთ, არის თუ არა ესა თუ ის თეორია მეცნიერული? ერთი სამეცნიერო ენციკლოპედიის (Encyclopedia of Scientific Principles, Laws, and Theories) თანახმად, მეცნიერები თეორიას ჭეშმარიტებად იმ შემთხვევაში აღიარებენ, თუ ალბერტ აინშტაინის გრავიტაციის თეორიის მსგავსად, შესაძლებელი იქნება . . .

1. მასზე დაკვირვების მოხდენა

2. მრავალჯერადი ექსპერიმენტის შედეგად ერთი და იგივე შედეგის მიღება

3. მის საფუძველზე მომავლის ზუსტი პროგნოზირება

ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, რის თქმა შეიძლება ევოლუციაზე? ევოლუციის პროცესებზე დაკვირვება შეუძლებელია. ექპერიმენტალურად მისი გამეორება შეუძლებელია. ევოლუციის პროცესების ზუსტი განჭვრეტა შეუძლებელია. შეიძლება, რომ ევოლუციას ჰიპოთეზა მაინც ვუწოდოთ? ერთი ლექსიკონის თანახმად, ჰიპოთეზა არის „რაიმე მოვლენის ასახსნელად წამოყენებული მეცნიერული ვარაუდი, რომლის უეჭველობა ჯერ არ არის ცდით დამტკიცებული“.

5.ყოვლისშემძლეობის პარადოქსი

ყოვლისშემძლეობის პარადოქსი - ესაა პარადოქსი, რომელიც შეეხება საკითხს იმის შესახებ, თუ რისი გაკეთება შეუძლია ყოვლისშემძლე ღმერთს, მაგალითად, შეუძლია თუ არა ღმერთს ისეთი ქვა შექმნას, რომელსაც თვითონაც კი ვერ ასწევს?

თუ არსებას შეუძლია შექმნას ქვა რომელსაც ის ვერ ასწევს, მაშინ ის აღიარებს რომ მას არ შეუძლია რაღაცის გაკეთება და მაშასადამე არ არის ყოვლისშემძლე.

თუ არსებას არ შეუძლია შექმნას ქვა რომელსაც ის ვერ ასწევს, მაშინ ის აღიარებს რომ მას არ შეუძლია რაღაცის გაკეთება და შესაბამისად არ არის ყოვლისშემძლე.

გასაგებია, რომ ეს შეკითხვა საძირკველშივე არაკორექტულია. მაგრამ მრავალი "ჭკვიანი" ათეისტი ცდილობს ასეთი შეკითხვებით მორწმუნე ადამიანების ჩიხში შეყვანას და, უნდა ვაღიაროთ, რომ ხშირად ეს მათ გამოსდით. იმისათვის, რომ ასეთი რამ პირადად თქვენც არ დაგემართოთ, მოდი ვიფიქროთ, თუ როგორ ვუპასუხოთ ამ დიალექტიკურ თავსატეხს.

ყოვლისშემძლეობის პარადოქსი ანუ ქვა ღვთისათვის.

მაშ ასე, შეკითხვაზე: "შეუძლია თუ არა ყოვლისშემძლე ღმერთს ისეთი ქვა შექმნას, რომელსაც თვითონაც კი ვერ ასწევს?" ამგვარად ვპასუხობთ:

- და სად უნდა შექმნას მან ეს ქვა, კოსმოსში თუ დედამიწაზე?

ეს ძალიან კარგი შეკითხვაა, რომელიც მაშინვე საქმეში ჩართავს თანამოსაუბრის გონებრივ შესაძლებლობებს.

დავუშვათ გვეუბნება, რომ კოსმოსში. მაშინ შეგვიძლია მას შევახსენოთ, რომ უწონადობის პირობებში ნებისმიერი ობიექტის წონა, ძალიან დიდისაც კი, ნულის ტოლი იქნება. ამავდროულად, ამგვარ პირობებში არ იარსებებს საყრდენი წერტილი, რათა ეს ქვა "აწეული" იქნას.

ხოლო თუ ის გვეტყვის, რომ ეს ქვა დედამიწის საზღვრებში უნდა შექმნას, აქ უკვე შეზღუდვები არსებობს. თუ ქვა თავად დედამიწაზე დიდი იქნება, მაშინ უკვე დედამიწა კი არ მიიზიდავს ქვას, არამედ პირიქით, ქვა მიიზიდავს დედამიწას.

მოკლედ, როგორც ერთ ისე მეორე შემთხვევაში ექსპერიმენტისათვის საჭირო პირობები არ არსებობს, რაც იმას ნიშნავს, რომ მისი შესრულება შეუძლებელია და შეკითხვა არაკორექტული და უსაფუძვლოა კლასიკური ფიზიკის თვალსაზრისით.

საერთოდ კი, პარადოქსული შეკითხვების დასმა ყოველთვის მომგებიანია, იმიტომ რომ მოპასუხე ვერასოდეს ვერ უპასუხებს მას პირდაპირ და აუცილებლად არამომგებიან მდგომარეობაში აღმოჩნდება. ზუსტად ამაზე აქვთ გათვლა მათ, ვინც ამ შეკითხვას სვავენ. 

ამგვარი ახსნა სარკისებურად ირეკლავს მეორე კლასიკურ პარადოქს - დაუბრკოლებელი ძალის პარადოქსს: რა მოხდება მაშინ, როდესაც დაუბრკოლებელ ძალას შეხვდება უძრავი ობიექტი? ამ პარადოქსის პასუხი ამგვარია: თუ ძალა დაუბრკოლებელია, მაშინ ამავე განსაზღვრებით არ არსებობს ნამდვილად უძრავი ობიექტი; და პირიქით, თუ უძრავი ობიექტი სინამდვილეში არსებობს, მაშინ ვერანაირი ძალა ვერ განისაზღვრება როგორც ჭეშმარიტად დაუბრკოლებელი.

ვინმემ შესაძლოა პარადოქსი გადაჭრას თუ ჩავთვლით, რომ ყოვლისშემძლეობა აუცილებლად არ მოიცავს ყველაფრის შესაძლებლობას ერთსა და იმავე დროს, ანუ ყოველთვის. შესაბამისად, არგუმენტი შეიძლება ამგვარად ჩამოყალიბდეს:

არსებას შეუძლია შექმნას ქვა, რომელსაც იმ მომენტში ის ვერ ასწევს.

თუმცა, არის რა ყოლისშემძლე, არსებას ყოველთვის შეუძლია მოგვიანებით საკუთარ თავს მისცეს დამატებითი სიძლიერე, რათა შესძლოს ამ ქვის აწევა. მაშასადამე, ეს არსება ლეგიტიმურად ყოვლისშემძლედ რჩება.

: შეეძლო კი ყოვლისშემძლე არსებას, ამ შემთხვევაში, ქრისტიანულ ღმერთს, შეექმნა ატომები, რომელთაც ის თავადაც ვერ გახლეჩდა?

, როდესაც ღმერთი იგულისხმება, როგორც ყოვლისშემძლე, ეს განსაზღვრება უნდა გავიგოთ ისე, რომ ის გამორიცხავს ნებისმიერ საქმიანობას, რომელიც ყოვლისშემძლეობას კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენებდა. მაგ. ღმერთის უკვდავობა მის ყოვლისშემძლეობას კი არ ჩრდილავს, არამედ ხაზს უსვამს მას. 

5.rnm world თეორია

​"რნმ-ის სამყაროს" ჰიპოთეზა ეფუძნება დაშვებას, რომ სიცოცხლის საწყის ეტაპზე რნმ ერთდროულად ასრულებდა ინფორმაციის მატარებლისა და კატალიზატორის (რიბოზიმი) ფუნქციას. თუმცა, დეტალური ანალიზი აჩვენებს, რომ ეს მოდელი აწყდება გადაულახავ წინააღმდეგობებს:

​1. ქიმიური და სტრუქტურული ბარიერები (მატერიალური შეუძლებლობა)

​ნებისმიერი პრებიოტიკური სცენარი მოითხოვს რნმ-ის კომპონენტების სპონტანურ სინთეზს, რაც ბუნებრივ პირობებში ფიზიკურად შეუძლებელია:

• ​ქირალობის (Chirality) პრობლემა: ბიოლოგიური რნმ შედგება მხოლოდ "მარჯვენა" (D) ორიენტაციის შაქრებისგან. ბუნებრივ გარემოში ყოველთვის წარმოიქმნება D და L ფორმების თანაბარი ნარევი (რაცემატი). L-ფორმის თუნდაც ერთი მოლეკულის ჩართვა ჯაჭვში წყვეტს პოლიმერიზაციას. გარეშე "ინტელექტუალური" ან ფერმენტული სელექციის გარეშე, მხოლოდ D-ფორმის შერჩევა ქიმიური ქაოსიდან შეუძლებელია.
• ​წყლის პარადოქსი და ჰიდროლიზი: რნმ-ის ფორმირება (პოლიმერიზაცია) არის კონდენსაციის რეაქცია, რომელიც გამოყოფს წყალს. თერმოდინამიკის კანონების მიხედვით, წყლიან გარემოში (ოკეანეში) რეაქცია მიმდინარეობს საპირისპიროდ — ჰიდროლიზისკენ. წყალი შლის რნმ-ის ჯაჭვს უფრო სწრაფად, ვიდრე მისი აწყობაა შესაძლებელი.
• ​ციკლიზაცია: მოლეკულების ფორმირებისას ხშირად ხდება შიდა ციკლიზაცია, რაც ფიზიკურად ბლოკავს ჯაჭვის შემდგომ ზრდას (სკაფოლდინგის არარსებობა).

​2. მათემატიკური და ინფორმაციული პარადოქსები

• ​ალბათობის "ასტრონომიული" ზღვარი: პირველი ფუნქციური რეპლიკაზის (რომელსაც საკუთარი თავის კოპირება შეუძლია) შემთხვევითი წარმოქმნა მოითხოვს ნუკლეოტიდების იმდენად ზუსტ თანმიმდევრობას, რომ მისი ალბათობა ნულს უტოლდება. სამყაროს არსებობის დრო და დედამიწის რესურსები არ არის საკმარისი ასეთი "მოლეკულური ლატარიის" მოსაგებად.
• ​არასწორი დახვევა (Misfolding): შემთხვევით წარმოქმნილი რნმ-ის ჯაჭვების აბსოლუტური უმრავლესობა იღებს ფუნქციურად უსარგებლო 3D ფორმას. ფუნქციური რიბოზიმის მიღება მოითხოვს არა მხოლოდ სწორ კოდს, არამედ ზუსტ გეომეტრიას, რაც შემთხვევით გარემოში გამორიცხულია.

​3. აიგენის პარადოქსი და "გენეტიკური კატასტროფა"

​გერმანელმა ბიოფიზიკოსმა მანფრედ აიგენმა აჩვენა, რომ არსებობს ინფორმაციის შენარჩუნების მკაცრი ზღვარი:

1. ​რნმ-ის რეპლიკაცია შეცდომების გამასწორებელი ცილების (ფერმენტების) გარეშე ძალიან უზუსტოა.
2. ​მუტაციები ექსპონენციალურად გროვდება, რაც იწვევს ინფორმაციის სრულ დაკარგვას (გენეტიკურ კატასტროფას).
3. ​წინააღმდეგობა: სიზუსტისთვის საჭიროა რთული ფერმენტები, ხოლო ამ ფერმენტების კოდირებისთვის საჭიროა გრძელი, სტაბილური რნმ, რომელიც ამ ფერმენტების გარეშე ვერ იარსებებს.

​4. ლოგიკური "წრე" (დარვინამდე დარვინის პრობლემა)

​ჰიპოთეზა გულისხმობს, რომ ბუნებრივი სელექცია "ირჩევს" საუკეთესო რნმ-მოლეკულებს. თუმცა, ბუნებრივი სელექცია არ არსებობს რეპლიკაციის გარეშე, ხოლო რეპლიკაცია არ არსებობს უკვე ჩამოყალიბებული, ფუნქციური მოლეკულური აპარატის გარეშე. ეს არის ლოგიკური ჩიხი: სისტემა უნდა იყოს რთული, რათა დაიწყოს ევოლუცია, მაგრამ ევოლუციაა საჭირო, რათა სისტემა გახდეს რთული.

​5. ფუნქციური დუალიზმის პარადოქსი

​რნმ ერთდროულად უნდა იყოს:

• ​არასტაბილური, რათა მისი ჯაჭვები ადვილად განცალკევდეს რეპლიკაციისთვის.
• ​სტაბილური, რათა შეინარჩუნოს რთული 3D სტრუქტურა კატალიზური ფუნქციისთვის. ერთი და იგივე მოლეკულისთვის ამ ორი ურთიერთგამომრიცხავი თვისების ფლობა ბიოლოგიურად და ფიზიკურად პარადოქსულია.

„ცილის გარეშე რნმ-ის კოპირება ძალიან ნელი, არასტაბილური და შეცდომებით სავსე პროცესია. რნმ-ს არ გააჩნია საკმარისი ფუნქციური შესაძლებლობები, რომ ერთდროულად შეასრულოს ყველა ის ამოცანა, რომელიც სიცოცხლისთვისაა აუცილებელი. ამიტომ, რნმ-იც რომ ყოფილიყო პირველი მოლეკულა, მას მაინც დასჭირდებოდა წინასწარ არსებული ინფორმაციისა და რთული მოლეკულური მექანიზმების არსებობა. ამგვარად, „რნმ-ის სამყარო“ სიცოცხლის წარმოშობის საბოლოო ახსნა ვერ ხდება — ის მხოლოდ პრობლემას სხვა დონეზე გადაიტანს.“

რნმ-ს ფუნქცია და პრობლემები

RNA World თეორიის მიხედვით, პირველადი სიცოცხლე უნდა აერთიანებდეს რნმ-ის როლებს: ინფორმაციის მატარებელი + კატალიზატორი.

თუმცა რნმ ბუნებრივ პირობებში არასტაბილურია (წყალი, UV, მაღალი ტემპერატურა) და მისი ნუკლეოტიდების სპონტანური შექმნა ბუნებრივ გარემოში ექსპერიმენტულად არასდროს დადასტურებულა.

სპონტანური თვითრეპლიკაციის შეუძლებლობა

თვითრეპლიკაციისთვის აუცილებელია გრძელი, სპეციფიკური ნუკლეოტიდების თანმიმდევრობა.

შემთხვევითი ქიმიური რეაქციებით ასეთ თანმიმდევრობას მიღწევა წარმოუდგენლად იშვიათია, თუნდაც ტრილიონობით რეაქციის არსებობის პირობებში.

ინფორმაციული სისტემა

სიცოცხლე მოითხოვს კოდირებულ, ფუნქციურ ინფორმაციას.

სპონტანური ქიმია ვერ ქმნის წინასწარ განსაზღვრულ კოდს; ქიმიური რეაქციები მხოლოდ ენერგეტიკულად შესაძლებელ პროდუქტებს ქმნიან, არა ფუნქციურად ორგანიზებულ ინფორმაციას.

ურთიერთქმედების პრობლემა

თანამედროვე უჯრედში დნმ, რნმ და ცილები თანმიმდევრულად მოქმედებენ.

პრიმიტიულ გარემოში მათი ერთდროული გაჩენა და სწორი ურთიერთქმედება ბუნებრივად წარმოუდგენელია.

🔹 ლოგიკური დასკვნა

რნმ თავის თავში ძალიან რთული მოლეკულაა, რომლის სტაბილური, თვითრეპლიკაციური ფორმა ბუნებრივ პირობებში ვერ წარმოიქმნებოდა.

შესაბამისად, რნმ-სგან პირდაპირი განვითარების გზით სიცოცხლის წარმოშობა ბუნებრივი პროცესებით პრაქტიკულად შეუძლებელია.

ნებისმიერი სცენარი, რომელიც ცდილობს აბიოგენეზის ახსნას, აუცილებლად უნდა გადალახოს პრობლემა: სემანტიკური ინფორმაცია + სტრუქტურული სტაბილურობა + თვითრეპლიკაცია — დღეს ეს არ არსებობს ექსპერიმენტულად.

​დასკვნა

​"რნმ-ის სამყაროს" ჰიპოთეზა ვერ ხსნის გადასვლას ქიმიიდან ბიოლოგიაზე, რადგან ის მოითხოვს მრავალი დამოუკიდებელი და კრიტიკული ბარიერის ერთდროულ გადალახვას (ქირალობა, სტაბილურობა, ინფორმაციული სიზუსტე, ევოლუციური მექანიზმი).

​სისტემა, სადაც ინფორმაცია (რნმ), კატალიზი (ცილები) და ენერგია (მეტაბოლიზმი) ერთმანეთისგან განცალკევებით არ ფუნქციონირებს, მიუთითებს იმაზე, რომ სიცოცხლის საწყისი ელემენტები არა თანმიმდევრულად, არამედ ინტეგრირებულად, ერთიან სისტემად უნდა გაჩენილიყო.

​ზოგი ამბობს თიხის ფენებს შორის მოქცეული მოლეკულები უფრო მდგრადია ულტრაიისფერი გამოსხივებისა და დაშლის მიმართ. ეს არის პასუხი იმაზე, თუ როგორ არ დაიშალა რნმ პირველსავე წუთებში.
​რატომ ვერ ხსნის თიხა ყველაფერს? (გადაულახავი ბარიერები)
​მიუხედავად იმისა, რომ თიხა გვეხმარება "ფიზიკურ გადარჩენაში", ის ვერ ჭრის ინფორმაციულ პრობლემას:
​წებოვანი ხაფანგის ეფექტი: თიხა ისე ძლიერად იკავებს მოლეკულებს, რომ მათი "გათავისუფლება" რეაქციის შემდეგ ძალიან რთულია. იმისათვის, რომ სიცოცხლე განვითარდეს, მოლეკულამ უნდა შეძლოს ზედაპირის დატოვება და გამრავლება. თიხაზე მიკრული რნმ უბრალოდ "მკვდარი" დეკორაციაა.
​ინფორმაციული ქაოსი: თიხა ნუკლეოტიდებს აკავშირებს მათი მუხტის მიხედვით და არა მათი კოდის მიხედვით. ის ვერ განსაზღვრავს, რა თანმიმდევრობით დალაგდება აზოტოვანი ფუძეები. ანუ, თიხამ შეიძლება "ააგოს" კედელი, მაგრამ ეს კედელი არაფერს არ "ამბობს" — მასში არ არის ინფორმაცია.
​კატალიზური შეზღუდვა: თიხა აჩქარებს რეაქციას, მაგრამ ის ძალიან პრიმიტიულია. ის ვერ შეედრება რიბოსომას ან ცილებს სიზუსტეში. შეცდომების რაოდენობა ისეთი დიდია, რომ ნებისმიერი აწყობილი ჯაჭვი იქნება "გენეტიკური ნაგავი".

6.კუადრუპლექსური სამყაროს თეორია.

პასუხი : 

​1. ინფორმაციული პარადოქსი: „მკვდარი კოდის“ პრობლემა

​კუადრუპლექსური თეორია ამბობს, რომ სიცოცხლე დაიწყო გუანინის (G) გრძელი ჯაჭვებით.

• ​არგუმენტი: ინფორმაცია, თავისი არსით, მოითხოვს ცვალებადობას და არჩევანს (მაგალითად, 0 და 1 ციფრულ კოდში). მხოლოდ ერთი ასოსგან (GGGG...) შემდგარი ჯაჭვი არის სტატიკური კრისტალი და არა ინფორმაციული კოდი.
• ​დასკვნა: გუანინის სვეტი შეიძლება იყოს ფიზიკურად სტაბილური „ხარაჩო“, მაგრამ ის ვერასოდეს გახდება „პროგრამა“. მატერიალური სტრუქტურა თავისთავად ვერ წარმოშობს აზრს და ინსტრუქციას.

​2. თვითრეპლიკაციის (თვითწარმოების) არარსებობა

​ნებისმიერი სიცოცხლის საწყისი მოდელისთვის უმთავრესია ინფორმაციის გადაცემის უნარი.

• ​არგუმენტი: .G-კუადრუპლექსებს  არ გააჩნიათ ექსპერიმენტულად დადასტურებული თვითგამრავლების მექანიზმი.
• ​დასკვნა: თუ მოლეკულას არ შეუძლია საკუთარი თავის ზუსტი ასლის შექმნა, ბუნებრივი შერჩევა ვერ დაიწყება. სისტემა, რომელიც არ მრავლდება, პირველივე თაობაში „კვდება“.

​3. ქიმიური „მონოკულტურის“ ილუზია

​თეორია ეყრდნობა დაშვებას, რომ პრებიოტურ (სიცოცხლემდელ) გარემოში გუანინი დომინირებდა.

• ​არგუმენტი: ქიმიური ევოლუციის კანონზომიერებით, „პირველად სუპში“ ოთხივე ნუკლეოტიდური ბაზა (A, C, G, U) სხვადასხვა რაოდენობით წარმოიქმნებოდა. არ არსებობს არანაირი გეოლოგიური ან ქიმიური მტკიცებულება იმისა, რომ ბუნებამ მხოლოდ გუანინი „ამოარჩია“ და დააგროვა.
• ​დასკვნა: გუანინი ერთ-ერთი ყველაზე რთული სინთეზის მქონე ბაზაა. მისი იზოლირებული დომინირება სხვა ბაზების გარეშე მეცნიერულად დაუსაბუთებელია.

​4. მათემატიკური და სტატისტიკური „კატასტროფა“

​თეორია ცდილობს ახსნას რთული სისტემების ეტაპობრივი წარმოშობა, თუმცა აწყდება ალბათობის ბარიერს.

• ​არგუმენტი: ერთი საშუალო ცილის შემთხვევითი აწყობის შანსი 10^{164}-დან 1-ია. კუადრუპლექსური მოდელი ვერ ხსნის, როგორ „გამოიცნო“ ბუნებამ მხოლოდ მარცხენა ამინომჟავების გამოყენება ან როგორ დალაგდნენ ისინი ფუნქციურ თანმიმდევრობად გუანინის სვეტზე.
• ​დასკვნა: სტატისტიკურად, სამყაროს არსებობის დროც კი არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ ქაოსიდან ასეთი სიზუსტის ფუნქციური სისტემა შემთხვევით ჩამოყალიბებულიყო.

​5. ევოლუციური გადასვლის (ტრანზიციის) ჩიხი

​თუნდაც დავუშვათ, რომ გუანინის კრისტალები არსებობდა, გაუგებარია მათი ტრანსფორმაცია თანამედროვე გენეტიკაში.

• ​არგუმენტი: თეორია ვერ ხსნის მკაფიო მექანიზმს, თუ როგორ გადავიდა სტაბილური, „ჩაკეტილი“ G-კუადრუპლექსი დინამიურ, ორსპირალიან დნმ-ის სისტემაზე. ნუკლეოტიდების ჩანაცვლება, რომელიც თერმულ სტაბილურობას ამცირებს (~40°C-ით), უფრო მეტად სისტემის დაშლას გამოიწვევდა, ვიდრე მის განვითარებას.
• ​დასკვნა: სტაბილურობიდან დესტაბილიზაციაზე გადასვლა ევოლუციური „უკან გადადგმული ნაბიჯია“, რაც ეწინააღმდეგება თვითგადარჩენის პრინციპს.

​შეჯამება: ამ თეორიას აქვს 

1. ​ფუნქციური შეზღუდულობა: კუადრუპლექსებს არ გააჩნიათ RNA-ს მსგავსი ფართო კატალიზური მრავალფეროვნება.
2. ​ლოგიკური წყვეტა: ნაწილები (გუანინი) ვერ ქმნიან მთლიანობას (უჯრედს) წინასწარი გეგმისა და ინტელექტუალური ჩარევის გარეშე.

აქვს ძალიან დიდი „ნახტომები“  ლოგიკაში

არ აქვს ძლიერი ექსპერიმენტული მხარდაჭერა

ბევრ ადგილას არის ჰიპოთეზა, არა დემონსტრაცია

​ამ არგუმენტების ერთობლიობა ადასტურებს, რომ კუადრუპლექსური „ხარაჩო“ უფრო მეტად ბიოქიმიური ჩიხია, ვიდრე სიცოცხლის საწყისი წერტილი.

7.Watson-Crick-ის მოდელი 

Watson-Crick-ის მოდელი  არის დნმ-ის კლასიკური სტრუქტურა, რომელიც ყველამ ვიცით: ორმაგი სპირალი, სადაც აზოტოვანი ფუძეები წყვილდებიან პრინციპით: ადენინი (A) — თიმინთან (T) და გუანინი (G) — ციტოზინთან (C).

​ეს მოდელი 1953 წელს ჯეიმს უოტსონმა და ფრენსის კრიკმა ჩამოაყალიბეს (როზალინდ ფრანკლინის მონაცემებზე დაყრდნობით). იგი ითვლება გენეტიკის "წმინდა წერილად", რადგან ხსნის, როგორ ინახება და კოპირდება ინფორმაცია.

​თუმცა, თუ მას განვიხილავთ სიცოცხლის წარმოშობის პირველად ეტაპზე, აქაც უამრავი პრობლემა იჩენს თავს. აი, არგუმენტები, რომლებიც აბათილებს მოსაზრებას, რომ Watson-Crick-ის სტრუქტურა იყო "პირველი" და სპონტანურად წარმოქმნილი:

​1. "სინქრონული სინთეზის" პარადოქსი

​იმისთვის, რომ Watson-Crick-ის წყვილები ჩამოყალიბდეს, საჭიროა ორივე "პარტნიორი" (მაგ. A და T) ერთდროულად და დიდი რაოდენობით არსებობდეს ერთსა და იმავე გარემოში.

• ​გაბათილება: ქიმიურმა ექსპერიმენტებმა აჩვენა, რომ პრებიოტურ პირობებში პურინების (A, G) და პირიმიდინების (C, U/T) სინთეზი რადიკალურად განსხვავებულ გარემოს მოითხოვს.
• ​ლოგიკა: თითქმის შეუძლებელია, რომ ბუნებას ერთ ქვაბში მოეხარშა ოთხივე ნუკლეოტიდი ისე, რომ მათ მაშინვე დაეწყოთ იდეალური წყვილების შექმნა.

​2. "არასწორი" შეკავშირების პრობლემა (Non-canonical pairing)

​Watson-Crick-ის წყვილები ძალიან სპეციფიკურია, მაგრამ ქიმიურად ისინი არ არიან ერთადერთი შესაძლებლობა.

• ​გაბათილება: სუფთა გარემოშიც კი ნუკლეოტიდები ხშირად ქმნიან ე.წ. Hoogsteen-ის წყვილებს ან სრულიად ქაოსურ კავშირებს.
• ​არგუმენტი: პირველყოფილ "ბულიონში" არ არსებობდა ფერმენტები (პოლიმერაზები), რომლებიც "შეამოწმებდნენ" წყვილების სისწორეს. Watson-Crick-ის სტრუქტურა ზედმეტად "სუფთაა" იმისთვის, რომ ბინძურ, ქაოსურ პრებიოტურ გარემოში დამოუკიდებლად გადარჩენილიყო.

​3. სპირალის გახსნის ენერგეტიკული ბარიერი

​Watson-Crick-ის ორმაგი სპირალი ძალიან სტაბილურია.

• ​გაბათილება: თუ პირველი მოლეკულა იყო Watson-Crick-ის სპირალი, ის ვერ შეძლებდა რეპლიკაციას (კოპირებას) დამხმარე ცილების გარეშე. სპირალი იმდენად მჭიდროდ არის შეკრული, რომ მისი "გახსნა" ინფორმაციის წასაკითხად დიდ ენერგიას მოითხოვს.
• ​დასკვნა: პირველი მოლეკულები უფრო სავარაუდოა, რომ ყოფილიყო ერთჯაჭვიანი ან არაწესიერი სტრუქტურის, ვიდრე იდეალური ორმაგი სპირალი.

​4. ქირალობის (Chirality) კატასტროფა

​ეს არის Watson-Crick-ის მოდელის ყველაზე დიდი ქიმიური "მტერი". ნუკლეოტიდები არსებობენ "მარჯვენა" (D) და "მარცხენა" (L) ფორმით. სიცოცხლე მხოლოდ "მარჯვენას" იყენებს.

• ​გაბათილება: ლაბორატორიულ პირობებში ყოველთვის იქმნება 50/50 ნაზავი. თუ ერთ ჯაჭვში ერთი "მარცხენა" ნუკლეოტიდი მაინც მოხვდება, Watson-Crick-ის სპირალი წყდება და ვეღარ იზრდება.
• ​არგუმენტი: სანამ არ არსებობდა მექანიზმი, რომელიც მხოლოდ "მარჯვენა" მოლეკულებს აარჩევდა, იდეალური ორმაგი სპირალის აწყობა სტატისტიკურად შეუძლებელი იყო.

​

8.სიცოცხლის წარმოშობის განხილვისას ხშირად ამბობენ, რომ „მარტივი თვითკოპირებადი სისტემები“ საკმარისი იქნებოდა ევოლუციის დასაწყებად.

 თუმცა ამ იდეაში არსებობს რამდენიმე სერიოზული თეორიული ბარიერი, რომელიც რჩება ღიად განხილვის საგნად.

პირველი პრობლემა უკავშირდება კოპირების სიზუსტეს. Eigen's paradox აჩვენებს, რომ თუ ინფორმაციის კოპირება ზედმეტად არაზუსტია, მაშინ მუტაციები სწრაფად ანგრევს არსებულ ინფორმაციას და სისტემა ვერ ინარჩუნებს სტაბილურობას. ხოლო თუ კოპირება ზედმეტად ზუსტია, მაშინ უკვე საჭიროა რთული მოლეკულური მექანიზმები, რომლებიც თავად წარმოადგენს მაღალი ორგანიზაციის სისტემას. შესაბამისად ჩნდება კითხვა: როგორ დაიწყო ინფორმაციის დაგროვება ისეთ პირობებში, სადაც არც მაღალი სიზუსტის მექანიზმებია და არც სტაბილური გენეტიკური სისტემა?

მეორე საკითხი ეხება ფუნქციური სტრუქტურების წარმოქმნას. ბიოლოგიური ცილები არ არის უბრალოდ ამინომჟავების ჯაჭვები — ისინი საჭიროებენ კონკრეტულ სივრცულ სტრუქტურას ფუნქციისთვის. შემთხვევითი პოლიმერიზაციის შედეგად მიღებული ამინომჟავების კომბინაციების აბსოლუტური უმრავლესობა არ ქმნის სტაბილურ ან ფუნქციურ სტრუქტურას. ამიტომ ჩნდება კიდევ ერთი კითხვა: როგორ მოხდა გადასვლა ქიმიური მრავალფეროვნებიდან იმ ძალიან ვიწრო სივრცემდე, სადაც ფუნქციური ცილები არსებობს?

მესამე საკითხი არის სისტემური ორგანიზაცია. ცალკეული მოლეკულები, თუნდაც თვითკოპირებადი, არ ქმნიან სიცოცხლეს. სიცოცხლე მოითხოვს ერთდროულად მუშაობას რამდენიმე კომპონენტის: ინფორმაციის შენახვის, ენერგიის გამოყენების და ქიმიური რეაქციების რეგულაციის. თუნდაც მარტივი მოდელები, როგორიცაა RNA world hypothesis, ჯერ კიდევ არ აჩვენებს სრულად, როგორ გადაიქცა ერთ მოლეკულაზე დაფუძნებული სისტემა კოორდინირებულ, თვითმდგრად ბიოლოგიურ სისტემად.

ამიტომ მთავარი პრობლემა არ არის მხოლოდ ის, შეიძლება თუ არა ცალკეული ქიმიური პროცესების არსებობა, არამედ ის, როგორ გაჩნდა მათი ინტეგრირებული, ინფორმაციულად ორგანიზებული სისტემა.

9.ქვემოთ არის მოკლე პასუხები ყველაზე გავრცელებულ კონტრარგუმენტებზე, 

1️⃣ „შეიძლება პირველი უჯრედი ძალიან მარტივი იყო“

მარტივი არ ნიშნავს უმოქმედოს.

თუნდაც ყველაზე ელემენტარულ სიცოცხლეს სჭირდება მინიმუმ სამი რამ: ინფორმაცია, თვითრეპლიკაცია და სტაბილური მოლეკულები. თუ ეს სამი ერთად არ არსებობს, სისტემა სიცოცხლე აღარ არის. ამიტომ „უბრალო უჯრედი“ მაინც უნდა ფლობდეს ორგანიზებულ ბიოქიმიურ სისტემას.

2️⃣ „ამინომჟავები ასტეროიდებში აღმოაჩინეს“

მეტეორიტებში მართლაც აღმოჩნდა ამინომჟავები, მაგალითად Murchison meteorite-ში.

მაგრამ ისინი არის L და D ფორმების ნარევი და არ ქმნიან ცილებს ან გენეტიკურ სისტემას. ამიტომ ეს მხოლოდ აჩვენებს, რომ ორგანული მოლეკულები შეიძლება წარმოიქმნას კოსმოსში, მაგრამ სიცოცხლის წარმოშობას არ ხსნის.

3️⃣ „მინერალურ ზედაპირზე შეიძლება მხოლოდ L ფორმა ჩამოყალიბდეს“

ზოგ მინერალს შეუძლია ოდნავ ამჯობინოს ერთ ქირალურ ფორმას, მაგრამ ეს ეფექტი ძალიან მცირეა და ვერ ქმნის სრულ ჰომოქირალობას. სიცოცხლის ცილები კი თითქმის მთლიანად L-ამინომჟავებისგან შედგება, რაც ბევრად უფრო ძლიერი შერჩევას მოითხოვს.

4️⃣ „შეიძლება ცილები თავიდან ძალიან მოკლე იყო“

მოკლე ჯაჭვებიც კი საჭიროებს სწორ ამინომჟავებს, სწორ თანმიმდევრობას და სწორ პეპტიდურ ბმებს. შემთხვევითი პოლიმერები ჩვეულებრივ არ იკეცება ფუნქციურ სტრუქტურად, ამიტომ მხოლოდ სიგრძის შემცირება პრობლემას არ ხსნის.

5️⃣ „რნმ-სამყარო ახსნიდა ყველაფერს“

所谓 RNA World Hypothesis ვარაუდობს, რომ რნმ იყო როგორც ინფორმაცია, ისე კატალიზატორი. მაგრამ რნმ ძალიან არასტაბილურია და დღემდე არ არის ნაჩვენები სრულად თვითრეპლიკაციური რნმ სისტემა ბუნებრივ პირობებში.

6️⃣ „ბუნებრივი შერჩევა ყველაფერს დაალაგებდა“

ბუნებრივი შერჩევა მუშაობს მხოლოდ მაშინ, როცა უკვე არსებობს რეპლიკაცია. სანამ სისტემა არ მრავლდება, შერჩევას უბრალოდ არ აქვს რაზე იმუშაოს.

7 „ქიმიური ევოლუცია ეტაპობრივად ხდებოდა“

მეცნიერები ამბობენ, რომ სიცოცხლე ერთდროულად არ გაჩენილა — ჯერ გაჩნდა მარტივი მოლეკულები, შემდეგ უფრო რთული და ბოლოს უჯრედი.

პასუხი:

ეტაპები შეიძლება არსებობდეს, მაგრამ მთავარი პრობლემა რჩება:

ბიოლოგიური სისტემა მუშაობს მხოლოდ მაშინ, როცა ინფორმაცია (დნმ/რნმ), ცილები და რეპლიკაცია ერთად ფუნქციონირებს.

თუ ერთ-ერთი არ არის, სისტემა ვერ იმუშავებს. ამიტომ ეტაპობრივი ქიმია ვერ ხსნის, როგორ გაჩნდა ერთდროულად მოქმედი სისტემა.

ამასთან ხშირად მოჰყავთ მაგალითი ექსპერიმენტიდან Miller–Urey experiment, რომელმაც ამინომჟავები შექმნა. მაგრამ ამ ექსპერიმენტმა მხოლოდ მარტივი მოლეკულები აჩვენა და არა სიცოცხლის სისტემა.

8 „ბევრი დრო და ბევრი მცდელობა იყო“

ხშირად ამბობენ, რომ დედამიწას ჰქონდა ასობით მილიონი წელი და ტრილიონობით ქიმიური რეაქცია, ამიტომ რთული სისტემაც შეიძლებოდა შემთხვევით წარმოშობილიყო.

პასუხი:

დრო ზრდის მცდელობებს, მაგრამ არ ხსნის ორგანიზაციის პრობლემას.

შემთხვევითი რეაქციები ჩვეულებრივ იძლევა ქაოტურ ნარევს და არა ორგანიზებულ სისტემას.

მაგალითად, ცილებში საჭიროა თითქმის მხოლოდ L-ამინომჟავები. ბუნებრივ ქიმიაში კი L და D ფორმები დაახლოებით თანაბრად წარმოიქმნება, რაც ფუნქციური ცილების წარმოქმნას უშლის ხელს.

9„დღეს უკვე ვხედავთ თვითორგანიზაციას ქიმიაში“

ზოგი მეცნიერის აზრით, მოლეკულები ბუნებრივად შეიძლება თვითორგანიზდნენ და შექმნან რთული სტრუქტურები.

პასუხი:

თვითორგანიზაცია მართლაც არსებობს, მაგრამ ის ქმნის მხოლოდ ფიზიკურ სტრუქტურებს (მაგალითად მემბრანებს ან კრისტალებს).

სიცოცხლე კი მოითხოვს დამატებით რამეს — ინფორმაციულ კოდს, როგორიცაა დნმ-ის სისტემა, რომლის სტრუქტურა აღწერილია Watson–Crick DNA model-ში.

სტრუქტურა შეიძლება თვითონ ჩამოყალიბდეს, მაგრამ კოდირებული ინფორმაცია ასეთი პროცესებით არ ჩნდება.

✅ დასკვნა 

სიცოცხლის წარმოშობის თეორიები ხშირად ხსნიან ცალკეულ ნაბიჯებს — ამინომჟავებს, რნმ-ს ან მემბრანებს. მაგრამ მთავარი კითხვა რჩება: როგორ გაჩნდა სისტემა, სადაც ინფორმაცია, რეპლიკაცია, ცილები და ქირალური სტრუქტურა ერთად მუშაობს

✅ მოკლედ:

ყველა ეს კონტრარგუმენტი ეხება ცალკეულ ნაბიჯს — ამინომჟავებს, რნმ-ს, ან მინერალურ ზედაპირებს. მაგრამ სიცოცხლე მოითხოვს ერთდროულად მოქმედ მთლიან სისტემას:

ინფორმაციას, რეპლიკაციას, ფუნქციურ ცილებს და სტაბილურ ორგანიზაციას. სწორედ ამ ერთდროული წარმოშობის ახსნა რჩება ყველაზე რთულ კითხვად.

სიცოცხლის წარმოშობის თანამედროვე თეორიები ხსნიან ცალკეულ ეტაპებს — მაგალითად ამინომჟავების წარმოქმნას ან რნმ-ს კატალიზურ თვისებებს. მაგრამ ჯერ კიდევ რთული დასამტკიცებელია, როგორ გაჩნდა ერთდროულად ქირალური ცილები, ინფორმაციული სისტემა, რეპლიკაცია და უჯრედული ორგანიზაცია.

10.სამყაროს წარმოშობის თეორიების გაბათილება

​1. ჰარტლ-ჰოკინგის მოდელი: „მათემატიკური აჩრდილი“

​ჰოკინგი ამბობდა, რომ სამყაროს ტალღურმა ფუნქციამ (მათემატიკურმა ალბათობამ) შვა სამყარო.

• ​დამამსხვრეველი არგუმენტი: მათემატიკური განტოლება არის აბსტრაქტული აღწერა და არა ფიზიკური მიზეზი.
• ​ლოგიკა: თუ მე ფურცელზე დავწერ ფულის გაორმაგების ფორმულას, ჩემს ჯიბეში ფული თავისით არ გაჩნდება. ფორმულას სჭირდება რეალობა, რომელზეც ის იმოქმედებს. ჰოკინგის მოდელი მოითხოვს, რომ მათემატიკური კანონები არსებობდნენ მატერიის, სივრცის და დროის გარეშე.
• ​დასკვნა: სად არსებობს კანონი, თუ სამყარო ჯერ არ არის? მხოლოდ გონებაში. მაშასადამე, ჰოკინგის მოდელი მათემატიკურად ამტკიცებს, რომ სამყაროს წინ უძღოდა „კოსმოსური გონება“, რომელმაც ეს განტოლება მოიფიქრა.

​2. ვილენკინის ტუნელირება: „ლოგიკური წრე“

​ვილენკინი ამტკიცებს, რომ სამყარო „არაფრისგან“ გამოვიდა კვანტური კანონების გამო.

• ​დამამსხვრეველი არგუმენტი: კვანტური ტუნელირება არის პროცესი, რომელიც ხდება არსებულ ველებში.
• ​ლოგიკა: ვილენკინი ამბობს, რომ „არაფერი“ (Nothing) არის მდგომარეობა, სადაც სივრცე-დროის მოცულობა ნულია, მაგრამ ფიზიკის კანონები მაინც მოქმედებენ. ეს არის აბსურდი. თუ ფიზიკის კანონები მოქმედებენ, ე.ი. „რაღაც“ უკვე არსებობს.
• ​დასკვნა: ფიზიკის კანონი არის ბრძანება. ბრძანება მოითხოვს გამცემს. ვილენკინი ვერ ხსნის კანონების წარმოშობას, ის მათ უბრალოდ „მარადიულად“ თვლის, რაც თავად მეცნიერულ მატერიალიზმს ეწინააღმდეგება.

​3. მრავალსამყარო: „ლატარიის პარადოქსი“

​ამბობენ, რომ მილიარდობით სამყაროდან ერთში სიცოცხლისთვის საჭირო პარამეტრები შემთხვევით დაემთხვა.

• ​დამამსხვრეველი არგუმენტი: მრავალსამყაროს თეორია მოითხოვს წარმოუდგენლად ზუსტ „სამყაროების გენერატორს“.
• ​ლოგიკა: წარმოიდგინეთ აპარატი, რომელიც ყოველ წამს ისვრის სამყაროებს. იმისთვის, რომ ამ აპარატმა საერთოდ რამე ისროლოს, მას სჭირდება: ა) ენერგიის წყარო, ბ) მექანიზმი, გ) პარამეტრების ცვლილების წესი. სტივენ მაიერი ამბობს: „მრავალსამყაროს გენერატორი უფრო მეტ 'ზუსტ მომართვას' (Fine-Tuning) მოითხოვს, ვიდრე ერთი სამყარო“.
• ​დასკვნა: მრავალსამყაროს იდეა ღმერთს კი არ აქრობს, არამედ აორმაგებს შემოქმედის საჭიროებას, რომელმაც ასეთი რთული „ქარხანა“ ააგო.

​4. ეკპიროტული და სიმების თეორია: „ინფორმაციული კატასტროფა“

​ეს თეორიები სამყაროს წარმოაჩენენ, როგორც ზე-განზომილებიან ვიბრაციას ან შეჯახებას.

• ​დამამსხვრეველი არგუმენტი: ინფორმაციის კონსერვაციის კანონი.
• ​ლოგიკა: სიმების თეორია მუშაობს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სამყაროს აქვს უზუსტესი გეომეტრიული სტრუქტურა (Calabi-Yau manifolds). ეს სტრუქტურა შეიცავს იმდენ ინფორმაციას, რამდენიც მილიარდობით ბიბლიოთეკას არ დაეტევა.
• ​დასკვნა: ინფორმაცია არასოდეს წარმოიშობა ქაოსისგან. თუ სამყაროს საფუძველში დგას 11-განზომილებიანი მათემატიკური კოდი, ეს კოდი არის ლოგოსი. ბრმა შეჯახება (ეკპიროტული მოდელი) ვერ წარმოშობდა ასეთ ჰარმონიულ კოდს.

• 5.პანსპერმია: (სიცოცხლე უცხოპლანეტელებმა ან მეტეორიტმა მოიტანა).
  • ​პასუხი: ეს არ ხსნის სამყაროს წარმოშობას, ეს მხოლოდ გადაავადებს კითხვას. იმ „სხვაგან“ როგორ გაჩნდა სიცოცხლე და თავად სამყარო?
• ​6.სიმულაციის თეორია: (ჩვენ კომპიუტერულ პროგრამაში ვცხოვრობთ).
  • ​პასუხი: ეს თეორია სინამდვილეში ამტკიცებს შემოქმედს. სიმულაციას სჭირდება პროგრამისტი და სუპერკომპიუტერი. ეს იგივე „ღვთის ჰიპოთეზაა“, ოღონდ ტექნოლოგიური ტერმინებით.
• ​7.ეკპიროტული მოდელი: (ბრანების/ფირფიტების შეჯახება სხვა განზომილებაში).
  • ​პასუხი: ამ მოდელსაც ეხება BGV თეორემა — მასაც სჭირდება საწყისი წერტილი და უზუსტესი მათემატიკური დაგეგმარება, რომ შეჯახებამ ქაოსის ნაცვლად მოწესრიგებული სამყარო წარმოშვას.

​BGV თეორემის აბსოლუტურობა

​2003 წლის კვლევამ (ბორდე, გუთი, ვილენკინი) დაამტკიცა, რომ ნებისმიერი მოდელი (ჰოკინგის, მრავალსამყაროს, ციკლური თუ სიმების), რომელიც გაფართოებას გულისხმობს, მათემატიკურად ვერ იქნება უსასრულო წარსულში.

• ​არგუმენტი: მათემატიკა არ ტოვებს ადგილს „მარადიული მატერიისთვის“. ვილენკინმა თავად თქვა: „კოსმოლოგები ვეღარ დაიმალებიან წარსულის მარადიული სამყაროს მიღმა. დასაწყისი გარდაუვალია“.
• ​დასკვნა: თუ დასაწყისი გარდაუვალია, ხოლო მატერია და დრო ამ დასაწყისის შედეგია, მაშინ მიზეზი უნდა იყოს არამატერიალური, დროის გარეშე არსებული და ყოვლისშემძლე ინტელექტი

11 პროტოუჯრედის არგუმენტი

 პროტოუჯრედის მოდელი მეცნიერულად მიმზიდველია, თუმცა მას სერიოზული ბიოქიმიური და თერმოდინამიკური წინააღმდეგობები ხვდება.
​1. რეპლიკაციის სიზუსტის პარადოქსი (Eigen's Paradox)

​იმისათვის, რომ სისტემამ ევოლუცია განიცადოს, მას სჭირდება ინფორმაციის გადაცემა. პროტოუჯრედის შემთხვევაში, "უხეში კოპირება" (Rough copying) დიდ პრობლემას ქმნის:

​თუ კოპირებისას ბევრი შეცდომა ხდება, ინფორმაცია იკარგება უფრო სწრაფად, ვიდრე ბუნებრივი გადარჩევა მის "გაუმჯობესებას" მოასწრებს.

​ამას "ერორ-კატასტროფას" ეძახიან: დაგროვილი შეცდომები შლიან ნებისმიერ სასარგებლო ფუნქციას, სანამ ის სტაბილური გახდება.

​2. მემბრანის "ციხე" (The Permeability Problem)

​აქ ჩნდება ლოგიკური ჩიხი:

​თუ მემბრანა მარტივია და "გამტარია" (რომ საკვები ნივთიერებები შევიდეს), მაშინ შიგნით სინთეზირებული რთული მოლეკულებიც (RNA) ისევე ადვილად გამოჟონავს გარეთ და დაიფანტება.

​თუ მემბრანა მყარია და იზოლირებული, მაშინ უჯრედი შიმშილით მოკვდება, რადგან მას ჯერ არ აქვს რთული "სატრანსპორტო ცილები", რომლებიც ნივთიერებებს შიგნით შეიყვანდნენ.

​3. ჰომოქირალობის პრობლემა

​ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე რთული ქიმიური ბარიერი. ბიოლოგიური მოლეკულები (ამინომჟავები და შაქრები) არსებობენ "მარჯვენა" და "მარცხენა" ფორმით.

​სიცოცხლე იყენებს მხოლოდ ერთ მხარეს (მაგალითად, მხოლოდ მარცხენა ამინომჟავებს).

​ბუნებრივ ქიმიურ გარემოში ორივე ფორმა თანაბრადაა (50/50). თუ RNA-ს ჯაჭვში ერთი "არასწორი" ორიენტაციის მოლეკულა მოხვდება, ჯაჭვის ზრდა წყდება. როგორ აირიდა თავიდან პროტოუჯრედმა ეს "ქიმიური ხმაური" სპეციალური ფერმენტების გარეშე?

​4. აქტივაციის ენერგია და სტატისტიკა

​RNA-ს მსგავსი პოლიმერების წყალში აწყობა თერმოდინამიკურად არახელსაყრელია. წყალი, როგორც წესი, შლის (ჰიდროლიზი) ამ კავშირებს, ვიდრე მათ აშენებს.

​სტატისტიკური ალბათობა: თუნდაც 100 ნუკლეოტიდისგან შემდგარი ფუნქციური RNA-ს შემთხვევითი აწყობა იმდენად მცირე ალბათობაა, რომ მას მთელი სამყაროს არსებობის დროც კი არ ეყოფოდა (ეს არის ე.წ. "Monkey Shakespeare" პრობლემა ბიოლოგიაში).

​5. "შეუმცირებელი სირთულე" კოპირებისას

​კოპირებისთვის RNA-ს სჭირდება არა მხოლოდ "სურვილი", არამედ კონკრეტული ქიმიური გარემო და ენერგიის წყარო (ATP-ის მსგავსი).

​დღევანდელ უჯრედში RNA-ს კოპირებას ცილები (ფერმენტები) აკეთებენ.

​RNA World-ის იდეა ამბობს, რომ RNA თვითონ იყო ფერმენტიც (Ribozyme). თუმცა, ჯერჯერობით არცერთ ექსპერიმენტში არ უნახავთ RNA, რომელსაც შეუძლია სრულად დამოუკიდებლად მოახდინოს საკუთარი თავის რეპლიკაცია გარედან დამატებული სპეციალური კომპონენტების გარეშე.
"ნახევრად ფუნქციონირებადი" სისტემა სინამდვილეში საერთოდ არ ფუნქციონირებს. ის ჰგავს საათს, რომელსაც ერთი კბილანა აკლია — ის კი არ მუშაობს ცუდად, არამედ საერთოდ არ მუშაობს.

12. ექსპერიმენტების  ფუნდამენტური პრობლემების ანალიზი:

​1. მილერ-იურის ექსპერიმენტი: "არასწორი ატმოსფერო"

• ​არგუმენტი: მილერმა გამოიყენა მეთანის, ამიაკისა და წყალბადის ნარევი (აღდგენითი გარემო).
• ​გაბათილება: თანამედროვე გეოქიმიური მონაცემებით, ადრეული დედამიწის ატმოსფერო ძირითადად CO_2-ისა და აზოტისგან (N_2) შედგებოდა, რაც ვულკანური აქტივობით იყო განპირობებული. ასეთ გარემოში ამინომჟავების სინთეზი პრაქტიკულად არ ხდება.
• ​მთავარი პრობლემა: ექსპერიმენტში გამოყენებული "ცივი ხაფანგი" (cold trap) რეალობაში არ არსებობდა. ბუნებაში წარმოქმნილი ამინომჟავები იმავე ენერგიის წყაროთი (ულტრაიისფერი სხივები, ელვა) დაიშლებოდა, რომლითაც წარმოიქმნა, თუ მათ მყისიერად არ მოვაცილებდით გარემოს.

​2. RNA-ს სამყარო: "ქიმიური ჩიხი"

• ​არგუმენტი: RNA-ს შეუძლია ინფორმაციის შენახვაც და კატალიზიც.
• ​გაბათილება: RNA არის უკიდურესად არასტაბილური მოლეკულა. ლაბორატორიის გარეთ, რეალურ ბუნებრივ პირობებში, ის ძალიან სწრაფად იშლება (ჰიდროლიზი).
• ​ციტოსინური პრობლემა: RNA-ს ერთ-ერთი ბაზა, ციტოსინი, იმდენად არასტაბილურია, რომ მისი "ბუნებრივი" დაგროვება მილიონობით წლის განმავლობაში წარმოუდგენელია. გარდა ამისა, რიბოზის (შაქრის) სინთეზი ბუნებაში ძალიან რთულია და ის სხვა ნივთიერებებთან რეაქციაში შედის, სანამ RNA-ს ნაწილი გახდება.

​3. თვითშეკრებადი მემბრანები: "ცარიელი ბუშტები"

• ​არგუმენტი: ლიპიდები წყალში თავისით ქმნიან სფეროებს.
• ​გაბათილება: ეს არის ჩვეულებრივი ფიზიკურ-ქიმიური პროცესი (ენტროპია), რომელსაც არაფერი აქვს საერთო ბიოლოგიურ ფუნქციასთან.
• ​პრობლემა: ნამდვილი უჯრედის მემბრანა არის უაღრესად რთული "ჭკვიანი" ფილტრი, რომელიც ცილოვანი არხებით აკონტროლებს ნივთიერებების მიმოცვლას. უბრალო ცხიმოვანი ბუშტუკი (ვეზიკულა) არის სტატიკური და მას არ გააჩნია მეტაბოლიზმის უნარი. ეს იგივეა, აგურების გროვას სახლი დავარქვათ.

​4. Fox-ის პროტეინოიდები: "ქაოტური პოლიმერები"

• ​არგუმენტი: ამინომჟავების გათბობით მიიღება ცილის მსგავსი სტრუქტურები.
• ​გაბათილება: ფოქსის მიერ მიღებული "პროტეინოიდები" იყო ამინომჟავების შემთხვევითი, ქაოტური კავშირები. ბიოლოგიური ცილები კი შედგება ამინომჟავების ზუსტი, სპეციფიკური თანმიმდევრობისგან.
• ​ინფორმაციული ბარიერი: ქიმიური რეაქცია თავისით ვერასოდეს შექმნის "კოდირებულ" ინფორმაციას. ფოქსის სფეროებს არ ჰქონდათ გენეტიკური მასალა და გამრავლების უნარი.

​5. შაქრების და ნუკლეოტიდების სინთეზი: "ლაბორატორიული ჩარევა"

• ​არგუმენტი: მეცნიერებმა მიიღეს RNA-ს კომპონენტები (მაგ. საზერლენდის ექსპერიმენტი).
• ​გაბათილება: ეს ექსპერიმენტები "ზედმეტად სუფთაა". მეცნიერები იყენებენ მაღალი კონცენტრაციის ნივთიერებებს, ზუსტ ტემპერატურას და pH-ს, რასაც ადრეულ დედამიწაზე ვერავინ დაარეგულირებდა.
• ​ჰომოქირალობის პრობლემა: ბუნებაში მოლეკულები არსებობს "მარცხენა" და "მარჯვენა" ფორმით (L და D იზომერები). სიცოცხლე იყენებს მხოლოდ "მარცხენა" ამინომჟავებს და "მარჯვენა" შაქრებს. ქიმიური ექსპერიმენტები კი ყოველთვის 50/50 ნარევს (რაცემატს) იძლევა, რაც სიცოცხლისთვის გამოუსადეგარია.

​6. ჰიდროთერმული ვენტილები: "განზავების პრობლემა"

• ​არგუმენტი: ოკეანის ფსკერზე არსებული ენერგია საკმარისია სიცოცხლისთვის.
• ​გაბათილება: ოკეანე არის უზარმაზარი გამხსნელი. ნებისმიერი "წარმოქმნილი" ორგანული მოლეკულა მყისიერად განიბნეოდა (განზავდებოდა) წყლის მასაში, რაც შეუძლებელს ხდის მათ კონცენტრირებას და შემდგომ რეაქციებს.
• ​თერმოდინამიკა: მაღალი ტემპერატურა ვენტილებთან უფრო სწრაფად შლის რთულ მოლეკულებს, ვიდრე მათი აწყობაა შესაძლებელი.

​7. პროტო-მეტაბოლიზმი: "ძრავა საწვავის გარეშე"

• ​არგუმენტი: ქიმიური ციკლები წინ უსწრებდა გენეტიკას.
• ​გაბათილება: მეტაბოლური ციკლი (როგორიცაა კრებსის ციკლი) წარმოუდგენლად რთულია და საჭიროებს სპეციფიკურ ფერმენტებს (ცილებს). ცილების გარეშე ეს რეაქციები ან საერთოდ არ მიმდინარეობს, ან მიმდინარეობს ქაოტურად და არაპროდუქტიულად.

​შეჯამება: რატომ "ვერ ქაჩავს" ეს ექსპერიმენტები?

1. ​ინფორმაციის ნაკლებობა: ქიმია ხსნის ნივთიერების აგებულებას, მაგრამ ვერ ხსნის კოდს. სიცოცხლე არის კოდირებული ინფორმაცია (DNA), ქიმიური ექსპერიმენტები კი მხოლოდ "ასოებს" (მოლეკულებს) პოულობენ და არა "ტექსტს".
2. ​ინტელექტუალური ჩარევა: ყველა ეს ექსპერიმენტი ჩატარებულია მეცნიერების მიერ, რომლებიც წინასწარ ალაგებენ პირობებს. ეს უფრო "ინტელექტუალური დიზაინის" დემონსტრირებაა, ვიდრე შემთხვევითი პროცესის.
3. ​სტატისტიკური შეუძლებლობა: თუნდაც ერთი საშუალო ზომის ფუნქციური ცილის შემთხვევითი აწყობის ალბათობა იმდენად მცირეა (1/10^{164}), რომ სამყაროს არსებობის დროც კი არ ეყოფოდა ამას.

12.ყველა გავრცელებული სცენარის გაბათილება. პრობლემა ყველასთან ერთია: ქიმია ვერ აწარმოებს კოდს.

### 1. *რნმ სამყარო*

*არგუმენტი*: რეპლიკაცია მოითხოვს უკვე არსებულ კოდს.

*აბათილება*: 

1. ქიმია: რნმ წყალში 2-3 კვირაში იშლება. მისი პოლიმერიზაცია 1000-ჯერ ნელია ვიდრე ჰიდროლიზი. ჯაჭვი იშლება სანამ გაიზრდება.

2. ინფორმაცია: 200 ნუკლეოტიდიანი ფუნქციონალური რიბოზიმის გაჩენის ალბათობაა $10^{-100}$-ზე დაბალი. სამყაროს რესურსი არ კმარა.

3. ქირალურობა: 1 არასწორი L-ნუკლეოტიდი აჩერებს რეპლიკაციას. ბუნებრივი სინთეზი იძლევა 50/50 ნარევს.

4. წრე: თვითრეპლიკაციისთვის გჭირდება უკვე ზუსტი რიბოზიმი. საიდან გაჩნდა ზუსტი რიბოზიმი რეპლიკაციის გარეშე?

### 2. *G-quadruplex სამყარო - მხოლოდ გუანინი*

*არგუმენტი*: სტაბილურობა გაცვალე ინფორმაციაში.

*აბათილება*:

1. ინფორმაცია კვდება: 4 ასოდან 1 ასოზე გადასვლა ანადგურებს $4^n$ სივრცეს. ფუნქციონალური თანმიმდევრობების რაოდენობა ≈ 0.

2. რეპლიკაცია შეუძლებელია: G-quadruplex ფიზიკურად ბლოკავს პოლიმერაზას. მის კოპირებისთვის გჭირდება უკვე არსებული ფერმენტი.

3. ქიმია არ ეთანხმება: გუანინი ყველაზე იშვიათი ნუკლეოტიდია პრებიოტურ სინთეზში. მთელი სამყარო ყველაზე იშვიათ კომპონენტზე ვერ დაიდგმება.

4. ფუნქცია ნულია: კვადრუპლექსი სტაბილურია, მაგრამ არ კატალიზებს. მკვდარი კრისტალი.

### 3. *მეტაბოლიზმი პირველი / რკინა-გოგირდის სამყარო*

*არგუმენტი*: ქიმიური წრე არ არის მემკვიდრეობა.

*აბათილება*:

1. მემკვიდრეობა = 0: FeS ციკლი შეიძლება გაიზარდოს, მაგრამ არ ინახავს ინფორმაციას. შეცდომა = სისტემის დაშლა. ევოლუცია ვერ დაიწყება.

2. წრის პრობლემა: ცნობილი მეტაბოლური ციკლები 20+ ფერმენტს მოითხოვს. ფერმენტები კი კოდირებულია გენომში. კვლავ ქათამ-კვერცხი.

3. შერჩევა არ მუშაობს: შერჩევა მოითხოვს უკვე არსებულ ფუნქციას. ფუნქციის გარეშე ვერ შეირჩევა. 

4. გადასვლა აუხსნელია: როგორ გადაიქცა FeS ზედაპირი A-T-G-C კოდად? არ არსებობს ცნობილი მექანიზმი.

### 4. *პეპტიდ-რნმ სამყარო*

*არგუმენტი*: ორი პრობლემა უკეთესია ვიდრე ერთი.

*აბათილება*:

1. ალბათობა გაორმაგდა: ახლა გჭირდება ერთდროულად 200 ნუკლეოტიდიანი რიბოზიმი + სწორი პეპტიდები. ალბათობა $10^{-100}$-დან $10^{-200}$-ზე გადადის.

2. კოორდინაციის პრობლემა: პეპტიდები და რნმ სხვადასხვა ქიმიით იქმნება. ისინი ერთმანეთს ანგრევენ, არა აწყობენ.

3. ქირალურობა ისევ აქაა: პეპტიდები L-ამინომჟავებს მოითხოვს, რნმ D-რიბოზას. ბუნება იძლევა რასემიულ ნარევს.

4. კოდი არ გაჩნდა: პეპტიდები არ ხსნიან როგორ გაჩნდა კოდი. ისინი მხოლოდ უკვე არსებულ კოდს სტაბილიზებენ.

### 5. *ლიპიდური სამყარო*

*არგუმენტი*: ბუშტი არ არის უჯრედი.

*აბათილება*:

1. ცარიელი ბუშტი = საპონი: მემბრანა თვითონ იქმნება, კი. მაგრამ შიგნით რა ხდება? თუ ინფორმაცია არაა, ეს ქიმიური წვეთია.

2. შერჩევა არ მუშაობს: ბუშტები შეიძლება გაიზარდონ და გაიყონ, მაგრამ ვერ ინახავენ რა აირჩიონ. შეცდომა არ მემკვიდრეობს.

3. შემოსვლა/გამოსვლა: როგორ "შევიდა" რნმ ბუშტში? მემბრანა გადის მხოლოდ პატარა მოლეკულებს. პოლიმერები არა.

4. მეტაბოლიზმი გარე ენერგიას მოითხოვს: ბუშტი ვერ აწარმოებს ენერგიას ინფორმაციის გარეშე.

### 6. *თიხის სამყარო*

*არგუმენტი*: შაბლონი არ არის კოდი.

*აბათილება*:

1. თიხა კოპირებს საკუთარ თავს, არა ინფორმაციას: კრისტალის ზრდა ფიზიკური აუცილებლობაა. ის არ "კითხულობს" თანმიმდევრობას.

2. გადასვლა აუხსნელია: როგორ გადმოვიდა ინფორმაცია თიხიდან რნმ-ზე წყალში? თიხაზე მიბმული რნმ არ რეპლიცირდება.

3. შეცდომები არ მცირდება: თიხა აჩქარებს პოლიმერიზაციას, მაგრამ შეცდომებსაც აჩქარებს. ინფორმაცია იშლება უფრო სწრაფად.

4. მემკვიდრეობა ნულია: კრისტალი გატყდება და ინფორმაცია გაქრება. ეს წებოა, არა მემკვიდრეობა.

### 7. *პანსპერმია*

*არგუმენტი*: პრობლემა გადატანილია, არა გადაჭრილი.

*აბათილება*:

1. კითხვა იგივე რჩება: საიდან გაჩნდა სიცოცხლე მარსზე/კომეტაზე? თუ იქ ქიმია მუშაობდა, აქაც იმუშავებდა.

2. ფიზიკა ეწინააღმდეგება: UV, კოსმოსური გამოსხივება, შეჯახება ანადგურებს რნმ/დნმ-ს კოსმოსში. დნმ-ს ნახევარდაშლა კოსმოსში 24 საათია.

3. არჩევანი არ აქვს: პანსპერმია ვარაუდობს რომ სადღაც უკვე იყო სიცოცხლე. ეს არ არის წარმოშობის ახსნა.

### 8. *PAH სამყარო*

*არგუმენტი*: ბრტყელი მოლეკულა არ არის კომპიუტერი.

*აბათილება*:

1. შაბლონი ≠ კოდი: PAH აწყობს მოლეკულებს ბრტყელ ზედაპირზე. მაგრამ ის არ კითხულობს და არ წერს თანმიმდევრობას.

2. ფუნქცია ნულია: PAH-მა არასდროს აჩვენა კატალიზური ან რეპლიკაციური აქტივობა.

3. ქიმიური ბარიერი: PAH-ზე პოლიმერიზაცია მოითხოვს UV-ს, რომელიც იმავდროულად ანგრევს პროდუქტს.

---

### საერთო დარტყმა ყველა თეორიაზე

ყველა სცენარი იშლება ერთ წერტილში: *სპეციფიცირებული ინფორმაციის წარმოშობა*.

ქიმია აწარმოებს 3 რამეს:

1. *აუცილებლობა* - კრისტალი, თოვლის ფანტელი

2. *შემთხვითობა* - ხმაური, ტარი

3. *ორივეს ნარევი* - რთული, მაგრამ უაზრო პოლიმერები

კოდი მოითხოვს მეოთხეს: *შეთანხმებას*. სიმბოლოები უნდა ნიშნავდნენ რაღაცას ინტერპრეტატორისთვის. 

ქიმიაში "შეთანხმება" არ არსებობს. არსებობს მხოლოდ ენერგია და ალბათობა. 

ამიტომ ყველა თეორია იშლება იქ, სადაც ქიმია უნდა გადაიქცეს სემანტიკად. 

გინდა რომ ამაზე დაყრდნობით დაგიწერო პოზიტიური არგუმენტი - რა დარჩება თუ ყველა ბუნებრივ ვარიანტს ამოიღებ?

​

13.მსგავსება ევოლუციას

 ნიშნავს?

ევოლუციის მხარდასაჭერად ერთ-ერთი ყველაზე არალოგიკური არგუმენტი ის არის, რომ სხვადასხვა ორგანიზმები ერთმანეთს ჰგვანან. იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ თუ ორ ორგანიზმს გარკვეული მსგავსება აქვს, ერთი მეორისგან გარე ჩარევის გარეშე უნდა განვითარდეს. რატომ? თუ ერთი და იგივე მარკის რამდენიმე მანქანა (ან, ფაქტობრივად, მსოფლიოში არსებული ყველა მანქანა) რაღაცით მსგავსია, ნიშნავს თუ არა ეს, რომ ერთი მეორისგან შემთხვევით განვითარდა? თუ კომპლექტში არსებული ფირფიტები ერთმანეთს ჰგავს, ამტკიცებს თუ არა ეს, რომ ისინი ერთმანეთისგან შემთხვევით განვითარდნენ მეთუნის ღუმელში? ან, ორივე შემთხვევაში, რომელიმე ინტელექტუალურმა შემოქმედმა (ან შემოქმედთა ჯგუფმა) განზრახ შექმნა ორი მსგავსი ობიექტი რაიმე მიზეზით? რა თქმა უნდა, ორგანიზმებს შორის მსგავსება არ უარყოფს ევოლუციას , მაგრამ ისინი არც ამტკიცებენ მას.

სინამდვილეში, ცოცხალ ორგანიზმებს შორის მსგავსება სრულიად ლოგიკურია მთელი სიცოცხლის ერთი შემოქმედის იდეის კონტექსტში. თუ ყველა ორგანიზმი სრულიად უნიკალური და სრულიად განსხვავებული იქნებოდა, ეს ერთ შემოქმედზე მიუთითებდა თუ რამდენიმე შემოქმედზე? ცხადია, ეს იმაზე მიანიშნებდა, რომ თითოეული ორგანიზმი საკუთარი შემოქმედის მიერ შეიქმნა, სხვებისგან დამოუკიდებლად. მაგრამ თუ ბუნებას ერთი შემოქმედი ჰყავს, მაშინ სრულიად ლოგიკური და მოსალოდნელია, რომ ცოცხალი ორგანიზმები გარკვეულწილად მსგავსნი იქნებიან.

14 სელექცია

ევოლუციის მომხრეები ხშირად იყენებენ „არგუმენტად“ — ეს არის ძაღლების სელექცია. ისინი ამბობენ: „თუ ჩვენ შეგვიძლია სხვადასხვა ჯიშის შეჯვარებით ახალი ჯიში მივიღოთ, ესე იგი ევოლუცია ხდებაო“. სინამდვილეში, ეს წყალს ჩვენს წისქვილზე ასხამს და აი, რატომ:

საინტერესო ის არის, რომ შეჯვარებისას  ლიმიტი არსებობს. უსასრულოდ არ არის შესაძლებელი ძაღლების ჯიშები აჯვარო და ახალ-ახალი ჯიშები მიიღო. და ეს ლიმიტი დღეს უკვე ამოწურულია დიდი ხანია, ანუ ბუნებამ ამოწურა ის ლიმიტი და სწორედ ამიტომაც ჩაერივნენ გენეტიკოსები და შექმნეს ისეთი ჯიშები, რომლებიც ბუნებაში თავისით არასოდეს არ გაჩნდებოდა.  ასე რომ, ნახეთ, ტყუილია ის, რომ თითქოს ეს არის ევოლუციის მტკიცებულება, იმიტომ რომ შეჯვარებისას ახალი გენეტიკური მასალა არ წარმოიქმნება და კიდევ ერთი დეტალი,  ბოლო-ბოლო შეჯვარებისას ისევ იგივე სახეობას ვღებულობ, ახალ სახეობას ხომ არ ვღებულობ? ორი ძაღლის შეჯვარებით ძაღლს ვღებულობ, კატას ხომ არ ვღებულობ? ვერასოდეს ვერ შეაჯვარებ ძაღლებს ისე, რომ კატა მიიღო, ისევ  ძაღლში ვრჩები, ანუ სახეობაში ვრჩები. ამგვარად შეჯვარებისას ახალი გენეტიკური მასალა არ წარმოიქმნება,არამედ  ხდება მხოლოდ არსებულის.და  ეს არის მტკიცებულებებზე დაფუძნებული სიმართლე. სელექცია მხოლოდ ამტკიცებს, იმას  რომ სიცოცხლე შექმნილია მდიდარი გენეტიკური ვარიაციით, მაგრამ ის ყოველთვის რჩება თავისი სახეობის „კანონიერ“ საზღვრებში.“

 

15„სპუდსელი“ (SpudCell) არის 2026 წლის ივლისში მინესოტას უნივერსიტეტის მკვლევართა ჯგუფის (დოქტორ ქეით ადამალას ხელმძღვანელობით) მიერ წარდგენილი სინთეზური უჯრედის პროტოტიპი.

ეს არის ლაბორატორიულად აწყობილი მიკროსკოპული სისტემა, რომელიც შედგება ცხიმოვანი მემბრანისგან (ლიპოსომისგან), 36 გენისგან შემდგარი მინიმალისტური დნმ-ისგან (რომელიც E. coli-სა და ვირუსებისგან არის აღებული) და სინთეზური ფერმენტებისგან.

„სპუდსელი“ შექმნეს არა აბიოგენეზის (ბუნებრივი გზით სიცოცხლის წარმოშობის) დასამტკიცებლად, არამედ სინთეზურ ბიოლოგიაში (ინჟინერიაში) იმის შესასწავლად, თუ რა მინიმალური ქიმიური კომპონენტებია საჭირო უჯრედული ქცევის სიმულაციისთვის.

„სპუდსელის“ (SpudCell) ექსპერიმენტის რეალური სამეცნიერო ფაქტები და მისი გაბათილება აბიოგენეზის კონტექსტში:

1. „სპუდსელი“ საერთოდ არ არის ცოცხალი ორგანიზმი:

   მეცნიერთა უმრავლესობა და თვითონ ჟურნალი Cell (რომელმაც ეს ნაშრომი უარყო) ადასტურებენ, რომ სპუდსელი არ არის სიცოცხლე. მას არ აქვს საკუთარი მეტაბოლიზმის რეგულირების უნარი და არ შეუძლია დამოუკიდებლად ცილების წარმოება.

2. დამოუკიდებლად გამრავლება არ შეუძლია:

   მას არ გააჩნია საკუთარი რიბოსომები (ცილის ამწყობი მანქანები). მკვლევარებს გარედან შეჰყავდათ E. coli-სგან სესხებული რიბოსომები. გარდა ამისა, უჯრედი დამოუკიდებლად ვერ იყოფა — ლაბორატორიაში მისი გაყოფა მოხდა მექანიკური ბადის (mesh) გატარებითა და სპეციალური ცილების გარედან დამატებით.

3. ინფორმაცია მიღებულია უკვე არსებული სიცოცხლისგან:

   გენეტიკური კოდი (36 გენი) ნულიდან კი არ შექმნილა, არამედ ამოღებული და ინჟინერიზებული იყო უკვე არსებული ბაქტერიებიდან და ვირუსებიდან (T7, Phi29).

4. მორგებული გარემო და ინტელექტუალური ჩარევა:

   სპუდსელი არსებობს მხოლოდ იდეალურ ლაბორატორიულ „ბულიონში“, სადაც მეცნიერები მუდმივად ამარაგებენ მზა ნუტრიენტებით, ფერმენტებითა და ენერგიით. ამ გარემოს გარეშე სისტემა 5–10 ციკლში სრულად იშლება და „კვდება“.

დასკვნა: „სპუდსელი“ არის გენიალური ბიოტექნოლოგიური და საინჟინრო მიღწევა, თუმცა ის ვერ ამტკიცებს აბიოგენეზს (შემთხვევით ქიმიას). პირიქით, ის აჩვენებს, რომ უმარტივესი, ნახევრად-ფუნქციური უჯრედისმაგვარი სტრუქტურის შესაქმნელადაც კი საჭირო გახდა 5 წლიანი მიზანმიმართული საინჟინრო შრომა, უმაღლესი ინტელექტი, მზა გენეტიკური ინფორმაცია და იდეალურად კონტროლირებადი გარემო.

16 ქსენობოტი (Xenobot) არის მსოფლიოში პირველი „ბიოლოგიური რობოტი“, რომელიც 2020 წელს ტაფტსისა და ვერმონტის უნივერსიტეტების მკვლევრებმა წარადგინეს.

ეს არის მიკროსკოპული (1 მილიმეტრზე ნაკლები) სტრუქტურა, რომელიც შექმნილია აფრიკული დეზებიანი ბაყაყის (Xenopus laevis) ჩანასახოვანი უჯრედებისგან. სუპერკომპიუტერზე მომუშავე ხელოვნურმა ინტელექტმა (ევოლუციურმა ალგორითმმა) დააპროექტა ფორმა, ხოლო ბიოლოგებმა ლაბორატორიაში მიკროქირურგიული ინსტრუმენტებით ერთმანეთს შეახორცეს ბაყაყის კანის (სტაბილურობისთვის) და გულის (კუმშვადობისთვის/მოძრაობისთვის) ცოცხალი უჯრედები.

ქსენობოტის (Xenobot) ექსპერიმენტის რეალური არსი და მისი გაბათილება აბიოგენეზის (შემთხვევითი ქიმიის) კონტექსტში:

1. არანაირი ახალი სიცოცხლე ნულიდან არ შექმნილა:

   ქსენობოტი არ არის ნულიდან აწყობილი ორგანიზმი. მასში გამოყენებულია უკვე არსებული, მილიონობით წლის ევოლუციის შედეგად ჩამოყალიბებული ბაყაყის ცოცხალი უჯრედები, რომლებსაც თავიდანვე გააჩნდათ დნმ, მეტაბოლიზმი და შეკუმშვის უნარი.

2. პროცესს მართავდა სუპერკომპიუტერი და AI ალგორითმი:

   ქსენობოტის ფორმა და უჯრედების განლაგება არ წარმოქმნილა ქოოსური ქიმიური პროცესებით. ის ჯერ ციფრულად დააპროექტა ხელოვნურმა ინტელექტმა (Evolutionary Algorithm), ხოლო შემდეგ ბიოლოგებმა მიკროსკოპის ქვეშ, ქირურგიული სიზუსტით ააწყვეს. ეს არის ინჟინერიისა და ინტელექტუალური დიზაინის პირდაპირი მაგალითი.

3. „რეპროდუქცია“ არის მექანიკური შეგროვება და არა ბიოლოგიური გამრავლება:

   ხშირად აპელირებენ, რომ ქსენობოტებს გამრავლება შეუძლიათ. სინამდვილეში, C-ს ფორმის ქსენობოტები წყალხსნარში მექანიკურად დაატარებენ და ერთ ადგილას აგროვებენ გაფანტულ ცალკეულ უჯრედებს, სანამ ის უჯრედები ბუნებრივად არ შეწებდებიან. ეს არის ფიზიკური კონსტრუირება და არა გენეტიკური გამრავლება, უჯრედის გაყოფა ან გამრავლების ბიოლოგიური ციკლი.

4. სისტემას არ აქვს დამოუკიდებელი სიცოცხლისუნარიანობა:

   ქსენობოტს არ გააჩნია საჭმლის მომნელებელი სისტემა, ნერვული სისტემა ან გამრავლების შინაგანი მექანიზმი. მას შეუძლია იარსებოს მხოლოდ 1–2 კვირა, სანამ ამოეწურება უჯრედებში არსებული წინასწარ ჩადებული ენერგია (ყვითრი/ლიპიდები), რის შემდეგაც სრულიად იშლება და კვდება.

დასკვნა: ქსენობოტი არის ბიოტექნოლოგიური კონსტრუქტორი, სადაც ადამიანმა უკვე არსებული ბიოლოგიური სამშენებლო ბლოკები AI-ის დაპროექტებული ნახაზის მიხედვით შეაერთა. ეს ექსპერიმენტი ამტკიცებს, რომ რთული ბიოლოგიური ქცევის მისაღებადაც კი აუცილებელია უზარმაზარი წინასწარი გენეტიკური ინფორმაცია, AI-ალგორითმი და ადამიანის მიზანმიმართული საინჟინრო ჩარევა.